mahalle kurgusudur!!! yeni mahalleye taşınan almira mahalle halkı tarafından sevilen biri idi en yakın arkadaşın ve onun annesi almiranın geçmiş hayatını öğrendiklerinde ona bir anne bir kardeş şevketi ile bakmışlardır bir gün almiranın arkadaşının abisi yurtdışından gelir ve almiranın hayatı temelli değişir

ağlama sesi etrafıma baktım kimse yoktu ama gözüme bir şey çarptı kaldırımda oturmuş minik bir kız çocuğu bacaklarını kendine çekmiş ağlıyordu en az 7-8 yaşındaydı duygusaldır hemde çok şimdiden çenem titremişti kızın yanına gittim ve omzuna dokundum ” merhaba tatlım iyi misin” diye sordum ” tanımadığım adamlar gelip paramı aldı ekmek alacak param yok” kıyafetlerine bakacak olursak sokakta yaşıyordu sol gözümden bir damatla yaş düştü ayağa kalktım ve kıza elimi uzattım ” hadi bakalım bugünlük yemeğin benden olsun” dedim kız elimi tuttu ben ise tekrar konuştum ” göster bakalım bir lokanta buraları bilmiyorum “ dedim ve saçlarını okşadım ” tamam abla” dedi sağa döndük düz gittik derken karşımda sadece duvar yani çıkmaz sokak vardı kız elimi bıraktı v ” özür dilerim abla eğer yapmazsam beni öldüreceğini sözyledi yapmak zorunda kaldım” dedi ben kıza anlamsızca bakarken boynumda bir nefes hissetim ve ardından ağızıma kapanan bez ile çırpınmaya başladım ama en sonunda direncim düşmüştü ve bayıldım en son duyduğum ses ise “Benim güzelim ağlayan insanlara dayanamaz bilirim ben onu”

Bu yaz yayında...

Annesi öldükten sonra acı ve zulümle büyüyen bir kız, bir gün annesinin mezarına, konaktan kaçarak gizlice gider fakat nereden bilebilirdi ki mezarlıkta karşılaşacağı adamın onu bu zulüm dolu hayattan kurtarıp bambaşka acılara yol açacağını... Bu Dilhun`la, Mirza Arhanoğlu`nun sırlarla dolu hikayesi.