"Gönlümüz kırgın, ruhumuz yorgun, umutlarımız paramparçaydı. Biz hiç var olmamış gibiydik; ailelerimizin bakışlarında birer boşluk, hikayenin dışında bırakılmış çocuklardık. Kalbi yaralı, ruhu vedaya hazır, ama canı bir küçük duaya asılı kalan o kız çocuklarıydık... Yok sayılmanın karanlığında, sadece nefes almak için değil, var olmak için direndik."

Ardeşen`in sisli dağlarında, paslı bir çay fabrikasının kalbinde Türkiye`nin yer altı dünyasını yöneten dokuz damar bir araya geliyor: Vikontluk. Ama bu yıl masada bir yabancı var. Babasının faili meçhul cinayetinin izini süren Avukat Başak Karadağ, sadece bir koltuk işgal etmeye değil, bir imparatorluğu hukukun soğuk neşteriyle parçalamaya geliyor. Onun karşısında ise Vikontluk`un en keskin dişlisi, nabzı öldürürken bile hızlanmayan bir cellat duruyor: Sarp Veysel Savran. Bir yanda intikam yemini etmiş bir kadın, diğer yanda vicdanı nasır tutmuş bir infaz makinesi. Hayalet`in gölgesinde başlayan bu oyunun tek bir kuralı var: Masadan kalkan, bedelini kanla öder.

Okyanusun ortasında cehennem olabilir miydi ? Olabilirdi ve olmuştuda. Peki, bu cehennem sadece şeytanlara mı aitti ? Hayır bu cehennem, en çok da kendini yakacak olan odunu kendi sırtında taşıyan aptallara aitti. Peki ya bu cehennemde bir çiçek açabilir miydi? Kim bilir.

Kendi benliğini kaybetmiş iki ruhun birbirlerini bulmasıyla başlayan tutku dolu bir aşk. Polis bir kadının kahramanı olmak kolay olmayacaktı. ~Bazen düynadaki hikayelerimiz yarım kalırdı.Zamansız gidişlerdi bunun sebebi.Ama hiç bir hikâye yarım kalmak için yazılmazdı.Dünyada yarıda kesilen hikayelerimizin son sahnesi gökyüzünde en güzel şekilde yaşanmak için beklemekteydi.Bize düşen dünyada yarım bırakılan hikayenin son sahnesini sabırla beklemek ve bizde kalan tarafını ondan geriye kalan şeylerle süslemekti. Bu benim ondan geriye kalan hikayem.Onunla olan hikayemin yarısı ve en güzel hali...

Gerçek Ailem (Bebek)Kurgusu "Ay gökçek bir oğlandı. Suskun, ağırbaşlı… Güneş ise güzel bir kızdı. Duygusal, kırılgan… Ay, Güneş’e âşıktı. On beşlediği bir gün, kalbini ona açtı. Meğer Güneş de Ay’ı seviyormuş; ama bu aşkı dile getirmeye cesaret edememiş. Ay’ın sözleri ona güç verdi. Ve o gün, ilk kez aynı duyguda buluştular. Ay’ın her on beşlemesinde bir araya geldiler. Gelecek hayalleri kurdular. Son buluşmalarında evlenmeye bile karar verdiler. Ama bu mutluluğu kıskanan bir cazı (cadı) karısı, Güneş’in kulağına Ay hakkında yalanlar fısıldadı. Güneş soğudu. Ay ise olan bitenden habersizdi. Güneş’in etrafında dolandı durdu. Suskunluğuna anlam veremedi. Çok üzüldü. Bir gün Güneş, Ay’a dedi ki; “Boşuna peşimde dolaşıp durma. Seninle evlenmeyeceğim. Benden umudunu kes.” Ay bu sözleri anlayamadı. “Kıyamete kadar senden umudumu kesmeyeceğim,” dedi. “Bir gün suçsuz olduğumu anlayacaksın.” O günden sonra konuşmadılar. Ama Ay, Güneş’i unutamadı. Her on beşlemesinde hasretle ona bakmak istedi. Güneş ise parmaklarını uzatıp gözlerini kapattı. İnsanların Güneş’e bakamamasının sebebi de buydu. O yakıcı ışıklar… Güneş’in ince parmaklarıydı." Yetimhane müdürü sustu. Sonra bakışlarını iki küçücük çocuğa çevirdi. Mavi gözlü olana baktı. Gri gözlü olana baktı. “Demem o ki,” dedi, “bu mavi gözlünün adı Güneş, gri gözlünün adı da Ay olsun.” “Adları gibi yaşasınlar.”

Yeni kurgumuz hayırlı olsunn🫀

Kitabı askıya aldım yazım dili çok kötü diye, tekrar daha sonra yazacağım.

Bir bakış... Bir an... Ve o andan sonra verilen emir. "O kızı bulun." Yanlış olan bir şeyler vardı. Doğru olmayan ve can yakıcak olan şeyler. O gün bir kız sessizliğin içinden çekilip alındı. Ama hesaplanan, planlanan gerçekleşmedi. ▪️Tüm hakları tarafıma aittir.

Görevden dönen Umay asena karıştığını öğrenirse?? (Kızımız kapalı değildir)

Klasik eğlence için yazılmış bir gerçek Ailem kurgusudur

Kaçık bir özel hareket polisi ile çılgın bir istihbarat subayının evlat edinme süreci :)

Yuva... Elif için yuva dört duvarın birleşimi değildi.... Onun için yuva mutluluktu... Onun için mutlu olduğun yerdi yuva.... Ama o hiç mutlu bir yuvaya sahip olmamıştı ki.... Fakat bilinmeyen bir şey vardı...... Kader ona mutlu bir yuva vericekti....

Bir kız.. Daha 17 yaşında güçlü olmaya mecbur kılınmış. Ama o güçlü olmaktan yorulmuş... Geçmişin izleri bir türlü Geçmiyordu Eylül için. İşlenilen Bütün günahların bedelini ödemeye mahkum edilmişti Eylül. Bir Eylül Masalı olarak dünyaya geldiği, çok güzel bir aşkın meyvesi olarak biliyordu kendisini Eylül. Oysaki gerçekler hep acıtmamış mıydı canımızı. Peki Eylülden gizlenilen gerçekler ortaya çıkarsa.. Ya Eylül yaşama sevincini içinde öldürüp Babasına kavuşmak isterse. "ALINTI" " Eylül! Benim şirkette dikkat ettiğim en önemli şeylerden biridir dürüstlük. Ve sen hâlâ devam ediyorsun yalana. Kapkaç olmadığını biliyorum. Şimdi bana dürüst ol. Ne oldu yüzüne?" Eylül şaşkındı. Ve en çok hangisine şaşıracağını bile bilmiyordu şuan. Burada 1 aydır staj görüyordu.ve patronu ilk defa ismiyle hitap etmişti. Ayrıca yalan söylediğini biliyordu. Ama nasıl? Şimdi ne diyecekti Eylül? Hayatında ilk defa utançtan ölmek istedi hemde tam şu anda. Nasıl anlatacaktı? Anlatsa kendisine acıyan gözlerle bakacaktı patronu. Eylül bunu istemiyordu. Ama Emre bey herşeyi biliyor gibi sormuştu bu soruyu. Eylül dolu gözleriyle baktı önce Emre beye. Sonra hemen başını öne eğdi. Emre beyin sorusuyla adete yerine çakıldı Eylül. "Ailenden şiddet mi görüyorsun?" Hikayede herhangi bir çalıntı, kopyalama veya kurgu çalımı olursa hukuki süreç başlatılacaktır .!!!! Arkadaşlar kitabın kurgusu tamamen bana aittir. Kurguma güveniyorum. İnşallah rabbim utandırmaz. Şimdiden teşekkür ediyorum herkese..

Bir yangın her şeyi bitirmez. Bazı şeyleri başlatır. 21 yaşındaki bir genç kadın, ölümle sonuçlanan bir yangından sonra hayata döner. Ama döndüğü hayat, ona ait değildir. Yüzü başka birine aittir. Adı değiştirilmiştir. Geçmişi ise toprağa verilmiştir. Resmî kayıtlara göre o ölmüştür. Ama nefesi hâlâ sıcaktır. Kendi cenazesine gizlice katıldığında, bir şeylerin yanlış gittiğini anlar. Çünkü yangında yalnız kurtulan o değildir. Alevlerin arasında kalan biri daha vardır ve yerini geri istemektedir. Geceleri aynalarda beliren izler, onu takip eden adımlar ve ateşle gelen sesler… Bu beden bir tesadüf değildir. Hayatta kalmak bazen bir kurtuluş değil, bir borçtur. Ve bazı borçlar ya ateşle ya da yer değiştirerek ödenir.

Oyuncuğa yıllarca ara vermiş, özel hayatını medyadan sır gibi gizleyen bir oyuncu ile yapım şirketi sahibinin hayatı bir noktada kesişir...

Ne olup bittiğini anlayamadan eline kan bulaşmıştı. O kan ise ona can veren , nefes veren , hayat veren babasına aitti. Sökmen Atahan`ın katili, bizzat kendi kızıydı. Aşiret ölüm hükmünü vermişti; ya kalacak, kaderine razı olacaktı ya da gidecekti. Ayzin Atahan, o gece öğrendikleri karşısında gitmeye razı oldu; hem de nişanlısının erkek kardeşiyle. Ayzin Atahan, yeni doğmuş bir bebekken yıldırımların bir gecede, babasının kucağında geldiği Mardin`den, babasının katili olarak yine yıldırımlı bir gecede terk etmişti Mardin`i. Yıllar sonra Mezopotamya topraklarına geri döndüğünde ise aşiretin ve kendi aşiretinin gözünde, babasının katili ve nişanlısının kardeşiyle kaçan bir haindi. Yangın Yerin`den tanıdığımız Ayzin ve Yafes`in hikâyesi... Wattpad 23.01.2026 10:53 Kittappad 24.01.2026 14:21 Bu eserin izinsiz kopyalanması, çoğaltılması, kullanılması veya herhangi bir platformda paylaşılması yasaktır. Aksi takdirde ,yasal işlem başlatılacaktır.

Büşra genç bir anne günlük tarzında bir kitap

Alaca Karakış,doğduğu gün terk edildi. Hayatı boyunca ait olmadığı yerlerde yaşamayı öğrendi. Ta ki en yakın arkadaşı öldürülene kadar... Herkes katilin kim olduğunu biliyordu,ama kimse gerçeği bilmiyordu.. Onun avukatı Barın Demir`di. Soğukkanlı,zeki ve tehlikeli derecede çekici. Bir Cinayet vardı,ve kalbin dahil olmaması gereken bir dava...

En çok güvendiği yerden vurulurmuş insan,senin kahramanın sandıkların aslında en büyük yangınındır Ben bunu anlamak için geç kalmıştım hemde 20 sene kadar geç Hayatımın cehenneme döndüğü zaman tanıştım onunla ve fark ettim ki cehennemi yaşayan tek kişi ben değilmişim.Çünkü aynı ateşte o da yanmıştı ama çok daha acı şekilde

Bu hikâyede ben, geçmişimle yüzleşirken aslında yaşamla pazarlık ediyorum. Ölmek istemiyorum ama yaşamak da bildiğim bir şey değil. Ölümüne… Ölümüme…, bir insanın kendi zihninde verdiği en ağır savaşı, travmayla şekillenen bir kimliğin ayakta kalma çabasını ve hayatta kalmanın bedelini anlatıyor.

Ailesi tarafından yıllarca kandıralan Aden Dila Çelik(Akkaya)in hayatı "Gerçek değil deyin!"diye bağırdım onlara"bunca zaman gözünün içine baka baka yalan söylemedik sana deyin bana!"diye avazım çıktığı kadar bağırmıştım.Hepsi yalandı hayatım bir yalan üzerine döşenmişti...

Hayatı yalanlar üstüne kurulu olan Aleda hiç bir şeyden habersiz yalanları hayatı sanıyor ama Ayaz hayatına girince tüm yalanlar ortaya çıkıyor

* Hikayemden her hangi bir isim veya alıntı gibi benzeri şeyler alındığı taktirde yasal işlemler başlatılacaktır * * Hikayenin konusu ve fikirler tamamen bana ayitir * Yazım tarihi 15 ağustos 2025 ben HAZAL DAĞHANLI Urfa`nın büyük olan DAĞHANLI aşiretinin ağası babam MEHMET DAĞHANLI nın kızıyım. babam beni çok sever küçüklüğümden bu yana hep onun yanındaydım bana herşeyi öğretmeyi çok istediği için o ne dese onu yaptım ve bu yaptıklarımın arasında en büyük fedakarlığı da okulumu bırakmak oldu liseyi bitirdikten sonra tek sözüyle herşeyi silip attım . geleceğimi, umutlarımı ,hayellerimi ve birçok şeyden sadece babamın bir isteğiyle silip attım herşeyimi . ben dahil olmak üzere 5 kardeştik 2 abim ben ve benden küçük olan erkek kardeşim ve bir kız kardeşim vardı annem ve babam bizi en iyi şekilde yetiştirmişti saygı ,sevgi ,merhamet ,adelet bunlar çok önemliydi. ama bu topraklarda daima kız çocukları hep bir adım geride geliyordu tıpkı benim hayatımda olduğu gibi ama ben artık boyun eğme meye karar vermiştim işte benim savaşım şimdi başlıyordu. çünkü tüm aileme sırtımı dönecek herkesi yok sayacak ve bu topraklardan kurtulacaktım artık çünkü bu son olan olay beni kendime getirmiş ve ben artık hayatımın iplerini elime almaya karar vermiştim...

Karanlık bir istanbul sokaklarında gezerken başıma gelen olayla hayatımın aşkını bulacağımı tahmin etmezdim

Bir insanı öldürmek için elini kaldırman şart mı?