GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

⁂ 𝙰𝚋𝚒𝚜𝚒𝚗𝚒𝚗 𝚔𝚊𝚝𝚒𝚕𝚒𝚗𝚒 𝚊𝚛𝚊𝚛 𝚏𝚊𝚔𝚊𝚝 𝚝𝚎𝚔 𝚋𝚊şı𝚗𝚊 𝚋𝚞𝚕𝚊𝚖𝚊𝚣 𝚋𝚞 𝚢ü𝚣𝚍𝚎𝚗 𝚍ü𝚗𝚢𝚊𝚗ı𝚗 𝚎𝚗 𝚋ü𝚢ü𝚔 𝚖𝚊𝚏𝚢𝚊𝚜ı 𝚒𝚕𝚎 𝚒𝚕𝚎𝚝𝚒ş𝚒𝚖𝚎 𝚐𝚎ç𝚎𝚛 𝚊𝚖𝚊 𝚋𝚒𝚕𝚖𝚒𝚢𝚘𝚍𝚞 𝚣𝚊𝚖𝚊𝚗 𝚐𝚎ç𝚝𝚒𝚔ç𝚎 𝚒ç𝚒𝚗 𝚍𝚎 𝚋𝚒𝚛 𝚋𝚊ğ 𝚘𝚕𝚊𝚌𝚊𝚔 ⁂

Bir anlaşmalı evlilik sınırları ne kadar zorlayabilirdi? Peki ya çıkarlar üzerine kurulu bu evlilik verilen sözlerden saparak aşk ve sevginin duvarlarına çarparsa aşkın sınırı olur muydu? Bir sır... Bir emanet... Verilen sözler... Nar Çiçeği Mahallesinde beklenmedik anda filizlenen bir aşkın hikayesi... Güzce Dağhanlı (Sunturlu)& Alparslan Sunturlu

Dudaklarıma doğru eğildi ve sıcak nefesi tenime değerken fısıldadı: "Bu gece sadece benim olacaksın." (Bölümler fazla uzun değil sıkılmazsınız. 1000`e yakın) Kitabımı takibe almayı da unutmayın :)

Diyarbakırlı iki ailenin çocukları evlidir bu akrabalığı daha guçlendirmek için tekrar bir evlilik yoluna girerler

Korku gerilim, piskoloji

"Kendi namlumun ucunda bir kurban, bir savcının avuçlarında ise hayatım vardı." * "Bir yanda cinayet işlemiş bir kız, diğer yanda kendi kanunlarını kendi yazan bir adam... Aralarındaki tek bağ, çözülmesi imkansız bir cinayet ve kalplerine sızan yasak bir aşktı." * Gerçek er ya da geç ortaya çıkar, ama bazen gerçek, yalandan daha çok can yakar. * `Bir gölgeydi her şeyi başlatan ve yine bir gölgeydi her şeyi bitiren` BAŞLAMA TARİHİ; 03.12.2025

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

Her zaman bir umut vardır.Yaşamak için bir neden vardır.Nedeni olmayan tek şey ise ölümdür,insan büyür büyüdükçe öğrenir,öğrendikçe yaşar ve yaşadıkça ölür.Günün sonunda dünyadan bir beden ayrılır tüm duygularıyla,tüm yaşanmışlıklarıyla,tüm hiçliğiyle bir beden ve o bedenin ruhunu kendine mezar yapmış bir kalp.

Başka bir evrende üniversiteli isFad...

Asel Ada Erçin, yıllarca aynı zorbanın hedefi oldu. Lise mezuniyetinin özgürlük olacağını sandığı bir gecede, kendini bir suçun merkezinde buldu. Bir anlık panik, geri dönülmez bir sonuç doğurdu. O geceyi takip eden yıllar terapiyle, suskunlukla ve unutma çabasıyla geçti. On yıl sonra Asel artık bir cumhuriyet savcısıdır. Adaletin tarafında, hukukun içinde, geçmişinden uzak olduğunu sanarken… Ta ki ayaklarının önüne bırakılan bir CD, unuttuğu her şeyi yeniden başlatana kadar. Görüntüler nettir. Suç şahittir. Ve gönderilen mesaj nettir:Kardeşimi kurtar. Tehdit olarak başlayan bu zoraki iş birliği, zamanla sınırları bulanıklaşan bir ilişkiye, bastırılmayan bir tutkuya dönüşür. Asel,bir yandan adaleti temsil ederken, diğer yandan kendi suçunun tanığı olmaya zorlanır. Bu kitap; Adalet ile vicdanın, Suç ile kaderin, Güç ile zaafın iç içe geçtiği karanlık bir yüzleşmenin hikâyesi. Bazı suçlar unutulmaz. Bazı kaderler ertelenmez. KİTABIN TÜM HAKLARI BANA AİTTİR. ÇALINMASI VEYA KOPYALANMASI DURUMUNDA DAVA AÇACAĞIMI BİLDİRMEK İSTERİM.

Bundan sadece bir yıl önce biri bana diğer insanların asla göremeyeceği varlıkları göre bileceğimi söyleseydi o kişiye popomla gülerdim. çocukluğumdan beri en çok korktuğum varlık hayaletlerken ki onların var olduğunu asla düşünmememe rağmen deli gibi korkan bir kız çocuğuydum şimdi hayatımın birer parçası haline gelmeleri hem traji komik hem de çok tırstırıcıydı. Evet .. yanlış duymadınız sevgili okuyucularım hayatım geçirdiğim berbat bir trafik kazasından sonra tamamen karanlığa mahkum oldu ve ben bu karanlıktan nasıl çıka bileceğimi bir türlü bulamıyorum ..

"Neden en başından beri bendim?" "Çünkü intikamım için açılan tek kapı senden geçiyordu." Sözleri bir hançer gibi yüreğime saplanırken gözlerinde en ufak bir kıpırtının dahi olmayışı, gerçekleri yüzüme bir tokat gibi çarptı. Omuzlarım düştü, ağlamamak için kendimi zorladığım halde sağ gözümden bir yaş aktı. Atalay göz yaşımı gördü ve buruk bir tebessüm etti. "Annem de tıpkı böyle ağlardı." ---------------- Annesinin intikamını almak için Karavel ailesinin soyunu kurutmak isteyen Atalay Demirel ve esir tuttuğu ikizini Atalay Demirel`in elinden kurtarabilmek için onunla mücadele eden Ecem Karavel`in çelişkili bir hayatı. Peki ya, bu iki mücadeleci düşman birbirine âşık olursa? 🎭

❝Sana mahkumum.❞ ❝Mahkumsun, evet bana.❞ 《Dark Romance vardır》 Bengi Özen, kariyer odaklı bir muhabirdir. Ancak bir gün yaptığı bir hata onu Mafya ya da başka bir tabirle tefeci olan Fetih Tuğrul Karaer`e bulaştırır. Çünkü bu adam karanlıktır. Ve karanlık korkuların mezarıdır.

Hande ve Pars. İkisinin de hayatlarıyla oynadıkları bir kumar vardı. Peki bu kumar onların birlikte verdiği son kozla mı yoksa hayatın onlara acımasızca verdiği son kozla mı kazanılacaktı? Hayatları soru işareti olmuş bu ikili nasıl kazanacaktı yada nasıl kaybedecekti? Hepsi bir soru işaretiydi. Bu kitap onların hayatlarıyla oynadıkları bu kumarı anlatıyordu. Unutmayın; hayatta her zaman bir soru işareti olur.

Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Marozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı?

Her şey Bang chan`ın Seungmin`i parkta ağlarken gördüğü gün başlar...

Öykü Yıldıran, genç ve idealist bir hukuk öğrencisidir. Adalet için savaşırken kendini mafyanın karanlık dünyasının tam ortasında bulur. Bu sırada karşısına çıkan Sinan Karayer, geçmişte özel harekâtçı olarak görev yapmış, şimdi ise mafya içinde gizli bir planla örgütü içeriden çökertmeye çalışan karizmatik bir adamdır. İlk başta birbirlerine mesafeli duran Öykü ve Sinan, ortak düşmanlarıyla mücadele ederken aralarındaki çekim giderek tutkulu bir aşka dönüşür. Ancak mafya lideri Cem Aksoy, bu yakınlığı fark eder ve Öykü’yü hedef alır. Kaçışlar, çatışmalar, ihanetler ve gizli buluşmalarla dolu bir süreçte ikili hem hayatta kalmaya hem de birbirlerine güvenmeye çalışır. Öykü zekâsını ve hukuk bilgisini kullanarak mafyanın kara para trafiğini ortaya çıkarır, Sinan ise savaşçı ruhuyla örgütün silahlı gücünü alt eder. Büyük finalde Sinan mafya lideriyle yüzleşirken, Öykü kritik belgeleri kamuoyuna sızdırır. Ölümle burun buruna gelseler de birbirlerine olan bağlılıkları onları kurtarır. Mafya dağıtılır, Sinan geçmişinden özgürleşir, Öykü ise adaletin sembolü haline gelir. Hikâye sıradan bir evlilikle değil, ikisinin birlikte kurduğu hukuk danışmanlığı ve güvenlik şirketiyle taçlanır. Düğünleri, gölgelerden çıkıp ışığa kavuşan bir kutlama olur. Son mesaj: “Aşkın en büyük gücü, karanlığı birlikte yenmektir.”

Bu bir saplantı..

“Zorunlu Evlilik, Kaçınılmaz Aşk… İki yabancı, bir anlaşma ve kaçınılmaz bir birliktelik. Başta sadece bir zorunluluk gibi görünen bu evlilik, zamanla kıskançlıkların, çatışmaların ve bastırılamayan duyguların gölgesinde şekillenir. Birbirinden nefret ettiklerini sanan iki kalp, aynı çatı altında her gün biraz daha birbirine yaklaşır. Ama aşk kolay değildir… özellikle de zorla başlayan bir hikâyede. Bu hikâyede kalpler ya teslim olacak ya da sonsuza kadar savaşmaya devam edecek.”

Defne… Ülkenin en güçlü iş insanlarından birinin kızı. Güvenlikli sitelerde büyümüş, korumalarla çevrili bir hayatın içinde yaşamış. Ama bir gece, şehrin en ışıksız mahallesinde arabası bozulur. Ve korumasız kalır. Aras… Ailesiz büyümüş, sokakların büyüttüğü bir genç. Hayatta kalmayı öğrenmiş, kimseye borçlu olmadan ayakta durmayı seçmiş biri. O gece Defne’nin çığlığını duyar. Ve müdahale etmemeyi seçebilecekken… seçemez. Bir kavga. Bir kurtarılış. Ve iki farklı dünyanın çarpışması

Evet dedem kendi öz evladının çocuğunu, torununu Berk Altuğ` a satmıştı.

Bir yemin, bir tetik, iki paramparça hayat. Bade, ailesinin katilini kendi elleriyle cezalandırdığında, yer altının en karanlık savaşını başlattığını biliyordu. Borç ödenmiş, ancak intikam sırası şimdi Bora Hanoğlu’na geçmişti. Bora için Bade, sadece babasının katili değil; yok edilmesi gereken bir hedefti. Ancak namlular birbirine bu kadar yakınken, nefretin bittiği yerde bambaşka bir ateş yükselecekti. Ölümün kıyısında başlayan, intikamla beslenen tehlikeli bir aşk.

Paris’in yağmurlu gecelerinde bir kadın ajan, üç tehlikeli adamın arasında sıkışıp kaldı. İkra Elçin Karahan, kod adı Zehirli Gül. MİT’in en başarılı kadın ajanlarından biri. Görevi basit: Paris’te büyük bir uluslararası silah kaçakçılığı şebekesini çökertmek. Ama hiçbir şey göründüğü gibi değil. Hedefinin etrafında dönen üç adam, her biri ayrı bir tehlike: Kanlı Kurt – Dövmeli, acımasız ve avcı gibi bakan güvenlik şefi. Bakışları İkra’yı yakıyor, dokunuşu zehir gibi yayılıyor. Kara Cüppe – Soğuk, hesapçı ve kusursuz takım elbiseli karanlık hukukçu. Her kelimesi bir tuzak, her bakışı bir hüküm. Kartal – Karizmatik, stratejik ve sahiplenici lider. Onun koruması altında olmak, aynı anda hem en güvenli hem en tehlikeli yer. İkra, görev ile kalbi arasında seçim yapmak zorunda. Güven mi? İhanet mi? Aşk mı, yoksa ölümcül bir tuzak mı? Bir gülün dikenleri ne kadar derin yaralayabilirse, Paris’in ışıkları altında Zehirli Gül de o kadar derin zehirliyor. Görev bitmeden kalbi kırılacak… Ya da üç adamdan biriyle sonsuza dek yanacak.