Biri, yıllardır adımladığı mahallenin her sokağını huzurla dolduran, geleneklerine ve inancına bağlı, sakin bir liman... Diğer ise çocukluğunun sadece birkaç ayını geçirdiği bu sokaklara yıllar sonra bir yabancı gibi geri dönen, anıların gölgesinde yolunu bulmaya çalışan ürkek bir kardelen. Yakub, doğup büyüdüğü, herkesin birbirini tanıdığı o samimi aile apartmanının ve tanıdık yüzlerin arasında kendi huzurlu dünyasında yaşamaktadır. Ancak bir akşamüstü, evinin dar merdivenlerinde daha önce hiç görmediği o kızla karşılaştığında, zamanın ritmi birden yön değiştirir. Birkaç saniyelik o utangaç bakışma, sessiz bir fırtınanın ilk kıvılcımı olur. Açelya, sadece misafir gibi uğrayıp gittiği bu eski mahalleye tamamen yerleşme fikrinin getirdiği yabancılıkla ne hissedeceğini bilemez haldedir. Ta ki elindeki tabağı teslim edip tam merdivenlerden dönecekken, o dar alanda karşı karşıya geldiği 23-25 yaşlarındaki o delikanlıyla göz göze gelene kadar. O an donup kalan zaman, aralarındaki görünmez mesafeleri çoktan eritmeye başlamıştır bile. Yakub, karşı apartmanın penceresinde kendi kendine söylenerek temizlik yapan ve tehlikeli bir şekilde aşağı sarkan Açelya’yı gördüğünde, içindeki o korumacı reflekse engel olamaz ve balkondan seslenir: “Çok fazla sarkıyorsun, dikkat et!” Bu ani çıkış, iki farklı pencereden birbirine bakan iki hayatın, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının ilk kanıtıdır. “Bazen tek bir bakış, iki yabancı kalbin arasındaki en kısa mesafedir. Ve bazen hayat, tam da göz ucuyla baktığın o yerde yeniden başlar.”

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

"Bazı insanlar hayatına geç kalmaz... Sadece yarım kalan yerini tamamlamak için gelir. Bir adam... Bir kız... Ve yıllar önce başlayan, kimsenin bilmediği bir hikâye. Doğduğu gün bir yetimhanenin kapısına bırakılan Derin, hayatı boyunca ait olduğu yeri aradı. Hayata karşı güçlü durmayı öğrenirken tek dayanağı, seçilmiş kız kardeşi Elif oldu. Diğer tarafta ise herkesin hayran olduğu başarılı cerrah Karan Saral vardı. Kusursuz görünen hayatının arkasında, duvarlarla örülmüş bir adam... Bir konferans günü kesişen yollar, geçmişin sırlarını, yıllarca saklanan gerçekleri ve kaçınılmaz bir bağı ortaya çıkarmaya başlayacak. Derin, ait olduğu yeri arıyordu. Karan ise yıllardır hissetmediği bir şeyi... Bazı aşklar kaderle karşılaşır... Ama emekle gerçek olur."

Bir seks yayıncısına aşık olsaydınız ne olurdu?

Bazı aşklar yarım kalır. Bazılarıysa geri dönmeyi bekler... Kumru, ülkesini geride bırakıp gittiğinde geride sadece bir mahalle değil, kalbinin bir parçasını da bırakır. yıllar sonra geri döndüğünde ise geçmiş hâlâ onu beklemektedir. Aşk, sırlar ve mahalle dedikoduları arasında Kumru, hem kalbiyle hem geçmişiyle yüzleşmek zorundadır. "Gurbet Kuşu" geri döndüğünde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Kumru`nun hüzünlü ama bir o kadar eğlenceli yaşamına konuk olmaya ne dersiniz? |Mahalle kurgusu| ‼️Argo ve küfür içerir ‼️ Kitabın tüm hakları şahsıma aittir

Kadın ve Adamın birbirlerine sarılarak karanlığın en dibinden çıkmasının hikayesiydi bu... En dibe doğru battığını hissediyordu kadın. Zordu. Çok zordu... Bu veballe yaşamak canını yakıyordu. Canından parça olan kız kardeşinin ve daha doğmamış bebeğinin ölümünde kendini suçlayan kadın... Melina Altuntaş Karısının ihanetinden sonra hayatını kızına adayan polis memuru Mirhan Bozdoğan...

"Kimsesiz hisseden, kimselere ithafen... Unutmayın kimsesizlerin de kimseleri vardır." ★ Çözülmemiş bağların ardında gizlenmiş ne sevdalar dostluklar veyahut kan bağları vardı kim bilir? Üç kişiydiler bu hikâyenin başında. Birbirlerine bir soluk uzaklıktaydılar fakat yabancıydılar birbirlerine. Kilometrelerin ötesinde bir soluktu onunki. Bir adım mesafeyle kaçırdığı hayatının acısıyla sarmalanarak koridorların tozunu attırıyordu her defasında. Kusursuz bir yalanın içinde kaybolmuş kendisine uzatılacak elin hasretiyle tutuşuyordu bir mum gibi. Doğumunu bile omzuna yükleyen kendisini bir suç gibi gören bir adam vardı, bir kadına sevgiyi bilmeden sevgiyi öğretmişti. Ölmeyi yeğlediği bütün her şeyden sonra nefes alacak bir bedene ihtiyaç duyduğunun farkına varmış ve nefeslenmek için yolunu sonlandırıp kalakalmış bir adam. Onlar koca kalabalıklarına kimsesizliklerini sığdıran kimsesizlerdi. Onlar tek bir adama baba diyerek bir kez olsun o adamı görme şansına sahip olamamış kimsesizlerdi. Onlar herkesten uzakta birbirlerine tanıdık olan yaralı ruhlardı. Yaralı ruhlarına deva kendileri olmuşlardı. Kimsesizlerin de varlığına şükrettiği kimseler vardı. ... Kimsemiz olmaya hazır mısınız? ... Yazılış Tarihi: 04.08.2023 Final Tarihi: 12.11.2025

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

+90:Lan Efe oğlum sen insan olmayacak mısın Siz:Pardon ben Efe değilim …

Rüyamdan uyandığımda saat 10:10`du beynimde; "Bir kere de bana ihtiyacın olsun bir alo de gelmezsem gençliğim solsun"şarkı sözleri yankılanıyordu. Kendi kendime "Onda numaram yok olsa bile aramaz dedim. Ama ben de onun nosu olsa arardım"dedim. Sadece rüyamda bile seni gördüğümü fark ettim.

Mezun olduktan sonra bir kafe işleten Nazlı, dükkan sahibinin onu çıkarmasıyla yeni bir dükkan arayışına girer. Bu süreçte çocukluk arkadaşıyla yaşayan Nazlı, arkadaşıyla evden de çıkmak zorunda kalırlar. Böylece yeni bir mahalleye taşınan ikiliyi yeni maceralar beklemektedir. “Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar: ya bir insan yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.” der Tolstoy. Bizim hikayemiz de böylece başlamış oldu.

" Lise yıllarının tozlu raflarında bırakılan kırık bir kalp, Gümüşhane`nin soğuk dağlarında bir namlunun ucunda yeniden atmaya başlar.Nergis için o sadece yıllar önce kalbini darmadağın eden bir adamdı. Binbaşı Araz Yıldırım içinse Nergis , yıllar sonra devralmak zorunda kaldığı en zorlu "güz nöbetiydi" . "Bazı yaralar iyileşmez sadece kabuk bağlar Nergis geçmişin izini bir öğretmen önlüğüyle gizlemeye çalışırken Araz o izleri bir kurşun sesiyle .Reddedilen bir aşkın küllerinden barut kokulu bir kurtuluş doğuyor ." "Seni reddetdiğim gün aslında kendi infazımı imzalamışım Nergis .şimid ise o infazın gölgesinde senin için nöbetteyim" ______________________ "Gözlüklerinin arkasına o kırgı bakışları bir kurşunla silemessin öğretmen hanım evett yeni kitabımız hayırlı olsun şimid gölgedeki saklı sırları ve güz nöbetini iki haftada bi atmaya çalışıcam iyi okumalar

aldatılma ile güne uyanmak sevgilini seni aldatırken basmak ne kadar acı verici olabilir değil mi o yüzden onların arkasından ağlamayıp hayatına devam etmen gerekir hatta bazen şehir değişirsin nur`da onu yaptı şehrini değişip yeni bir hayat açtı kendine ve karşısına bir adam çıktı çarpışma sonucu peki bundan sonrası ne olacak nur ne yapacak?

Siz: yemin ederim anatomi beni benden alıyor Siz: fizyoloji çalışırken kendimden geçiyorum Siz: ÇOK ZOR Siz: o yüzden dedim ki Siz: bana bir tıpçı lazım Siz: bende seni seçtim Siz: İyi yapmış mıyım?(09.09)

Futbol oynayan kız, okula yeni gelen havalı badboy çocuk. Çoğunluk olarak klişe bir kitap olacak. Lütfen hayalet okuyucu olacak olan okumasın emek veriyorum o kadar. Mizah konulu kitaptır. Pişman olmayacağınıza eminim.

Birbirlerine uyuz olan bir ikili düşünün? İnek bir öğrenci ve deli ruhlu bir kız. Tarihten 23 aldım. Çünkü bana yanlış not verildi. Uyuzun, arsızın ve ukalanın teki olan biri tarafından üstelik! ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎  •☆•°•▪︎☆▪︎•°•☆• Sadece derslerine odaklanmış inek bir öğrenci. Ve onu fark etmeyen bir kız. İnek diye dalga geçilen, kaale bile alınmayan insanlarda birini sevebilir. Aşık olabilir. Yaralarını sarabilir. Harun 12/C : Ya incitirsem seni severken? Kapak tasarımı @nisauthor 🤎🤎çok teşekkürlerrr 🥹🥹

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

Clem, bir gece çok uykuluyken internetten absürt bir hizmet sipariş eder. Gece yarısı kapısı çalınır ve karşısında devasa, kollarında garip dövmeler olan Vane duruyordur. Clem, Vane`in bir kurye olduğunu sanır ama Vane aslında siparişin kendisidir. Şirket politikası gereği, Clem`in çizimlerini bitirmesi için 1 ay boyunca onun yanında kalmak ve ona her konuda "hizmet etmek" zorundadır.

05**: ödevi birlikte yapmak için hocaya benim adımı vermişsin? Siz: hoca bir araya getirdi 05**: hoca senin benim adımı verdiğini söyledi hatta sınıftakiler karşı çıkmış o kimseyle ödev yapmaz demiş sen de hepsine öldürücü bakış atıp hocanın duyacağı şekilde hele yarram bir yapmasın demişsin doğru mu? ... Siz: yapacak mısın şimdi benimle 05**: hayır Siz: ama neden 05**: adımı bile bilmediğin için olabilir mi hocaya şu arkada oturan gözlüklü çocuk diye anlatmışsın Siz: yanlış tek kelimem yok farkında mısın? 05**: hoca anlamayınca da hocam ülkücü bıyığı vardı demişsin kestim bıyığımı şimdi ne diye anlatacaksın

"Oğluşum, sonunda evin yolunu bulmuş." "Oğluşuna sahip çık, kızımın peşinde dolanıyor."

erler ki, insan öldüğünde bütün hayatı gözlerinin önünden geçermiş. Ve bu koca ömür, yalnızca yedi saniyeye sığarmış. Ben, sonunu merakla bekleyeceğiniz bir hikâye anlatmıyorum. Ben, sonunu zaten bildiğiniz bir hikâyenin o sona nasıl ulaştığını anlatıyorum. Eğer hâlâ okumak istiyorsanız… Hoş geldiniz. Pera’nın yedi saniyesine.

Şurimşine: Lazca canımın içi sevdiğim. 2000`ler de geçen bir aşk hikayesi. Mert Ali ve Leyla`nın hikayesi. Şiddet ve korkutularak büyütülen Leyla ilk kez sevilmeyi tadacaktı belki de. Saf sevgiyi. Leyla`dı o Mert Ali için annanesinin koyduğu ismi vardı sadece. Onu satan babasının hiç bir şeyi olsun istemiyordu karısının üzerinde.

Bazen hayatı akışına bırakmak gerekir. Ben Çağla. Çağla Deniz Soylu yani...öyle dediler. Hayatının her santimini planlayan ben bu durumu hiç düşünmemiştim. Merak etmiştim ama gerçek ailemin beni istediğini, sevdiğini düşünmemiştim. Peki yeni ailemle ne yapacaktım? Yada onlar benimle ne yapacaktı? Her zaman abla olmak isteyen benim karşıma çıkıp senin kardeşin var demişlerdi. Beni yurttaki çocuklar sevmezdi ki.. beni kimse sevmezdi. Kardeşim beni sever miydi?

Karadenizde geçen hırçın ve sıcak bir aşk hikayesi. Apo: sen beni görmüyorsun diye bende seni mi görmiycem Yağmur hanım? dedi karşısında ona bakan sinirli kadına doğru. Yağmur ise göğsüne vurdu "korkuttun beni salak. Ya sana bir şey olsaydı ne yapardım ben!?" dedi. Öptü ilk kez onu dudaklarından sussun diye hemde.