“Senden boşanınca yeni bir koca-”diyemeden sözümü kesti “Benim olana dokunanı cehennem ateşiyle yakarım mavi ateşim.” Natalia Volnova ve ailesi yer altı dünyasının en büyük ve güçlü mafyalarından biriydi. Ve iski dostları ile olan çekişmeli durumları 8 mafyadan oluşan ve dünyayı yöneten *-ÖLÜMÜN 8 HARFİ-* üyelerinin bir karar vermesini sağlar. “Eğer barış sağlanmazsa tüm gücünüzü elinizden alırız.” dedi, Lois Dubois. “Ölümün 6 harfi olur.” dedi, Noemi Mario...

Dudaklarıma bakarak yutkundu "bir dolandırıcıya göre fazla güzel dudaklar değil mi?" Dediğinde alaycı bir gülüş aldı dudakların. "Sende bir mafyaya göre fazla iradesiz? Söylesene seni bitirecek kişiye aşık olmak nasıl bir duygu?" İlk fırsatta onu yakacaktım ve o da bunun farkındaydı. "Aşk mı? Aptal olduğunu biliyordum ama bukadarı fazla değilmi, her sana iltifat edenden duygu araıyacak kadar mı yalnızsın" dedikleri sadece beni güldürmüştü. "Diyelim ki öyleyim, peki ya sen neden beni hâla yanında tutuyorsun kimse mi yanında durmadı bukar mı yanlızsın" dediğimde zinirle dudaklarıma yapıştı ostediğimi yavaş yavaşta olsa veriyordu.

O bir varisti. Bilinen ama saklı olunandı... Bir elinde kalem diğer elinde de silah. Gündüz hayalini yaşarken karanlık çöktüğünde ölüm saçardı etrafa. Dipsiz bir uçurumdu görünende ama bu sadece görünendi...Taki kan bağının bir önemi kalmayana dek...

İdil Araf`ın telefonu çalmaya başlamıştı. Korkuyla açtı telefonu. Arayan kardeşiydi. “Abla adam anladı kaçtığını.” kız ağlıyordu.. “Menekşe nasıl?” dedi usulca. “Adam gözlerime baktı-” hıçkırık tutmuştu Menekşe`yi. “Sonra ablan nerde dedi.” İdil Araf.. Nerden bilirdi, sevmeyi sevilmeyi. O sadece babası tarafından taciz edilen. Annesi tarafından dayak yiyen kız. İdil kardeşi Menekşe Araf`ın tek yumurta ikiziydi. Küçüklüğünde yaşadığı zorbalıklar ve tacizler onu acımasız biri yapmıştı. Bu sevgi boşluğu babasının öldürmesine sebep olmuş. Annesi ise onları kumar borcu olarak vermişti. Sadece acı ve keder değil sevmeyi sevilmeyi öğrenen İnci`nin sevgisinin ölümü ile biten bir hikaye..

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Beş yaşında tetiğe bastı. Altı yaşındaki aşkını öldürdü. Yıllar sonra… onun kardeşiyle evlenmek zorunda kaldı. Ama bazı hikâyeler göründüğü gibi değildir.

O gece her şey sıradandı. Televizyon açıktı, evde tanıdık bir sessizlik vardı… ama kimse gerçekten orada değildi. Sonra yer sallandı. Ve hiçbir şey eskisi gibi kalmadı. Bir evin içinde başlayan bu hikâye, aslında bir ailenin birbirine tutunma hikâyesi. Korkunun ortasında bile “buradayız” diyebilmenin, dağılırken bile birlikte kalabilmenin hikâyesi… Çünkü bazı geceler sabaha çıkmaz. Sadece devam eder. Ve insan, o geceden sonra aynı kişi olarak uyanamaz.

"Önüm arkam sağım solum ebe, saklanmayan sobe" Normal bir hayat yaşıyordum, ta ki annem ve babam boşanmaya karar verip başka bir şehire taşınana kadar. Yeni okul, yeni arkadaşlar ve dopdolu bir lise hayatı bana zorlu gelirdi fakat artık daha zor olan bir şey vardı. O da oynamam gereken bir ölüm oyunuydu. Daha ilk günden yaşadığım şeyleri sindiremezken artık sınıf arkadaşlarımla birlikte bir yaşam mücadelesi vermem gerekiyordu. Peki ben buna hazır mıydım?

Karanlıkta parlayan bir namlu kadar soğuk, kadife bir dokunuş kadar ölümcül." ​Mafya dünyasının en acımasız kurallarının yazıldığı bu şehirde, adalet herkes için aynı işlemez. "Kemik ve Kadife", ihanetin ortasında yükselen imkansız bir aşkın ve hayatta kalma savaşının hikayesi. Sırlar sadece gölgelerde saklanmaz; bazen en güvendiğin insanın ellerinde, bazen de kalbinin derinliklerinde bir sır olarak kristalleşir.

Her bedenin benliğinin altında başka bir hikaye yatar. Her hikayenin bir acısı, Her acının bir zaafı vardır. Peki ya zaaflar öldürür mü? Zaaflarını gizleyen, kapalı perdelerin ardına saklayan, hâlâ çocuk olan yetişkinlerin hikayesi. Bir ajan merkezi tarafından çocukluğundan beri ajan olarak yetiştirilen Filiz, bir gün görevi için bir cinayet işler. Her şey yolundadır. Görevinin tamamlandığını sanıyordur. Ta ki iki yıl sonra öldürdüğü adamın çok daha karanlık işleri olduğunu öğrenene dek. İnsanların üzerinde deney yaptıklarını ve bu şekilde bir çeşit ilaç ürettiklerini öğrenen Filiz, ekibiyle birlikte bu çeteyi çökertmek için harekete geçer. Ama bu görevde aşkı bulacağından ve geçmişiyle yüzleşeceğinden habersizdir. "Ya şah sandığımız aslında sadece bir piyonsa?" ŞAH ve MAT Birbirinin kimsesi olmuş, kimsesiz çocukların hikayesi...

M:insanlar yönelimini bilmek zorunda değil J:anlamadım? M:anlamayacağım bir şey yok,Koreli. Senin gay olduğunu bilmek zorunda değiliz J:ne saçmalıyorsun,sana mı dedim ben? M:aptal çocuk,bağırarak söylüyorsun J:evet söylüyorum,ve bu seni gram ilgilendirmiyor. İstediğimi yaparım ya da söylerim . . .

Begüm & Karan "Sana bu evi dar edeceğim." deyip kapıya doğru ilerlemesiyle kolunu tuttum. "Benim babam senin kız kardeşini öldürmedi!" dedim. "Yani?" deyip bana doğru birkaç atım atmasıyla karşımda durdu. "Baban bir katil. Ve kız kardeşimi öldürmesi sonucunda benimle evleneceksin. Yoksa seni öldürürüm," demesiyle buz kestim. "Senin karın olacağıma," diye başladım cümleye. "Ölmeyi yeğlerim." diye tamamlamamla dudakları kenara kıvrıldı. "Ölmen kurtuluş olur, Begüm. Acı çekeceksin bu evde. Karım olmaya hazır ol," deyip evden gitmişti.

Biz yin ve yang mıyız? Hayır biz iclal ve sinanız.

"Nesin sen, Azrail`im mi?" Derken sesi melodi gibi çıkıyordu. Fısıltıyla konuşması beni her geçen saniye daha da geriyordu. "Kıyametin olacağım senin." Dedim sanki çok normal birşey söylüyormuş gibi. Buz mavisi gözleri beni hipnotize ederken başını onaylarcasına salladı. Yüzüme düşen perçem tutamını yavaşça kulağımın arkasına sıkıştırdı. Ardından gözleri yine beni buldu. "Kıyametimde açan çiçek olamaz mısın Aden?" Kulaklarım dediği şeyle tek odaklandığım kelimeyi zihnimde tekrar tekrar geri sarıp oynatıyordu sanki. Beynimde yankılanan sesle bakışlarım tereddüt ile doldu. Geriye doğru adımlarken geçmiş gözlerimin önünden kayıp geçti. Ağzımdan ise tek bir kelime döküldü. "S-sen... Sen o musun?" Bildiğim ise tek birşey vardı: Kaçış yoktu; ne geçmişten ne de ondan. Ancak bazı kalpler iyileşmez, daha büyük bir infilakı peşinden sürüklerdi. Mafya • Anlaşmalı Evlilik • Aksiyon Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Çalınması ya da kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılır‼️

​KAOSUN MİMARLARI: Kanla Yazılan Bir Vasiyet ​Yeraltı dünyasında isimleri geçtiğinde, en kudretli masalarda bile derin bir sessizlik hakim olur. Alev Dinçer ve Yankı Erdem, bir bölgeye adım attıklarında orada artık düzenden bahsedilemez; sadece mutlak bir yıkım başlar. Onlar için cinayet bir iş değil, çocuklukta edilen bir yeminin kanla mühürlenmiş, santim santim hesaplanmış devamıdır.

Laboratuvarda yapılan deneylerde ters tepki vermesi sonucu oluşan kazadan dolayı hafızasını yitiren hastanın,kimliğini ortaya çıkarmak isteyen çalışanlar,son zamanlarda yaşanılan olayların birer tesadüf olmadığını öğreneceklerdir.Peki mazlum görünen hasta kimdir?Yaşanılan olaylarda ne tür katkısı vardır? ...İyi okumalar...

Onunla göz göze geldiğimiz gün bakışlarının sonum olacağını anlamıştım

"HER YEMİN BİR MEZARDIR." Her şey yıllar önce Algazer ve Kanoy ailesinin düşmanlığıyla başlayarak ebedi düşmanlığın kapılarını aralamasıyla başladı. Peki şimdi o düşmanlığı ne biterecek ya da bitecek mi?

Lavin, uğradığı ihaneti karşılıksız bırakmamak için karanlık bir dünyada 𝐊𝐀𝐑𝐀 𝐊𝐀𝐑𝐆𝐀 olarak yükselişe girdi ve tüm acımasız liderlere ismini diz çöktürerek bir diken değil, 𝐊𝐀𝐑𝐀𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍 olduğunu duyurdu. Polis memuru olması ise bu tavırlarına zıt kutup oluyordu. ​𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍, onun hem kefareti hem de alnına yazılmış kaderiydi. Lavin, yeminini mi yoksa Duman`ın vaadini mi seçecekti? Lavin kara karga mı olacaktı, yoksa karlav mı? 𝟏𝟖+ 𝐈𝐂𝐄𝐑𝐈𝐊𝐋𝐄𝐑 𝐌𝐄𝐕𝐂𝐔𝐓𝐓𝐔𝐑. ​

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

İlk kitabım sizlerle, iyi okumalar dilerim. Düşüncelerinizi yorum yaparak paylaşabilirsiniz.🤍

"Kocası yüzünden bedenini feda etmek zorunda bırakılan bir kadının, aynı adama ve bütün erkeklere dünyayı dar etmesini izlemeye hazır mısın? Kitabın başlangış hikayesi gerçek bir torbacının anlatımlarından esinlenilmiş olup devamı kurgudur. Bu hikâyede düşünebilirsiniz, tiksinebilirsiniz, kendinizi yada hayatı sorgulayabipirsiniz ama inanın etrafımızda var olan hayatın bir yansımasıdır. Lilith.. Uyuşturucunun ateşinde eriyen, kocasının ihanetiyle paramparça edilen bir kadın. Ama küllerinden yeniden doğan bir kartel kraliçesi. Düşürüldü, Aşağılandı , Kırıldı. Sonra hepsini geri aldı. Şehvetin karanlığıyla, intikamın ateşi birleştiğinde; bir kadın yalnızca hayatta kalmaz... Dünyayı yeniden kurar. Bu, Lilith`in düşüşten yükseliş hikâyesi."

aşk - aksiyon - heyencan - romatizim - gelirim

Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır... "Bazı yaralar dikiş tutmaz, bazı düğünler alkışla değil silahla başlar." Liliyar, Urfa`nın fırtınasına sadece bir cerrah olarak değil, kızı Lara`nın geleceğini korumaya ve ailesini bulmaya yemin etmiş yaralı bir anne olarak gelmişti. Ancak bu topraklar merhameti değil, intikamı besliyordu. Bir gece yarısı, elindeki silahla Halil İbrahim Alacayı vurduğunda, sadece bir adamın göğsünü değil, iki ailenin arasındaki o dipsiz kuyuyu da deşer. Liliyar, kuralları çiğnedi, bir kurşunu yasak bir odada çıkardı ve imkansızı başardı. Ama kurtardığı o hayat, ona özgürlük değil; boynuna dolanan altın bilezikler, kırmızı kurdeleler ve geri dönüşü olmayan bir evlilik hükmü getirecektir. Bir cerrahın en büyük sınavı, düşmanını yaşatmak mıdır yoksa onunla bir ömür aynı yastığa baş koymak mı? Düşmanla sevdalık yaşanır mıydı? Halil İbrahim Alaca ise bir yanda kardeşinin onuru, diğer yanda hayatını borçlu olduğu bu inatçı kadının bakışları arasında sıkışmıştır. Bir silahın sustuğu yerde başlayan bu evlilik, Urfa`nın gördüğü en büyük savaşa mı yoksa küllerinden doğan bir aşka mı gebe? "Beni yaşattığın için pişman olacaksın doktor," demişti Halil İbrahim. Liliyar ise sadece gülümsemişti: "Seni yaşattım ki, kendi yaktığın ateşte nasıl kül olduğunu izleyebileyim." Bu, bir teslimiyetin değil; bir cerrahın neşteriyle kalbine attığı o en derin kesiğin hikayesi.

"Kaça satın aldın özgürlüğümü?" "Babasının kızı olduğum için mi bana bunu yaptın Çakırca?" Gördüğüm kara gözlerde ne bir hüzün ne de bir pişmanlık vardı. Düşündüklerime ters düşecek, haklıdır dedirteceğim bir şeyler sunar diye düşündüm. Fakat dudaklarının sarf ettiği kelimeler kalbimin acısını körüklemekten başka bir şey yapmadı. "Evet." ... Atandığı yerde hain olduğunu kanıtlayıp içeri tıktığı yüzbaşının , gizli bir görevde kocası olduğunu öğrenince ne olacaktı? ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `DAVA` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.