Herkesin bi hikayesi vardır. Bu da benim hikayem bizim hikayemiz. Hatalarimizla yanlışlarımızla doğrularımızla bizi biz yapan hikayelerimiz. Bazen bana kızıcak bazen yediğim kazıklara üzüleceksiniz. Bazen benim yanımda bazense karşımda duracaksıniz hatalarıma kızıcak sinirleneceksiniz ama içinizden bi parça bulacağınıza eminim. Kendimi geliştirip size hikayemi daha iyi anlatmak için yorumlarınıza desteğinize ihtiyacım var .

Kulaklarım uğulduyordu. Yanlış duymuştum. Bu kadar değildi. Bunu yapmış olamazdı. Ben yanlış duymuş olmalıydım. Dolan gözlerimi babama çevirdim. Yanlış duyduğumu söylemesini istedim. Bu kadar acımasız olmadığını göstermesini istedim. Fakat aksine babam kaşlarını çatmıştı. Bu benim için son uyarıydı. Kendimi toparlamam ve karşı çıkmamam için gelen son uyarıydı. Parmaklarım kolyemin ucunu kavradığında derin bir nefes çektim içime. Abi neredesin? Babam bu sefer gerçek anlamda boynuma bir ip geçiriyor. Abi gelip beni o ipten almana ihtiyacım var. Boş ver ipi. Benim şu an kollarına ihtiyacım var. Çünkü nefes alamıyorum. Akmak isteyen yaşları geri gönderdim. Boğazımda hissettiğim o yumruyla yutkundum. Ama geçmedi. Aksine boğazım daha fazla yanmaya başladı.

"Sana bakarken bir şeyi merak ediyorum," dedi sesi düşünceli bir tona bürünerek. "Zihnimde üç farklı İzgi var ve hangisinin gerçek olduğuna karar veremiyorum." Merakla ona döndüm. "Üç farklı İzgi mi?" "Evet," dedi, gözlerini gözlerime kenetleyerek. "Hangisi sensin İzgi? Her gün dükkanında unların içinde kaybolan, o sade günlük elbiselerinin içindeki naif kız mı? Yoksa o gece kulüpte, o bordo elbisenin içinde etrafındaki herkesin nefesini kesen, o ateş parçası kadın mı?" Duraksadı, dudaklarının kenarında yine o muzip ama yakıcı gülümseme belirdi. Bakışları üzerimdeki Tweety pijamalarına, dağılmış topuzuma ve kızarmış yanaklarıma kaydı. "Yoksa şu anda, gece yarısı karşımda Tweety`li pijamalarıyla temizlik yaparken yakaladığım, bana çocuksu bir heyecanla boynuma atlayan şu anki İzgi mi gerçek olan?" Sorduğu soru kalbimin ritmini altüst etti. Elindeki kahve fincanını sehpaya bıraktı ve bana doğru biraz daha eğildi. Aramızdaki mesafe iyice azaldığında, o sert barut kokusuyla kahvenin aroması birbirine karıştı. "Hangisi sensin?" diye fısıldadı tekrar. "Hangi İzgi`ye bakarken kalbim bu kadar hızlı atmalı, karar veremiyorum." Gözlerinin içine bakarken yanaklarımın ısındığını hissediyordum ama bu sefer bakışlarımı kaçırmadım. Babamın bana öğrettiği o dik duruş, kalbimin çarpıntısına rağmen rehberim oldu. Hafifçe gülümsedim, parmaklarımla kahve fincanının kenarında hayali daireler çizdim. "Hepsi benim," dedim, sesim her zamankinden daha kararlı ama bir o kadar da yumuşak çıkarak. Sonra bakışlarımı tam onun o katran karası gözlerine diktim. "Dükkandaki o naif kız da benim, o gece bordo elbisenin arkasına saklanıp cesaretini toplamaya çalışan kadın da... Hatta şu an karşında bu komik pijamalarla duran, heyecandan ne yapacağını şaşıran kız da benim." Bir adım daha yaklaştım, aramızdaki o son mesafeyi de neredeyse yok ettim. "Ama aralarında bir fark var Demir... Hepsi benim, ama sadece biri tamamen senin." Demir, duyduğu cümleyle birlikte derin bir nefes aldı. Gözlerindeki o yorgunluk bir anda silindi, yerini tarifi imkansız bir parıltıya bıraktı. Elini yavaşça kaldırıp, bu kez hiç tereddüt etmeden yüzüme yaklaştırdı. Baş parmağı elmacık kemiğimin üzerinde, sanki dünyanın en nadide çiçeğine dokunuyormuş gibi usulca gezindi. "Hangi biri?" diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. "Hangisini görmek istersen o," dedim. "Senin yanındayken hangisi olduğumun bir önemi yok, çünkü ben senin yanındayken sadece `evinde` hisseden o kızım." Demir, bu cevabımla birlikte elini ensemden saçlarımın arasına geçirdi ve beni kendine doğru çekti. Alnını tekrar alnıma yasladığında, ikimizin de nefesi birbirine karışıyordu. Az önceki o yorgun halinden eser kalmamış, bakışları o puslu, derin ve yakıcı haline dönmüştü. "O zaman," dedi, sesi dudaklarımın üzerinde titrerken. "Benim olan hangisiyse, ona bir soru borcum var." Gözlerimi kapatmamak için kendimi zor tutuyordum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, Demir’in bunu avuçlarının içinde hissettiğine emindim. "Kaldığımız yer tam olarak burası mıydı?" diye fısıldadı, nefesi dudaklarıma değerken içimi titretti. "Yoksa... ben gitmeden hemen önce daha mı ileri gitmiştik?" Hafifçe gülümsedi, ama bu kez gülümsemesi tamamen teslim olmuş bir adamın huzurunu taşıyordu. "Çünkü eğer burada kaldıysak, devam etmek için daha fazla beklemeye niyetim yok pastacı kız.”

Bazı savaşlar sınırda olmaz, Bazı savaşlar kalpte başlar.

Yaşımız küçük olsa da ruhumuzun her an çürümüş zihinlerle yaşlandırıldığına şahitlik ettiniz mi hiç? Baba ve anne kelimesinin kaçınız bedenen de var olduğuna şahit oldu? Onlara doyasıya sarılma hasretiyle yanarken siz de mi delice kendinize sarıldınız? Hangi biriniz aynadaki kadını sevebildi? Olduğunuz kimlikten çıkıp ait olmadığını hissettiği yerden uzaklaşabildi? Hanileri sizi takip etmeye devam etti? Şiddet, istismar, taciz, acı, gözyaşı, yıkılış... Hepsini de tanıyorsun öyle değil mi? Hiçbiri peşini bırakmadı! Sen uzaklaşmaya çalıştıkça onlar sana daha sıkı sarıldı. Sen de seni koruyabileceğini düşündüğün bir adama sarıldın. Aynı benim gibi... Bittiğini sandığın bir savaş başlattın. Tüm yaralarını sarar diye düşündüğün kim varsa bir yara daha açmalarına izin verdin... Ben Pare Yıldız! Hayatımın inişli çıkışlı yolları ruhları sıkışmış herkese umut olsun!

Biri, yer altının acımasız ringlerinde yumruklarıyla adalet dağıtan, ruhu nasır tutmuş bir boksör. Diğeri, hayatın en ağır darbelerini henüz çocuk yaşta almış, sığınacak tek bir limanı kalmamış, korku dolu bir ruh. Kendi karanlığında boğulan bir dev ile dünyadan kaçan küçük bir kızın yolları, fırtınalı bir gecede, kan ve çamur içinde kesişiyor. Atlas Ali, yıkmak için eğittiği elleriyle bu kez bir enkazı ayağa kaldırabilecek mi? Yoksa peşlerindeki canavarlar, ikisini de o karanlığa mı gömecek? Bazı yaralar, iyileşmek için değil, insanı yeniden inşa etmek için açılır. Dünya, üzerine çöken gökyüzünü omuzlarında taşıyanların değil, o gökyüzü altında diz çökmeyi reddedenlerin cehennemidir. Bir aslanın pençesi masumiyetle tanıştığında, ya parçalar ya da saklar; çünkü karanlığın kalbinde büyüyenler için korumak, yok etmekten çok daha zordur. Kurtuluşun, celladın ellerindeki sıcaklıkta gizli olduğu bir hikâye bu. Kendi fırtınasında boğulan bir ruhun, başka bir enkazda nefes bulması ne kadar mümkündür? Şefkat, bazen en keskin bıçaktan daha can yakıcıdır ve güven, bir uçurumun kenarında gözlerini kapatabilmektir. "Benim dünyamda güneş doğmaz; ama istersen, karanlığımı seninle paylaşabilirim." Zemin kayıyor, sınırlar siliniyor. Pençelerin arasındaki o narin sızı, ya bir sonun başlangıcı ya da bir başlangıcın en kanlı sonu olacak. Çünkü bazen en güvenli sığınak, dünyadan kaçanların saklandığı o en karanlık gölgedir.

Üç arkadaş sınavda kopya çektiklerinde biri tarafından şikayet ediler, o kişinin numarasını bulduklarında kendi gruplarına eklerler fakat ekledikleri kişi sandıkları kişi değil, onların her şeyi olacak bir kızdır.

Hoş geldiniz, burası Hane 7. Burada her şey gerçek, sadece biraz fazla "Soydan“ Bir Albay, bir Profesör, bir Savcı, bir Diş Hekimi adayı, iki dahi ergen ve... ben. Yani Hane 7’nin tek sivil vatandaşı Ceylan! Soydan soyadını taşımak, dışarıdan bakınca bir ayrıcalık içerden bakınca ise bitmek bilmeyen bir maraton.

Canı sadece tiramisu çekmişti tek isteği tiramisuydu ama başına neler geleceğini o da bilmiyordu.

Yeni okulunuzun yeni sınıfında tek kız olduğunuzu düşünün. Bade tam olarak aynı şeyleri yaşıyor. _______ -Sınıftaki tek kızsın farkında mısın?" diye sordu Barlas. -Sınıf mı? Hayvan çiftliği demek istedin herhalde?

Ben Mavi 24 yaşındayım bir ailem yok aslında şöyle demek daha doğru olur sanırım hâlâ hayatta olsalar bile beni terk ettikleri günden beri benim için yoklar Beni bıraktıkları günden sonra zor da olsa okuluma devam edip hayallerime ulaştım ve şu an bir devlet hastanesinde doktorluk yapıyorum Mavi aniden aldığı tayin isteme kararıyla kendini yepyeni bir hayatın ortasında bulur yeni şehrinde sıfırdan bir yaşam kurumuştur ama bazı olaylar hiç tahmin etmediği gibi gelişir belki de orada kendisini bekleyen bütün hayatını değiştirecek biri vardır

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Bir yandan hayatı, bir yanda kaderi. İkiside elinin ucunda bağlı, birinden birini seçecekti. Yezda ya kaderini seçecek razı gelecekti, yada hayatını seçecek kaderini değiştirecekti. Küllerinden doğacak bir aşk masalı

Çocukluğundan beri çocukları seven ve en büyük hayali bir çocuk sahibi olmak olan Arden Güneş, büyüdükçe cinsellikten nefret ettiğini fark eder. Yirmi yaşından yirmi dört yaşına kadar psikologlara gider ancak bu cinsellik iğrentisi ve nefret`i yok edemez. En büyük hayali annelik olan Arden bunun gerçekleşmeyeceğini en sonunda kabullenir. Bunun gerçekleşmesi için biriyle anlaşmalı evlilik yapması ya da birinin onu bu haliyle kabul etmesi ve evlenip bir tüp bebek yapması gerektiğini düşünür. Ancak arkadaşları ve ailesi dışında hiç kimse onu bu haliyle kabul etmez. Hostes olan Arden bir gün yine her zamanki gibi siyasetçi Barlas Kent ile Rusya`ya yolculuk yapmaktadır, belli saatler dışında Barlas Kent ile konuşmazlar. Hostes Arkadaşı Işıl ile anlaşmalı evlilik ve çocuk hakkında konuşurken onları duyan Barlas, Rusya`ya indikleri zaman Arden`e anlaşmalı evlilik teklifinde bulunur. Peki Arden kabul edecek mi? Kitap 2025-2035 yılları arasında geçiyor, +16 yaş okurlar içindir.

Kılmanın Soğuk hava yüzüme doğru vuruyordu.Bu sıcak havada insana en iyi gelicek şey. Kanepede uzanmaya devam ederken annem mutfaktan çıkıp yanıma geldi. Annem bana kınayan bakışlar atıyordu. Sanırım evdeki kadınların hepsi mutfakta çalışırken ben de burda salonda uzandığım için. "Zaten aylaklık etmesen şaşırdım! Bak hala uzanıyor. Kalk kalk kalk! Hade markete gidip ekmek al. Zahmet olucak ama ne yapalım?" Annemi daha çok sinir etmek için sırıtıp uzandığım kanepeden ayrıldım." Mete` yi gönderebilirsin mesela annecim. Bende böylece keyfime bakmaya devam ederim." Ayağından terliği çıkarmak için hafifçe yere eğildiğinde kafamda kırmızı ışıklar yanmaya başladı. Bende hemen yerimden kalkıp kapıya yöneldim. Ayakkabılarımı giyip çıkmadan önce bir kaç kuzenimin arkamdan güldüğünü duydum. Onlara eve gelince saydırırım diyerek marketin ıssız yolunda yürüdüm. Markete varmama son bir sokak kala bizim hayırsız Ayyaş Ozan` ın sesini duydum. Sağıma soluma baktım ama kimseyi göremedim. Yine aynı ses bu sefer yalvarır gibi çıkmıştı ve hemen sağımda olan eski apartmanın 2. Katından geliyordu. Kaşım çatık bir şekilde eski binanın kırık dökük camına baktım. Ayyaş Ozan karşısındaki bir adama yalvaran gözlerle bir şeyler anlatıyordu. Adamın yüzünü burdan göremiyordum. Kahretsin çok merak ettim. Birden gür bir ses binadan geldi. "Kes! Her ne olursa olsun bunu yapmıyacaktın." Çok zaman geçmeden bir silah onu nişan aldı silahın patlama sesi duyuldu ve adamın şah damarından kanlar aktı... ..... Merhabalar bu hikaye beklediğiniz mafya hikayelerinden daha farklı olabilir. Ama bu kitabın sonunda bağımlısı olucağınızdan eminim. 📚 😊 İyi okumalar... #İlk ve tek isimli kitaptır.. Kitabın tüm hakları saklıdır benzeri ve ya alıntısı olursa gereken yapılacaktır.

Bu bir gerçek aile kugusu kitabıdır maya 17 yıl acıyıları boşuna mı? Çekmişti.

Cümlemi bitirmemle altımda ki tabureye tekme atmaları bir olmuş artık buraya kadarmış diye düşünmeye başlamış hayatım film şeridi gibi gözlerimden kayıp gitmeye başlamıştı. Cidden bu raddeye nasıl geldim bilmiyorum ama bu zahmete girmemin arkasında sadece tek bir isim vardı Mira Marsel. Sadece 2 haftada beni kendine bağlayan, aklımı başımdan alan, hayatıma bir nisan yağmuru gibi birden habersizce giren biricik güzel sevgilim.

Lise kurgusu, birbirinden hiç haberdar olmayan iki kişinin hayatlarının kesişme noktasında birleşmeleri...

Ilgaz Şahir, hayatını voleybola adamış, kendi ayaklarının üstünde durmaya alışmış bir lise öğrencisidir. En yakın arkadaşı Bade`nin, hoşlandığını bile itiraf edemediği Kaan yüzünden futbol takımıyla istemeden iç içe girer. Gösteri projesi, Ilgaz`ı Asil`le beklenmedik bir eşleşmeye, Bade`yi duygularıyla yüzleşmeye, Kaan`ı ise sürekli kaçtığı şeyin ortasına sürükler. Bu karmaşanın içinde Demir Sancar Koçhan vardır; lafını sakınmayan, özür dilemeyen ve Ilgaz`la ilk andan itibaren ters düşen biri. Herkesin birine yaklaştığı bu süreçte Ilgaz için bazı insanlar sadece gürültü, bazıları geçici bir ortaklık, bazılarıysa adını koyamadığı bir gerilimden ibarettir. Kimin hikâyede gerçekten kalacağı ise başta hiç belli değildir.

Kendi ailesinin katili olan bir kızı duydunuz mu hiç? Ben duydumda gördüm de, o kişi bendim Yudum Mahver. Aile... 4 harf tek kelime. Benim için aile kavramı sadece annemden ibaretti ve ben kendi ailemin katili olmuştum. Annemi kurtaramamış kaçmıştım. Ben ailemi ölüme terk etmiştim. Ya da ben öyle sanıyordum? Üvey babamdan kaçmak için yardım istedim, hayatımın tamamen değişip altüst olacağını nerden bilebilirdim? Ben bir aileye sahip olmak ne demek bilir miydim? Bilebilecek miydim? ..... "Ben sadece sizden bir aile istedim." "Ben size sevgi verdim, verdiğim sevginin karşılığını istedim." "Ben size küsmedim ben size kırıldım." "Ben sizin yerinizde olsam hiç bir insanı kırmazdım çünkü bir özür ile geçmez." "Söyleyin bana beni sevebilecek misiniz şimdi?"

Bazı insanlar savaşlardan kaçar. Bazılarıysa, kaçtıkları yerde başka savaşların içine doğar. Annesinin "özgür olacaksın" diyerek büyüttüğü bir kız, kendine ait olmayan yuvalarda yaşamayı öğrenir. Sessizlikle, borçla, korkuyla ve başkalarının koyduğu kurallarla çevrili bir hayatın içinde, hayatta kalmanın bedeli her geçen gün ağırlaşır. Bir yanda yasaların temsil ettiği soğuk bir adalet, öte yanda kendi doğrularını kanun yerine koyan karanlık bir güç vardır. Ve genç bir kadın, bu iki uç arasında sıkışırken asıl soruyla yüzleşir: Adalet, insanı kurtarır mı... yoksa sadece yeni yaralar mı açar? Bu kitap; annelikten kalan mirası, bir çocuğa tutunarak hayatta kalmayı, ve insanın kirlenmeden yaşamasının bazen mümkün olmadığını anlatıyor. Bazı kuşlar uçar. Bazılarıysa, uçabilmek için önce düşmeyi öğrenir.

"Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Her adım izleniyor, her nefes sayılıyor... Gölgen arkanı takip ediyor. Peki ya kaçışın tek şansı cesaretinse?"

Okuldaki herkesin shiplenebildiği bir site kuran Hilal, bir süredir platonik olduğu çocuğun ismini siteye eklemez. Site okulda fazla popüler olmaya başlayınca bu durum çocuk tarafından da fark edilir ve kızın anonim hesabına yazar. “İsmim Hilal bu arada, küçük olmayan Hilal. Seninkini zaten biliyorum ama usulen yeniden söyleyebilirsin.” “Peki Hilal, küçük olmayan Hilal. Ben Pars Ege ama arkadaşlarım genelde bana Yener der.”

tatlı bir mahalle kurgusu dur Aysel mahallenin gözde güzel kızlarından kıyafetler diken bir kizimizdir mutludur aysel ama tek bir yarası vardır meltemin abisi mert , mert askerden dönmesine çok az kalmıştır artık onu eskisi gibi göre bilecek ama mert onu fark edecek mi mert annesi ve kızkardesine babalık yapmış Bi adamdır hayatında olan kadınlar bellidir ve evlenemke ve aşık olmak istememektedir o arabaları ve ailesi ile mutludur o sert duvarı aysel icin yikabilecek mi

Bir avukatın kan davasında sonra istemediği biriyle evlenmesi ve aşık olması