Aysima, bir adamı yıllarca sessizce sevdi. Kalbinin en kırılgan yerini Arslan’a sakladı; büyüdü, sustu, bekledi ama bazı insanlar insanın içinde yara gibi kalıyordu. Deniz ise hayatına hiç beklemediği bir anda giren adamdı. Önce arkadaşı oldu. En karışık zamanlarında yanında duran, onu herkesten iyi tanıyan, sustuğunda bile ne hissettiğini anlayan kişi sonra fark etmeden sığındığı yere dönüştü. Aysima bir gün, en güvenli hissettiği yerin Deniz’in yanı olduğunu anladığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Çünkü Deniz ona ilk kez gerçekten sevilmenin nasıl bir şey olduğunu öğretti. Yorulduğunda yaslanacak bir omuzun varlığını korkmadan bir çift gözün içine bakabilmeyi aşkın can yakmak değil, insanı iyileştirmek olduğunu. Ama hayat, insanı en mutlu olduğu yerden sınardı. Geçmiş peşlerini bırakmadığında, sırlar birer birer ortaya döküldüğünde ve Aysima hiç beklemediği bir gerçekle yüzleştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı hikâyeler yalnızca bir aşkı anlatmazdı. Bazı hikâyeler; kaybetme korkusunu, yarım kalmayı, kırılan yerlerinden yeniden sevilmeyi anlatırdı. Ve Aysima, sevdiği adamın gözlerinde korkunun rengini gördüğü gün anlayacaktı. Bazı aşklar insanın sadece kalbini değil bütün hayatını değiştirirdi.

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

...Karşı taraftaki o muydu benim yıllar önce ... Hapse soktuğum daha sonra görmeye bile gitmediğim sevgilim. 1 Haziran`da düzenlenmiş bir şekilde yayınlanmaya başlicak.

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

21 yaşında bir baba ve onun bir yaşında ki kızı ve de gerçek ailem. Hiç yazilmayan bir şey yazıp sınırların dışına çıkmak istiyorum. Hikaye turetielmez tamamen bana aittir

Biri, yıllardır adımladığı mahallenin her sokağını huzurla dolduran, geleneklerine ve inancına bağlı, sakin bir liman... Diğer ise çocukluğunun sadece birkaç ayını geçirdiği bu sokaklara yıllar sonra bir yabancı gibi geri dönen, anıların gölgesinde yolunu bulmaya çalışan ürkek bir kardelen. Yakub, doğup büyüdüğü, herkesin birbirini tanıdığı o samimi aile apartmanının ve tanıdık yüzlerin arasında kendi huzurlu dünyasında yaşamaktadır. Ancak bir akşamüstü, evinin dar merdivenlerinde daha önce hiç görmediği o kızla karşılaştığında, zamanın ritmi birden yön değiştirir. Birkaç saniyelik o utangaç bakışma, sessiz bir fırtınanın ilk kıvılcımı olur. Açelya, sadece misafir gibi uğrayıp gittiği bu eski mahalleye tamamen yerleşme fikrinin getirdiği yabancılıkla ne hissedeceğini bilemez haldedir. Ta ki elindeki tabağı teslim edip tam merdivenlerden dönecekken, o dar alanda karşı karşıya geldiği 23-25 yaşlarındaki o delikanlıyla göz göze gelene kadar. O an donup kalan zaman, aralarındaki görünmez mesafeleri çoktan eritmeye başlamıştır bile. Yakub, karşı apartmanın penceresinde kendi kendine söylenerek temizlik yapan ve tehlikeli bir şekilde aşağı sarkan Açelya’yı gördüğünde, içindeki o korumacı reflekse engel olamaz ve balkondan seslenir: “Çok fazla sarkıyorsun, dikkat et!” Bu ani çıkış, iki farklı pencereden birbirine bakan iki hayatın, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının ilk kanıtıdır. “Bazen tek bir bakış, iki yabancı kalbin arasındaki en kısa mesafedir. Ve bazen hayat, tam da göz ucuyla baktığın o yerde yeniden başlar.”

Gülüşleri sahte, planları gerçekti... Sevdaları bile bir silahtı... Kimi gülüyle öldürdü, kimi hançeriyle öldürdü... En büyük yara, ihanetten gelendi... Dostluklar geçici, düşmanlıklar sonsuzdu... Her bakış bir tehdit, her gülüş bir tuzaktı... Özgürlüğe giden yol, başkalarının yıkımından geçerdi...

​Belimdeki kollarını biraz daha sıkınca kalbim göğsümü parçalayacak gibi atmaya başladı. ​“Şaka yapıyorsun değil mi?” diye fısıldadım. ​Gölge hafifçe kıkırdadı. ​“Hatun... gece yarısı senin odana camdan girip yatağına gelen biri sence şaka mı yapıyordur?” Boğazım kurudu. ​“Sen... manyak mısın?” ​Başını omzuma yaklaştırdı. Nefesini boynumda hissedebiliyordum. ​“Yok. Sadece meraklıyım.” ​Kendimi kurtarmaya çalıştım ama kolları gerçekten çok güçlüydü. ​“Beni bırak.” ​“Birazdan.” Kitabımın tüm telif hakları bana ait kopyalanması yada izinsiz paylaşılması durumunda dava açacağım

Köy yerinde yaşayan genç bir kız ve delikanlı. Baya bir süre birbirlerini ayrı ayrı fark eden ama bir türlü kaderin denk getiremediği iki gencin hayatları.

wlw kurgusudur

Hayat bazen insanı en güvendiği yerden bile uzaklaştırır. Gerçeklerin saklandığı bir evde büyüyen bir kız, kendi geçmişinin izlerini fark ettikçe hiçbir şeyin sandığı gibi olmadığını anlar. Peki ya öğrendikleri, onun hayatını tamamen değiştirecekse?

Yaş Farkı Çok Değildir.Bir Şans Verin.💮🏹🏹🏹

Bara gitsek en fazla ne olabilir ki 💋🙊

14 yaşına kadar sokaklarda tek başına hayatta kalma mücadelesi veren Gece, tam 17 yıl sonra gerçek ailesini bulursa ne olur? Gece, çocukluğunu, gençliğini ve sokakların acımasızlığını geride bırakıp onu hiç aramayan ya da bulamayan bu insanları affedebilecek mi? Mafyatik kurgudur. Karakterimiz güçlü bir kız.Klassiklerin dışında bir hikaye.

Bir seks yayıncısına aşık olsaydınız ne olurdu?

"GERÇEĞİ ÖĞRENDİĞİM AN KAÇTIM. HATIRLAYAMADIĞIM İÇİN HAYATTA KALDIM." Geçmişi hatırlamayan bir kadın. Gerçeği saklayan bir adam. Ve aralarında yalanlarla örülmüş, tehlikeli bir bağ. Serenay, karanlık bir gecede saldırıya uğrar ve hayatta kalır. Ama hafızası, o geceyi silip götürmüştür. Hatırlaması gereken tek şey, korku dolu bir sesin fısıltısıdır: "Seni koruyacağım, Serenay." Kadef Valen ise gölgelerde yaşayan, kuralları kendi koyan bir adamdır. Serenay onun için sadece bir takıntı değil, aynı zamanda geçmişin kilitli kapısıdır. Ama bazı sırlar vardır ki, hatırlamak özgürleştirmez... Yıkar. Ve bazı aşkların sonu, kurtuluş değil, mahkûmiyettir. Bazı adamlar savaşmak için doğar. Bazı kadınlar ise onlara diz çöktürmek için... Gözlerimi açtığımda geçmişim yoktu. Adım yoktu. Hatıralarım yoktu. Kadef Valen vardı. Kocam olduğunu söylüyordu. Beni koruduğunu iddia ediyordu. Ama neyden koruduğunu söyleyemiyordu. Bir evlilik vardı. Ama aşkla kurulmamıştı. Bir anlaşma vardı. Ama tarafı ben değildim. VALEN Hafızanın bir savunma mekanizması, Aşkın bir silah, İhanetin ise kan bağı kadar yakın olduğu, Karanlık bir hikâye. +1 8 Uyarısı Bu hikâye yalnızca bir aşk hikâyesi değil. Gücün, takıntının ve sınırların bulanıklaştığı bir dünyanın kapısını aralar. İçinde karanlık arzular, tehlikeli yakınlaşmalar ve kontrol ile teslimiyet arasında gidip gelen bir bağ barındırır. Bazı sahneler rahatsız edebilir… Ama asıl tehlike, sayfaları kapatmak istemeyecek olmanızdır. Çünkü bu hikâye sadece okunmaz; içine çekilirsiniz. Ve bir noktadan sonra, karakterlerin verdiği kararları sorgulamayı bırakırsınız… Onlarla birlikte düşersiniz. ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

COLLINS`LER SERİSİ - 2 Yıl 2226... Valentin ve Dolores Collins`in oğulları Lorenzo, sandıklarından çok daha tehlikeliydi-babası bile yanında sönük kalır. Ormanlık bir alanda baygın bulunan Lorenzo`yu, onu bulan Angela evine götürür. Angela, vampirlerin varlığından haberdardır ve onlara hayranlık duyar. Lorenzo`nun vampir olduğunu öğrenmesiyle, aralarındaki bağ kanla perçinlenir. Kanından tattığında Angela`nın dünyadaki en eşsiz tatlardan birine sahip olduğundan emin olan Lorenzo, ondan ayrılamaz hâle gelir. İkili, aralarında bir kan içme anlaşması yapar: Angela, Lorenzo`ya istediği an kanını verecektir, ama bazı şartlar vardır. Lorenzo, ailesinden habersiz bir kızı ve kanını takıntı hâline getirmiş bir adam olarak tek kafaya takacağı şeyin bu olmadığını fark eder. Angela`nın hayatına girmesiyle Lorenzo`nun içindeki canavar da gün yüzüne çıkar ve Collins ailesi için hiçbir şey bir daha eskisi gibi olmayacaktır. "O, kanı tattığında dünyası değişti. Şimdi Angela ve Lorenzo`nun arasında tek bir anlaşma vardı: Bağ kopmayacak... ama bedeli ağır olacaktı."

Eğlence amaçlı yazılmıştır. Yarı texting

Dikkattt!! Hikayemiz bolca aşk içerir. Yorumlarınız bizim için çok önemli her bölümde kendimizi daha çok gelistiriceğiz. Bera Company 3 Divas

Lise Texting Kurgusu 0546...: Dayanamıyorum artık 0546...: Ben seni tanırım 0546...: Son günlerde bir dert var içinde 0546...: Saklamaya çalışıyorsun ama biliyorum 0546...: Neyin olduğunu söyleyecek misin??? Kaan: Kimsin sen?

`Tohum sabırla beklerse kayaları aşıp filizlenir. İnsan tevekkül ederse en olmazlar oluverir.` Bir mahalle hikayesi.

Bir Başak burcuyum ve evet çok düşünüyorum kafamı susturamadığım durumlarda sizlere metinler yazacağım 🌸

Bazı kayıplar insanı yıkmaz. Uyandırır. Öykü bir kez daha her şeyi ardında bırakıyor. Şehri, geçmişi, yarım kalmış cümleleri. Ama bu gidiş bir kaçış değil. Bu bir dönüş hazırlığı. Bir zamanlar “Ceza” olarak korku salan kız geri dönüyor. Fakat bu kez yalnız değil. Bu kez içinde sakladığı başka bir kimlikle geliyor: Ateş. Ceza aklı temsil ederdi. Ateş ise yakmayı. Kalbinin içindeki çığlık artık bastırılmayacak. Maskenin altındaki gerçek ortaya çıkacak. Onu karanlığa iten, hayatını bir kurşunla değiştiren kişi hâlâ özgür. Ve Öykü özgürlükle pek iyi anlaşamaz. Şehir yeniden nefes almaya çalışırken, o gölgelerin arasından yükseliyor. Adaletin yerini bulmadığı yerde, bedel kesmeye hazır. Ama bu sefer yalnız intikam yok. Bu sefer hesaplaşma var. Geçmişle. Kendisiyle. Ve kalbiyle. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bazı isimler insanın ruhuna kazınır. Mert. İhanetle kırılan bir sevgi, küllerinden doğabilir mi? Yoksa bazı yaralar sonsuza kadar açık mı kalır? Öykü bu kez iki kimlikle savaşıyor. Ceza olmak kolay. Ateş olmak tehlikeli. İnsan kalmak ise en zoru. Maskenin altında bir çığlık var. Ve o çığlık artık susmayacak. Adalet mi? İntikam mı? Yoksa aşk mı kazanacak? Bu şehir bir efsanenin geri dönüşüne hazır değil. Ama o zaten izin istemiyor.

Dinlersen duyarsın, beklersen gelirsin, yürürsen ilerlersin, düşünürsen yaparsın...