Geçmiş, bazen sadece hatıralardan ibaret değildir. Lalin, Kaan, Atlas, Sena ve Irmak… Beş genç, kaderin onları bir araya getirdiği gizemli bir yolculukta karşı karşıya gelir. Bir sır… Bir kayıp… Ve yıllardır unutulmuş bir miras… Her biri kendi travmalarıyla yüzleşirken, hem geçmişin yükünü taşımak hem de geleceğe dair seçimlerini yapmak zorundadır. Güç, güven ve aşk… Hepsi birbirine karışır; kimi sırları korur, kimi gerçekleri ortaya çıkarır. Ama bu yolculukta sadece bir şey kesindir: Her adım, onları daha önce hiç hayal etmedikleri bir geleceğe götürecektir.

Onun dünyası rakamlardan ve kurallardan ibaretti. Benim dünyam ise kaçışlardan ve yalanlardan. Bir vasiyet bizi aynı çatının altında topladı, bir imza bizi birbirimize mahkûm etti. ​O, erimeye niyeti olmayan bir buz kütlesiydi. Ben ise onun soğuk dünyasına sızan bir efsun. ​"Bu bir aşk hikayesi değil Alaz, bu bir hayatta kalma mücadelesi. Ve ikimizden biri mutlaka yanacak."

Ben hep babasının hayal kırıklığı olacaktım.Asla istediği gibi bir kız olamazdım çünkü onun istemediği benim davranışlarım değil kendisiydi çünkü ben onun bir yansımasıydım bu hayatta...Ben Mina babasının dileği annesinin güzel ve zarif kızı.Annem japon,babam Türk.Hayatı melez kızım ben.

Bir ortaokul aşkı

Bazen kalp doğru kişiyi bulmaz… Doğru kişi, kalbin yerini bulur. İki kadın. İki adam. Yarım kalmış hikâyeler. Geçmişle hesaplaşmalar. Ve aşkın en karanlık, en gerçek hali… Bu bir masal değil. Bu, kalbin savaş alanı.

"Sana bakarken bir şeyi merak ediyorum," dedi sesi düşünceli bir tona bürünerek. "Zihnimde üç farklı İzgi var ve hangisinin gerçek olduğuna karar veremiyorum." Merakla ona döndüm. "Üç farklı İzgi mi?" "Evet," dedi, gözlerini gözlerime kenetleyerek. "Hangisi sensin İzgi? Her gün dükkanında unların içinde kaybolan, o sade günlük elbiselerinin içindeki naif kız mı? Yoksa o gece kulüpte, o bordo elbisenin içinde etrafındaki herkesin nefesini kesen, o ateş parçası kadın mı?" Duraksadı, dudaklarının kenarında yine o muzip ama yakıcı gülümseme belirdi. Bakışları üzerimdeki Tweety pijamalarına, dağılmış topuzuma ve kızarmış yanaklarıma kaydı. "Yoksa şu anda, gece yarısı karşımda Tweety`li pijamalarıyla temizlik yaparken yakaladığım, bana çocuksu bir heyecanla boynuma atlayan şu anki İzgi mi gerçek olan?" Sorduğu soru kalbimin ritmini altüst etti. Elindeki kahve fincanını sehpaya bıraktı ve bana doğru biraz daha eğildi. Aramızdaki mesafe iyice azaldığında, o sert barut kokusuyla kahvenin aroması birbirine karıştı. "Hangisi sensin?" diye fısıldadı tekrar. "Hangi İzgi`ye bakarken kalbim bu kadar hızlı atmalı, karar veremiyorum." Gözlerinin içine bakarken yanaklarımın ısındığını hissediyordum ama bu sefer bakışlarımı kaçırmadım. Babamın bana öğrettiği o dik duruş, kalbimin çarpıntısına rağmen rehberim oldu. Hafifçe gülümsedim, parmaklarımla kahve fincanının kenarında hayali daireler çizdim. "Hepsi benim," dedim, sesim her zamankinden daha kararlı ama bir o kadar da yumuşak çıkarak. Sonra bakışlarımı tam onun o katran karası gözlerine diktim. "Dükkandaki o naif kız da benim, o gece bordo elbisenin arkasına saklanıp cesaretini toplamaya çalışan kadın da... Hatta şu an karşında bu komik pijamalarla duran, heyecandan ne yapacağını şaşıran kız da benim." Bir adım daha yaklaştım, aramızdaki o son mesafeyi de neredeyse yok ettim. "Ama aralarında bir fark var Demir... Hepsi benim, ama sadece biri tamamen senin." Demir, duyduğu cümleyle birlikte derin bir nefes aldı. Gözlerindeki o yorgunluk bir anda silindi, yerini tarifi imkansız bir parıltıya bıraktı. Elini yavaşça kaldırıp, bu kez hiç tereddüt etmeden yüzüme yaklaştırdı. Baş parmağı elmacık kemiğimin üzerinde, sanki dünyanın en nadide çiçeğine dokunuyormuş gibi usulca gezindi. "Hangi biri?" diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. "Hangisini görmek istersen o," dedim. "Senin yanındayken hangisi olduğumun bir önemi yok, çünkü ben senin yanındayken sadece `evinde` hisseden o kızım." Demir, bu cevabımla birlikte elini ensemden saçlarımın arasına geçirdi ve beni kendine doğru çekti. Alnını tekrar alnıma yasladığında, ikimizin de nefesi birbirine karışıyordu. Az önceki o yorgun halinden eser kalmamış, bakışları o puslu, derin ve yakıcı haline dönmüştü. "O zaman," dedi, sesi dudaklarımın üzerinde titrerken. "Benim olan hangisiyse, ona bir soru borcum var." Gözlerimi kapatmamak için kendimi zor tutuyordum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, Demir’in bunu avuçlarının içinde hissettiğine emindim. "Kaldığımız yer tam olarak burası mıydı?" diye fısıldadı, nefesi dudaklarıma değerken içimi titretti. "Yoksa... ben gitmeden hemen önce daha mı ileri gitmiştik?" Hafifçe gülümsedi, ama bu kez gülümsemesi tamamen teslim olmuş bir adamın huzurunu taşıyordu. "Çünkü eğer burada kaldıysak, devam etmek için daha fazla beklemeye niyetim yok pastacı kız.”

☆ "Yine hislerime yaptın taaruz ama gözlerin geliyo bana makul" ☆ Liseden beri birbirlerini tanıyan, ama hislerinden habersiz olan iki kişi, yıllar sonra bir kazayla yolları kesişince kalplerindeki eski tanıdıklık, yeniden duygularını canlandırır.

Devam ediyor, Denizanasının 4. Kitabı.

Toksik ilişkiler

Bir kaza gecesi bedeni buggünde kalırken ruhu asırlar öncesine savruldu Uyandığında Osmanlıdaydı ve burada ona yabancı gözüyle bakılmıyordu Çünkü bu zaman onun kalbinin zaten ait olduğu yerdi Zamanın Emaneti Âit olmadığı bir dünyadan âit olduğu zamana çağrılan bir kızın hikayesi Bazı uykular vardır Asırlık uyanışlara gebe olan

Daha isimlerini bile bilmediğim ve benden nefret eden insanlarla aynı evde bir sene yaşamak mı bunu daha önce söyleselerdi çok gülerdim ama şuan hayat bana çok farklı bir yerden gülüyor o yüzden kabullenip savaşmayı seçtim bu da benim hikayem

Gözleri doldu, elleri pencere kenarına tutundu. Sanki ayakta kalmak için bir yere tutunması gerekiyormuş gibi... O an kalbimin içinde uzun zamandır susturmaya çalıştığım o ses bir boşlukta sızladı. Annemin mezarında yalnız ağladığımı düşünürken bir annenin evladı için yanışını gözlerinde görüyor gibiydim. Belki de ilk kez. Annemin yokluğuna alışmaya çalışırken, kimsesiz olmadığımı hissettim. Ama yine de kendime engel olamadım, bazen insanın dilinden dökülenler göğüs kafesini parçalarmış. "Annemden sonra kimsesiz kaldım, başkalarının kalabalığına ihtiyacım yok."

İlk kitabım bu yüzden bazı yerler size kötü gelebilir ama yavaş yavaş düzelticeğimm.

"bana birdaha göz devirirsen senin o gözlerinin a-"

Tür: Lise kurgusu / gençlik – duygusal drama Konu: Hikâye, aile içinde yaşadığı kırılmalar ve güven kaybı nedeniyle içine kapanmış olan Lina’nın yeni okulunda yeniden hayata tutunma sürecini anlatır. Annesiyle uzaktan ama güçlü bir bağ kurarken, aylar sonra yeniden ortaya çıkan babasının gölgesi Lina’nın iç dünyasını sarsar. Lise ortamında geçen hikâyede dostluk, güven, görülme ihtiyacı ve yavaş gelişen duygular ön plandadır. Elisa’nın enerjik ve koruyucu arkadaşlığı, Giray’ın dengeli yaklaşım ve Aras’la kurulan sessiz ama derin bağ, Lina’nın değişim yolculuğunu şekillendirir. Küçük anlar, günlük sahneler ve iç monologlarla ilerleyen hikâye; gençlik, aidiyet ve kalpten kurulan bağlar üzerine kuruludur. Lina, Almanya’dan Türkiye’ye gönderildiğinde bavuluna yalnızca eşyalarını değil, söylenmemiş cümlelerini, yarım kalan duygularını ve ait olamadığı bir hayatıda koydu. Yeni bir okul, yabancı bakışlar ve sessizliğiyle tanınan bir çocuk. Kitabım Wattpaddede yayınlanmaktadır!!

" Allahın emri peygamberin kavliyle seni kendime istiyorum" dediği zaman şaşkınlıkla ona döndüm. Bu kız deli hem de zır deli...

Ailesinin berdel uğruna kaderini mühürlemek istediği genç bir kadın, aşiret ağasıyla zorla evlendiği düğün gecesi onu vurup kaçarak hem kendi yazgısına hem de kanlı bir güce savaş açar.

## Bölüm 1 — Gece ve Motor Sesi Gece yollarını her zaman sevmişimdir. Gündüz kalabalık olan caddeler gece olunca bambaşka bir şeye dönüşür. Gürültü azalır, insanlar kaybolur, şehir sanki derin bir nefes alır. O zaman geriye sadece asfalt, rüzgâr ve motor sesi kalır. Benim için özgürlük tam olarak buydu. Motorumun üzerinde oturuyordum. Siyah renkli, güçlü bir makineydi. Gazı hafifçe çevirdiğimde bile motorun içinden gelen o titreşim tüm vücuduma yayılırdı. Bu his bağımlılık gibiydi. Kaskımın camından geceyi izliyordum. Saat gece yarısını geçmişti. Sokak lambalarının sarı ışıkları asfaltın üzerine uzun çizgiler bırakıyordu. Uzaktan birkaç araba geçiyor, sonra tekrar sessizlik oluyordu. Ben ise yolun kenarında durmuş, motorumun üzerinde oturuyordum. Bazen sadece durup düşünmek için bile buraya gelirdim. İnsanlar beni genelde sessiz biri olarak tanır. Çok konuşmam. Ama kafamın içinde sürekli bir şeyler döner. Planlar, düşünceler, ihtimaller... Varsayımlar. Belki de bu yüzden geceleri sürüş yapmak bana iyi geliyordu. Çünkü o hızda düşünceler de rüzgâr gibi dağılıyordu. Tam o sırada uzaktan bir motor sesi duydum. Başımı kaldırdım. Motor kullanan biriyseniz başka bir motorun sesini kilometrelerce öteden tanırsınız. Bu ses farklıydı. İnce ama güçlü. Birisi yaklaşıyordu. Far ışığı yavaş yavaş büyüdü. Motor yanımda durdu. Sürücü kaskını çıkardı. Bir kızdı. Kısa bir an şaşırdığımı itiraf etmeliyim. Çünkü bu saatlerde bu yolda genelde tek başıma olurum. Hele ki bir kızın tek başına motor sürmesi pek sık gördüğüm bir şey değildi. Saçları omuzlarına döküldü. Kumral ama siyaha yakın bir rengi vardı. Sokak lambasının ışığında saç telleri hafifçe parlıyordu. Gözleri kahverengiydi. Ama asıl dikkat çeken şey bakışlarıydı. Cesur. Korkusuz. Bana birkaç saniye baktı. Ben de ona baktım. Sonunda sessizliği ben bozdum. “Bu saatte bu yolda motor kullanan biri pek görülmez.” Sesim sakin çıkmıştı. Kız hafifçe gülümsedi. “Sen de buradasın.” Haklıydı. Cevap veremedim. Motorunun üzerine yaslandı. Rahat görünüyordu. Sanki burası onun da alışık olduğu bir yerdi. “Adın ne?” diye sordum. “Zümra.” Kısa bir cevap verdi. Sonra bana baktı. “Sen?” “Ege.” Başını hafifçe salladı. Rüzgâr saçlarını biraz dağıtıyordu. Gece serinlemişti ama o bundan rahatsız olmuş gibi görünmüyordu. Bir süre sessizlik oldu. Sonra gözleri motoruma kaydı. “Güzel makine.” Motoruma bakıp gururla gülümsedim. “Teşekkürler.” Sonra onun motoruna baktım. O da oldukça iyi görünüyordu. “Seninki de kötü değil.” Zümra hafifçe gülümsedi. Sonra bana döndü. “Yarışalım mı?” Bir an gerçekten bunu söylediğine inanamadım. Kaşımı kaldırdım. “Ciddi misin?” “Evet.” Ses tonu çok rahattı. Sanki sıradan bir şey söylüyormuş gibi. İçimden istemsizce gülümsedim. “Kaybedersen ne olacak?” Zümra omuz silkti. “Varsayım.” Bu kelimeyi söylerken gözlerimin içine baktı. “Varsayım mı?” dedim. Başını salladı. “Hayat zaten bir varsayım değil mi?” Bu söz beklediğim bir şey değildi. Bir süre düşündüm. Sonra motorumun anahtarını çevirdim. Motor kükredi. O titreşim yine vücuduma yayıldı. Zümra da motorunu çalıştırdı. İkimizin motoru da geceyi dolduran güçlü bir ses çıkarıyordu. Kaskımı taktım. Zümra da taktı. Yola baktım. Uzun, boş bir cadde. Tam gaz gitmek için mükemmel. Ona baktım. “Hazır mısın?” Kaskının içinden başını hafifçe salladı. Gazı biraz çevirdim. Motor homurdandı. Kalbim hızlandı. Yarış benim için yeni bir şey değildi. Ama nedense bu sefer farklı hissediyordum. Belki de karşımdaki kişinin gözlerindeki o tuhaf özgüvenden dolayıydı. Üçe kadar saydım. “Bir…” Motorların sesi yükseldi. “İki…” Zümra gazı biraz daha çevirdi. “Üç.” Aynı anda gaz verdik. Motorum ileri fırladı. Rüzgâr kaskıma çarpıyordu. Asfalt hızla altımdan akıyordu. Yanımda Zümra’nın motorunun farı ilerliyordu. Hız göstergesine baktım. 120. 121. 122. Ama Zümra hâlâ yanımdaydı. Hatta bir anda beni geçmeye başladı. Gözlerim büyüdü. “Vay canına…” diye mırıldandım. Gazı biraz daha açtım. Motorum kükredi. Ama o hâlâ öndeydi. Sanki bu yol onun eviymiş gibi sürüyordu. Viraj yaklaşıyordu. Ben biraz yavaşladım. Ama Zümra… Yavaşlamadı. Viraja inanılmaz bir açıyla girdi. O an içimden tek bir şey geçti. “Bu kız delirmiş.” Ama virajdan kusursuz çıktı. Ben de peşinden geçtim. Adrenalin damarlarımda dolaşıyordu. Gece artık sessiz değildi. Motor sesleri şehri dolduruyordu. O an fark ettim. Bu gece sıradan bir gece olmayacaktı. Ve Zümra… Kesinlikle sıradan biri değildir

Bu kitap gerçek dünyadan kaçmak için kitaplara sığınanlara gelsin . Bu kitap dışırıda gülen ama içlerinden ağlayan dostlarıma gelsin . Bu kitap hayatının en zor zamanlarında kitaplara sığınanlara , gerçek aşkı kitaplarda bulanlara gelsin ...

Yaman, hovarda ve serseri bir tiptir, geçmişini geride bırakıp farklı bir hayat kurmak ister. Yeni kararlar alır ve yeni kişilerle tanışır... Tam her şeyi kontrol ettiğini sandığı anda karşısına bir kız çıkar. Ya eski Yaman olarak kalacak, ya da ilk kez sevdiği kızı korumak için gerçekten değişecek.

Ummadığında bir güneş parlar bazen. Demiş ünlü şarkıcı... Sanırım doğruyu söylemiş. Eskiden pek inanmazdım ama şuan emin oldum. Belkide kör olan bendim. Sonuçta geç oldu güç ol... Peki tamam biraz da güç oldu. Fakat sonuç olarak oldu yani. Eski halimden eser kalmadı. Bunu sevdiceğimi hiç düşünmemiştim. Fakat sanırım yeni beni sevdim...

"Zorla aşk var mıydı? Aşkı bilmem. Ama zorla her şey olurdu. Ben Talin. Bir erkeğin hatası yüzünden bedel ödemek zorunda kalan bir kızım. Bir erkek hata yaptı, bir kız bedel oldu." 🤍🖤

"İnsan karanlıkta hep ışık arayarak geçirir yıllarını. Karanlığa tutsak olduğunu anlayamadan yaşar hayatını.. Kimi zaman karanlıkta ışığı bulurda görmez, aç gözlerini artık karanlıkta değilsin." "Karanlığın ta kendisine aşık olmuş kanadı kırık bir insan olarak mantığını dinlemeden konuştuğunu varsayıyorum.." "Işığı görmemekte inatçı bir adamla ışık olmaktan vazgeçmeyen bir kadının inadı arasında kaybolup gidiyor Dünya.." "Ve her seferinde inatla yeniliyorken zaaflarına, Avuçlarının içinden kayıp gidiyor ömür.. "

Masum, kimsesiz, kendi ayakları üstünde duran bir kadın.. acımasız, güçlü, soğukkanlı, yeraltının en güçlü mafyası bir adam.. Kadının hayatına giren adamla her şey tepe taklak olur.. İkiside kendilerini başka bir dünyanın içinde bulurlar.

“Bana ihanet ettin.” Gözlerindeki beyazlık çoktan silinmişti, yerini öfkenin koyu kırmızısı almıştı ve o bakışın içinde beni hayatta tutacak tek bir ihtimal bile kalmamıştı. “Ha… hayır, Kartal—” “Kes sesini.” Göğsümden sertçe itti, geri sendelediğim de kolumdan yakalayıp kendine çekti. Nefesi yüzüme çarparken dişlerinin arasından çıkan ses, öfkesini kusuyordu. “Neden yaptın, Zühre… neden bana ihanet ettin?” Gözyaşlarım durmadan akıyordu, ayakta durmak bile ağır bir yüktü artık. Dudaklarım titreyerek aralandı. “Özür dilerim.” Sözüm biter bitmez duvara bir yumruk indirdi, ardından aynı öfkeyle bana döndü ve bu kez sesini yükseltmeden, daha da yakıcı bir tonla konuştu. “Ben seni sevmiştim lan… gerçekten sevmiştim.” O cümleyle dizlerimin bağı çözüldü, yere kapandım. Belindeki silahı tek hamlede çıkarıp namluyu bana çevirdi. “Al bunu. Ben yapamam ama sen yapacaksın. Sık kafana, beni de bu ateşten kurtar.” Silahı dizlerimin arasına fırlattı. Arkasını dönüp kapıya yürüdü, iki adım attıktan sonra durdu ve sırtı bana dönük halde, fısıldadı. “Ben ilk defa birinin beni çıkarsız sevebileceğine inanmıştım… yanılmışım.” Daha önce söylediği hiçbir söz bu kadar yakmamıştı canımı. Silahı yerden aldım, şarjörünü kontrol ettim. Namlu titreyen parmaklarımın arasında kalbimin üzerine yerleşti. “Ölürsem beni affedecek misin, Kartal?” diye bağırdım titreyen sesimle. Kapı aralandığında Uzay, Ensar ve Salih’i gördüm. Bakışları üzerimdeydi. Hiçbiri yoktu benim için, yalnızca Kartal’ın dönüp bana bakmasını istiyordum, kendi canımı onun tek kelimesine teslim edeceğim anda bile bunu istiyordum. Başını çok az çevirdi. “Belki.” Daha fazlasını beklemedim. Tetiği çektim. Bedenim öne doğru yığıldı, koyu kırmızı kan zeminle buluşurken sesler silindi, dünya karardı ve geriye yalnızca içimi yutan boşluk kaldı.