Evime yemek siparişimi teslim etmek için gelen kaslı kuryeyi(?) unutmak mümkün değildi. Her yerde karşıma çıkıyordu ve bana kendini hatırlatıyordu. Asla kurtulamıyordum. Ama nereden bilebilirdim ki onun tüm dünyam olup kalbime iz bırakacağını... 🌷✨ Uyarı: Kitabın kurgusu tamamen benim olmakla birlikte olası bir kopya durumuna karşı şikayette bulunmaktan çekinmeyeceğmi bildiririm...

"Önüne baksana be!" Diye bağırdım çocuğa bildiğim bütün küfürleri savurdum onun karşımda böyle tepkisiz durması beni daha da sinirlendiriyordu. En son kendi söylediğime inanamadığım bir küfür daha söylediğimde en sonunda karşındakinin tepki vermesi beni rahatlatmıştı. Ama dur! Ben ne demiştim öyle! Korkusuz bir şekilde durmaya çalıştım ama doğruyu söylemek gerekirse korkudan altıma kaçıracaktım! "Lafını Geri Al" Söylediği tek şey buydu aslında daha büyük bir tepki bekliyordum onunla uğraşmak için "Almıyorum." Dedim daha da sinirlendi "Al!" "Almıyorum" "Al! İşte her şey bununla başladı. Bazen gülmeye, bazen üzülmeye hazır olun! ⋆⭒˚.⋆🪐 ⋆⭒˚.⋆ 𓆩♡𓆪 ♛

Bir seks yayıncısına aşık olsaydınız ne olurdu?

İçerik Uyarısı: +1& içerikler vardır. Yaşı küçük olanlara tavsiye etmem

İki ayrı dünya, bir tesadüf ve `bizden olmaz` denilen bir aşk "Sahi, bizden olmaz mı?"

Pars`ın gerçek ailesiyle yaşadıklarını okumak ister misiniz?

"Aşk bir plan işidir," derdi Osman. Ama ne Kerem`in öfkesi bu plana uyardı, ne de Sinan`ın felsefesi. Sinan ve Işık, kütüphane köşelerinde dünyanın en derin konularını konuşup birbirlerine bakıp erirken; Kerem ve Eda koridorun diğer ucunda "O resmi niye yırttın?", "Sen önce kendi önüne bak!" diye birbirlerinin okul eşyalarını fırlatıyordu. Ve tüm bu kaosun ortasında elindeki fındıklarla oturan Osman... Arkadaşlarının bu aşk sarhoşluğundan nasıl bir ticari kar elde edeceğini hesaplamakla meşguldü. Beş asinin, bol kahkahalı, bol kavgalı ve fazlasıyla aşık 90`lar hikayesi başlıyor!

Lisede okuyan dört kişinin yolu kesişir ve ozlenecek anılar oluşur (Arkadaşlık kurgusudur)

Hayat bazen hiç beklemediğin anda beklenmediğin biçimde sana gerçek aşkı verir. Tabi ki sen bunun farkında olup güzel bir fırsata çevirirsen ne ala.... Kader mi dersiniz alın yazısı mı orasını size kalmış. Ben ne diyorum diye sorarsanız Can Özüm.. Ben Yasemin ufak bir köyde mutlu, ailesi ile büyüyen sonrasında şehre üniversite okumaya giden genç bir kız.Üniversite ortamının renkliliği,ailesinin yoğun sevgisi içinde herkesin samimi olduğunu düşünen masum bir kalp. Hayatın tam da beni iyi niyetim yüzünden kıracağını bilmeden heyecanla kayıt yaptırmaya gidişim. Her şey dün gibi... Şimdi nasıl mıyım? Gelin birlikte bakalım...

Kaygı bozukluğu olan, çok şansız olduğunu düşünen, özgüven problemleri yaşayan Gülşah için ailesine karşı gelip başka bir şehre üniversite okumaya zaman işler daha da zorlaşır. Platonik aşık olduğu bir adam ve ona pek de iyi davranmayan arkadaşları vardır. Bir gün hayran olduğu kızın telefonunu çalışma odasında bulur, kız ona teşekkür etmek için kahve ısmarlar. Ama masaya bir süre sonra kızın arkadaş grubu da oturur. Onlardan biri fakültedeki en soğuk ve gizemli adam olan Gökçe`dir. Gülşah`ın kendisine de hayata da bakış açısı bu adamla tanıştıktan sonra değişecektir.

"Ben hatalıydım" derken sesi yükselmişti. İçine sığdıramadığı suçluluk duygusundan mıydı isyanı, aşkından mı? "Bu mu duymak istediğin? Tamam, kabul ediyorum." "Senden bir şey istemiyorum." Sadece karşıma çıkma artık. Aklımı meşgul etme. Kalbimi rahat bırak. Saçlarını kavradı sıkıca. "O zaman neden baktığım her yerdesin?" Alayla güldüm, boğazıma oturan yumruyla zorlukla yutkundum. "Sen geri geldin." Gözlerimin dolduğunu gizleme ihtiyacıyla başımı yan çevirdim. Bakmaya doyamadığım yüzüne gözlerimi değdiremiyordum artık. "Hayatına devam etmek de senin kararındı, bıraktığın yere dönmek de." Ondan ne diye kaçıp saklanacaktım? Ki hiç hakkı olmadığı halde denemiştim. Onun için değil, kendi kalbim için. Bir kez parçalamakla yetinmeyip tekrar darmadağın ettiği kalbim için. "Senin git gellerinle ben uğraşamam Alp." Başını iki yana sallarken dudakları yukarı kıvrılmıştı, acı dolu bir gülümsemeydi bu. "Sen gitmiyorsun ki. Ben gitsem de hep bendesin. Nil seni içimden atamıyorum. Ölsem yine atamayacakmışım gibi, öyle bir yayılmışsın ki içime ben bunu aşamıyorum."

Bazı duygular, kelimelerle ifade edilemez. Bazı aşklar ise suskunlukta saklı kalır. Lalin’in kalbinde fısıldayan hisler, yazdığı mektuplarda ortaya dökülür; ama kimse onları okumaz... Henüz. Okul koridorlarında başlayan küçük bakışlar, gizli gülüşler ve yanlış anlaşılmalar arasında, Lalin ve Arın’ın hikayesi sessiz bir heyecanla ilerler. Bu hikaye, sevginin, cesaretin ve içtenliğin gücünü; kalbin bazen sessiz ama çok güçlü olabileceğini anlatır. ~•~•~ “Beni tutan el bırakmadı belki, ama ben kalacak kadar güçlü değildim.”

Birbiri çok seven iki kalpten biri çok sevdiği kişiyi unutabilir miydi? Bir kaza sonucunda haytındakı insanlar yanı sıra sadece sevdiği kadını unutan Uraz KARA ve ona kendini hatırlatmak için elinden geleni yapan Eflâl ARAM. Kendini tekrar onun kalbinde yeşertmek icin her şeyi yapmak isteyen bir kadın. Onu hatırlamadığı için güvenmeyen,sevseydim hatırlardım diye düşünen bir adam ve yıllar sonra tekrar bir araya gelen iki kişi. Yıllar sonra onları ne bekleyecekti? Tekrar bir kalpte yeşerecek miydiler? Affedilebilecek miydi? konuşulan sözler,kırılan kalpler. Hatırlanabilecek miydi? Geçmişte yaşanılan bir aşk.

“Bazı insanlar hayatına sonsuza kadar kalacakmış gibi girer. Emirhan da öyle girmişti. İlk başlarda onunla konuşmak bile kalbimi hızlandırmaya yetiyordu. Attığı mesajlar, küçük kıskançlıkları, geceleri bitmeyen sohbetler… Hepsi bana gerçek bir aşkın içindeymişim gibi hissettirdi. Ben onu severken geleceği hayal ettim. O ise benden habersiz yavaş yavaş uzaklaştı. Bu kitap; birini çok sevmenin, onu kaybetmeyi izlemek kadar acı verdiğini anlatıyor. Çünkü bazı insanlar gitmez aslında… sadece başkasının hayatında mutlu olmayı seçer. Ve bazı hikâyeler mutlu bitmez. Sadece sessizce yarım kalır.”

"Gerçek bazen kanla yazılır..." Selis Kandemir, annesinin gözleri önünde katledilmesiyle başlayan karanlık bir geçmişin kurbanı değil, intikamını alacak bir savaşçıdır. Yıllarca süren sessizlikten sonra, eline geçen bir kolye ve isimsiz bir mektup, onu kendisi gibi geçmişi kanla yazılmış sekiz kişiyle bir araya getirir. Her biri farklı acılarla yoğrulmuş, her biri gerçeğin peşinde... Ancak bu yol arkadaşlığı, sırlarla örülü. Güvenin sınandığı, dostlukla düşmanlığın iç içe geçtiği bu yolda, gerçeklik algısı paramparça olacak. Kimin geçmişi sahte, kiminki kan kadar gerçek? Ve en önemlisi: Selis, annesinin katillerini bulduğunda hâlâ aynı kişi kalabilecek mi?

Arlo, sahil kasabasına taşındığında sıradan bir yaz geçireceğini düşünüyordu. Deniz, rüzgâr ve sessiz sokaklar… hepsi normaldi. Ta ki o geceye kadar. Denizin ortasında beliren paslı bir kapı, kasabanın yıllardır sakladığı bir gerçeği ortaya çıkardı. Ve herkesin görmezden geldiği bir kelime vardı: Ocevra. Kimse ne olduğunu bilmiyordu. Ama herkes ondan korkuyordu. Arlo artık tek bir şeyin peşindeydi: O kapının neden orada olduğunu ve Ocevra’nın ne anlama geldiğini öğrenmek. Ama kasabada bazı sırlar vardır… öğrenilmemesi gereken.

Bir kızın hayatın içindeki aşk arkadaşlık kadaslik zorbalık gibi gerçekleri deneyimledigi okul hayatı umut ve ihanet dolu anlar

0552 *** ** **: Beni bi` gör artık (00.00) 0552 *** ** **: Yolun yokuş ve zorlu (00.00) 0552 *** ** **: Yolun yok artık anla (00.00) 0552 *** ** **: Vazgeçmek yok kanım da (00.01) 0552 *** ** **: Tekrara düştü kafamda (00.01) 0552 *** ** **: Hayalin hayli doldu taştı (00.01) 0552 *** ** **: Kimi zaman kaçamam bundan (00.02) 0552 *** ** **: Ben. (00.02)

Lara gecenin bir yarısı gelen mesajla hayatının altüst olacağını bilmiyordu... Bazı mesajlar sadece başlangıçtır

Clem, bir gece çok uykuluyken internetten absürt bir hizmet sipariş eder. Gece yarısı kapısı çalınır ve karşısında devasa, kollarında garip dövmeler olan Vane duruyordur. Clem, Vane`in bir kurye olduğunu sanır ama Vane aslında siparişin kendisidir. Şirket politikası gereği, Clem`in çizimlerini bitirmesi için 1 ay boyunca onun yanında kalmak ve ona her konuda "hizmet etmek" zorundadır.

"Hayat, siz Excel tabloları yaparken başınızdan geçen o plansız mucizelerdir." Derin Karahan için hayat, milimetrik hesaplanmış bir başarı haritasıdır. Kusursuz bir kariyer, her daim steril bir yaşam ve saniyelerle yarışan bir ajanda... Ta ki İstanbul`un ıssız yollarında, lüks transfer aracı bozulup da dünyası bir anda "çevrimdışı" kalana dek. Yanında ise onun tam zıttı olan bir adam: Aras. Elinde eski model bir fotoğraf makinesi, ruhunda ise dizginlenemez bir özgürlükle yaşayan Aras için hayat, bir vizörden sızan ışık hüzmesinden ibarettir. İnternetin çekmediği, hijyenin sadece bir temenni olduğu ve zamanın durduğu eski bir pansiyonda mahsur kalan bu iki zıt kutup; birbirlerini sadece didişmelerle değil, kaçtıkları gerçeklerle de tanıyacaktır. Derin, dezenfektanların koruyamadığı bir kalp sızısıyla tanışırken; Aras, vizöründen baktığında ilk defa bir manzaraya değil, bir kadının ruhuna takılıp kalacaktır. Kontrolü bırakmaya hazır mısınız? Şehirdeki o jilet gibi takımlar mı, yoksa dağdaki sırılsıklam bir yağmur mu? Yanlış Yol Doğru Kişi, sizi kusursuz planların çöktüğü ama hayatın başladığı o yere, plansız bir yolculuğa davet ediyor.

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta" yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

Bütün benliğini vatanına adayan, onun aşkıyla tutuşan bir asker için ay yıldızdan başka sevda olamazdı. Kanının son damlası, bayrağının dalgalanması, son nefesi, milletinin istikbâli için feda edilirdi. Gönüle kor gibi düşen bir yaren bile, şehidin son örtüsüne el bastıran o kutlu yemini bozdurmazdı. Üsteğmen Selçuk Atagün`ün hayatı, kendisini vatan yemini ve sevdası arasında bıraktıracak bir kadınla tanıştığında tamamen değişecekti.

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

“Harpten âzâde bir yürekle harbe tutsak bir yüreği ayrı kefelere koyamazsın. Tutsak yürek, âzâde yüreğe ağır gelir.” (KURGUDA BAHSİ GEÇEN TERÖR, ASKER VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLUP GERÇEK HAYATLA HİÇBİR BAĞLANTISI YOKTUR!)