İşte geleceğin karanlığı belli hayatın onlara sunacağı seçenekte Ve sonra... Adam gider .. Kadın sonsuza dek tek kalır...

ogretmen olan tarik ve öğrencisi yusranin arasinda gececek olan olay orgusu...

Hoşlandığı kişiye yazan bir kızımız var bakalım devamı ne olacak

Mihri, babasının hataları yüzünden tüm ailesini kaybeder ve hayatta yalnızca küçük kardeşiyle kalır. Onu ayakta tutan tek şey, kardeşine bakabilme sorumluluğudur. Bir yıl önce annesinin mezarı başında Emir’le tanışır; Emir o günden sonra Mihri’ye âşık olur. Ancak Mihri, yaşadığı acılar nedeniyle ondan uzak durur. Bir yıl sonra Emir’in ailesinden gelen bir iş teklifi, ikisini yeniden bir araya getirir. Geçmişte yarım kalan duygular, bu kez kaçamayacakları bir şekilde karşılarına çıkar.

Annesi ve babası şehit düşünce kardeşine annelik eden kızın yıllar sonra ailesinin şehit düştükleri şehre geri dönmesi.

Gerçek ailem kurgusudur! Az birde Texting var BU KURGU EĞLENCE AMAÇLI YAZILMIŞTIR BU NEDENLE FAZLA ÖZEN GÖSTERMEM !EĞLENCESİNE YAZILMIŞTIR! Ölü olarak bilinen kızları aslında düşmanları tarafından yetimhaneye verilmiştir.Yetimhanede kalan kızlarını sadece bir telefonla yaşadığını öğrenirler.Bu duruma ailedeki bazıları sevinmesede bazılarıda çoktan benimsemiştir. SANCAR ailesi yer altında köklü bir ailedir.Aynı zamanda da yer altında gelmiş geçmiş en güçlü mafya ailesidir. Bu duruma kızımız ne kadar istemesene reşit olmasada kabul etmemiştir.. ASRA DENİZ SANCAR

Lara`nın özgürlüğünün ve ailesinin hayatının bedeli: Karan`ın mülkü olmak. Ne karısı, ne sevgilisi. Sadece onun hükümlüsü. Karan, Lara`yı nefretle kontrol ederken, bu tehlikeli yakınlık, her ikisinin de ruhunu yakan yakıcı bir arzuya dönüşmeye başlar. "Unutma, Lara. Benim sözüm kanundur. Ve benim hapishanemden kaçış yok."

Tenime değen iğneler bir bir verdiğim sözleri göğsüme kazırken, içimde tarifsiz bir burukluk vardı. Aklımdan hiç çıkmayan sorular zihnimin içinde bir zehir gibi yayılıyordu.Uzun kirpiklerin, gül dudakların.. Dudaklarının hemen sol üstüne yerleşmiş küçük ben, Ölmek istediğim mezarlık, nabzının attığı yer. Saçlarının arasına karışmış deniz dalgaları.. İki gözüm, göğsüme kazıdım seni. Yaşanmamışları unutmamak için çizdim bütün zerreni. Yasla başını göğsüme, saç tellerin dağılsın kalbimin üzerine. Nabzın nabzıma değsin.

..... "Yalan hiçte bile kıskanmadım ben seni" dedim sinirden nefes nefese kalmıştım. -Belki de onun yakınlığından kalbin yerinden çıkacak gibi attığı içindir.- Sus ne alakası var, sinirlendiğim için öyle oldu!!! "Hımm bu değini duysa sana katılmayacak çok kız var kızıl" dedi benim aksime büyük bir sakinlikle "Beni başkalarıyla karıştırma, o kızlar gibi seni her gördüğünde heyecandan tuhaf şeyler yapmıyorum en azından ben" dedim bir çırpıda ama bu dediğime ben bile tam olarak inanamadım. "Yani ben seni heyecanlandırmıyo muyum?" dedi kaşlarını tam tersini ima edercesine kaldırırken benimle alay ettiğini belli eden sinir bozucu bir sırıtış belirdi yüzünde. Beni mahveden gamzeleri olmasa belki yüzüne bir yumruk indirip içimdeki ateşi söndürebilirdim. Ama ordalardı işte. .....

"Bu kafeste kaybetmek ya da kazanmak diye bir şey yok." Turan, purosundan çektiği zehirli nefesi dudaklarının arasından ağır ağır salarken sesi keskin ve toktu. Duman, rahatsız edici sarı ve sönük ışığının altında kıvrılıp dağıldı. "Bu kafeste.." Diye devam etti sonra. "Yalnızca hayatta kalanlar ve ölenler var." İzan başını istemsizce sağa çevirdi. Bahsi geçen kafes olduğu yerde duruyordu. Demir telleri zamanla kararmış, darbelerden olsa gerek eğilmiş, yer yer paslanmıştı ama asıl izler soğuk mermer zemindeydi. Silinmişti, temizlenmişti ama tamamen yok olmamıştı. Bir anlığına düşündü. Kaç adam bu tellerin içinde yere düşmüştü? Kaçı kalkamamıştı? Kaçının adı bile anılmamış, sadece bahis kağıtlarında bir sayı olarak kalmıştı? Birkaç züppenin cebine para girecek diye kaç hayat burada yarım bırakılmıştı? Hayatta kalanlar ve ölenler. İzan yutkundu. Burada kazanmak, galip gelmek değildi. Burada kazanmak, alkış almak değildi. Burada kazanmak bir sonraki nefesi alabilmekti. 🔗🔗🔗 ❗️Olaylar tamamen hayal ürünüdür. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. Geçen kişi ve kurumların gerçekle bir alakası yoktur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ***TÜM HAKLARI BANA AİTTİR.

Lise öğrencisi hayal ve arkadaşlarının bilinmeyen numraya yazması

BU ZAMANA KADAR OKUDUĞUNUZ BÜTÜN GERÇEK AİLEM KİTAPLARINI UNUTTURACAK TEK KİTAP! Arkadaşlar bu kitabı iki kişi olarak yazıyoruz Birincisi ben geceninkizi1434 İkincisi de @Asmin047 Kapak tasarımı bana ait! (Ç)alınma kopyalanma durumlarda bizzat ben tarafından dava açılacaktır bilginize!

Ada 30`lu yaşlarına yaklaşan ancak hayatının tadını hala anlayamayan tarih öğrencisi genç bir kadındır. En yakın arkadaşı Leyla`nın kaybolması hayatının çöküşünün başlangıcı olur. Evine gelen bir kasetçalar ile zaman yolculuğu yapar ve hayatı sonsuza dek değişir. Ancak bilmediği çok şey vardır. Özellikle de yaşanmışlıklar konusunda.

Bir mahalle. İki kadın. Ve yavaş yavaş içeri sızan yepyeni bir hayat... Hüma ve Miray, geride bıraktıkları onca karmaşadan sonra küçük bir mahalleye taşınırlar. Yenimahalle; sokaklarında çocuk kahkahaları, balkonlarında çiçekler, pencerelerinden umutlar süzülen bir yerdir. Burada, tozlu raflardan silinmiş bir hayalin peşindedirler: Bir pastane. Küçük bir dükkan, büyük bir başlangıç. Ama bazen hayat, tam da en sessiz anlarda başlar. Fırın kokularının arasına anılar karışır, mahalleye sinmiş sesler kalbin içine işler. Camdan içeri yalnızca güneş sızmaz; geçmişin gölgeleri, geleceğin ihtimalleri ve belki... bir çift göz de o camın ardında bekler. Bu, acele etmeden anlatılan bir hikâye. Yavaş yavaş. Tıpkı mutluluk gibi...

Taşacak bun denizde en sevdiğim çift isfad olduğu için bende kurgu yazmaya karar verdiimm umarım beğenilir aslında öylesine yazıyodum ama enemies to lovers olunca dayanamadım kitap olarakda kalsın istedim...

Her türden bulunmaktadır

Bu his… İnsanı rahatsız eden değil, ense kökünde sıcak bir iz bırakan cinstendi.

Ve bazen insan ne yapacağını şaşırır, ne diyeceğini, nasıl davranacağını kestiremez. Bu gibi durumlarda insan ne yapar? Bana kalınca soluğu bir kulaklık, bir de soğuk karyolada bulabiliyordum. Ne bir ana kucağı ne de bir baba koruması olmuştu hayatımda. Hayatım en kötü şekliyle ilerlerken yapabileceğim tek şey kendime sarılmaktı. Burda herkesin dostları vardı. Benim de olabilirdi belki ama ben onlara kıyasla gariptim, ben ötekiydim. Kimse gelip de Kayra nasıl demedi. Hiç kimseye de kötü yanımı açmadım. Hep sessiz ve sakindim. Belki hapların, belki yaşadıklarımın etkisiydi. Okulda, yurtta, her yerde yüzüm mahkeme duvarını andırırdı. Kimse yanıma yaklaşmaz, benden tedirgin olurlardı. Yurttakiler - özellikle benim yaşıtım olanlar- benim büyürken çektiklerimi gördükleri için beni ayrıca yadırgarlardı. Çünkü ben onlar gibi değildim. Ayakta durmam için birkaç kutu depresan ve kendim hariç kimseye tutunamazdım.

Babam yeni biriyle evlenmişti olayları kavrayamıyordum aileme yeni kişiler eklenmişti ben alışık değildim ki bu kadar kalabalığa benim her ne kadar Baş Savcı olsamda düşmanlarım vardı ya onlar bu yeni ve kaşabalıklaşan aile zarar verirse ozaman napacaktım TABİKİ EBESİNİ BELİYECEKTİM

Güneş kolejinde, iki gurup vardı bunlar okulun en havalı guruplarıydılar ama en önemli özellikleri de birbirlerinden nefret etmeleriydi, bu iki gurup liderlik için savaşıyorlardı ama ortada kazanan hiç olmuyordu çünkü bu iki gurup birbirlerine ustaca saka yapıyorlardı, bir gün herşey değişmişti birbirlerine yaptıkları şakalar artık zekaya yada itibara vurmuyordu tam tersi duygulara vurmaya başlamıştı tek bir sorun vardı her iki gurup aşktan nefret ediyordu. Pekiya sizce ne olmuş olabilir.

1999’un o uğursuz sabahında deprem sadece binaları yıkmadı… henüz birkaç günlük olan bir bebeği de ailesinden kopardı. Yıllar geçti. Ece, o depremde hayatta kalmış bir bebek olduğunu bilmeden başka bir aileyle büyüdü. Ta ki bir gün… karşısına üç yabancı çıkıp şu cümleyi kurana kadar: “Sen bizim kardeşimizsin.” Ece o an evlatlık olduğunu öğrendi. Ve yıllardır ait sandığı hayatı, bir anda tuzla buz oldu. Ama işin tuhaf yanı şu: o gün sadece bir gerçek ortaya çıkmadı… bir hikâye başladı. Çünkü ece’nin kalbinde en çok yer kaplayan kişi olan çocukluk arkadaşı rüya da bu ailenin içine dâhil oldu. Ve birbirine kan bağıyla değil, kalple bağlanmış iki kız kardeşe dönüştü. Şimdi bu evde: ▫️ geçmişin yasını tutan ama geleceğe tutunan bir rüya, ▫️ “Aşk`la işim olmaz” diyen bir çağrı, ▫️ yıllar sonra ilk kez kalbi atmaya başlayan bir ece, ▫️ ve kalbini asla kapatamamış bir tarık var. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu: > bir kayboluşun nasıl bir aileye dönüşmesinin, kalpten kalbe uzanan yolların nasıl bir ömürlük iyileşmeye dönüşmesinin hikâyesi. “Bazen bir deprem sadece binaları değil… senin sandığın hayatı da yıkar. Ama bazı yıkıntıların altında, yepyeni bir aile doğar.”

Mira sınıfta otururken sınıfa yeni bir öğrenci gelir bu Arastır

Genç yaşında evliliğe zorlanmış olan Sevim, yıllar sonra hayatının aşkını buluyor. Fakat tahmin dahi edemeyeceği problemler de var. Her hikayede illa bir üzülen olmak zorunda mı? Hep birlikte göreceğiz! ( Yorumlarınız benim için değerli )

Ozan: Elif, seni çok seviyorum. Elif: Biliyorum, gece boyunca en az yirmi kere söyledin. Ozan: Sıkıldın mı? Elif: Hayır, duymak için onca zaman bekledim. Sıkılır mıyım hiç? Ozan: Çok iyi çünkü her gün, her an, her saniye duyacaksın.

Teröristler tarafından kaçırılıp yetimhaneye bırakılan Miray’ı babasının bulması…