GERÇEK AİLEM! Mihra henüz 17 yaşına yeni girmiş bir kızdı. Ailesi tarafından hiç sevgi görmemişti. Sadece biraz sevgi istiyordu. Bu zamana kadar köle gibi evdeki herkese hizmet ediyordu. Eğer dersleri iyi olmazsa ceza veriyorlardı. Bu durum tamı tamına daha 7 yaşına girdiği an başlamıştı. Ailesini 17 yıl sonra bulan Mihra bakalım neler ile karşılaşacak. Mihra DEMİRHAN

Genc bir kızınhergünanlatıkları

Milanın hayatındaki kaos ve dramla karışık aynı anda gerçekleşen romantizmin olduğu karışık bir hikaye

üç kenarı olana üçgen, dört kenarı olup götü başı ayrı oynayana götgen denir.

Tutarsa yazacaum

O gece arkamda dağ gibi duran her zaman yanımda olup beni kötülüklerden koruyan babam... O sıcacık yüreğiyle beni sarıp sarmalayan iyi kalbiyle beni tüm masumiyetiyle seven annem ... O gece o adam benim ailemi gözlerimin önünde canice katleden adam beni suskunluğa iten kimsesiz bırakan o katil. 🦋 O günden sonra asla eskisi gibi olmayan bir hayata tutunmaya çalışıyorum yeni bir aile asla eski güveni vermeyen... Ve asla eski anne sevgisini vermeyen bir aile ... Kendi sessizliğimle boğuluyorum içime attığım her kelime beni içten içe kemiriyo ama nolursa olsun asla yıkılmicam ve gücümü herkeze göstericem... Aynen o buzun üstünde durup kaydığım ve tüm dünyanın beni tanıdığı gibi ... Kimse beni yıkamaz, sessizliğimden kimse faydalanamaz çünkü ben Lâl Mina IŞIK`ım ... 🦋 "Sessiz olamam beni deli ediyor LÂLİM...Bağır çaığr ama susma konuş konuş ki sana yardım ediyim...KONUŞ SUSMA! ...DAYANAMIYORUM ARTİK LÂL!" Gözlerimden yaşlar akıyodu çok şey söylemek istiyorum ama olmuyo bağırmak haykırmak istiyorum olmuyor yapamıyorum affet beni ELA GÖZLÜM 🦋

Bir an bir daha arkadaşlarını göremeyeceğini düşünüyordu taki doğum gününe kadar

İlk görüşte aşk var mıdır ?…

Her iyinin kaybettigi bir kitap

bilinmezler sokağı

Güven bir kere kırıldığında yeniden kazanılabilir mi? İnsan gerçekten değişebilir mi? Sevgi her şeyi affettirir mi, yoksa bazı yaralar affetmeye rağmen iz bırakır mı?

koşan bir zihinin durakları

Bir gece gördüğü rüyayla hayatı değişen Gülin.

~KADERİN SANCILI AĞI~ Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan`la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini... Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada da bekleyen tek şey hayal kırıklığıdır. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Babasının annesine aldırmasını söylediği bebeğin aslında doğduğundan, yani kendisinden habersizdir. Zaten babasının sevdiği kadından olan çocukları vardır ve kendi varlığını sadece fazlalık olarak görür. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım." Bir cümle... Ve Yazgı`nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara`dan İstanbul`a uzanan bu yeni yolculukta; annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri, ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır... Yazgı, henüz başına geleceklerden habersizdir.

Hayat size bazen altın tepsilerle sunulmaz ve ben de bunu uzun zaman önce öğrenmiştim daha çok küçükken acı bir şekil de öğrenmiştim

Bir yetim olan Hayat`ın, yetimhanedeki zorabası ile arasında geçen aşk üçgeni ve Hayat`ın geçmişte yaşadığı üzücü olaylar

Bursa`da yaşayan bir kızın alt üst olup goz dolduran hayatı...

yetim kalmış bir kızın hikayesi

16 yaşındaki Defne nin hayat hikayesi

Bende ki şansın nanasına

Aşk? Ne garip bir duyguydu. Aşk onlardı, sevda ise hisleri...

“Elzem öyle mi?” “Evet bir sorun mu var komserim.” “Anlamı ne peki?” “En gerekli olan,vazgeçilmez.” “Sevdim.”

Okurlarıma💫💫💫🤗😘

Yıl 1986... İstanbul’un hanımeli kokulu arka sokaklarından birinde. ​Eylül, dünyayı pencere kenarından izleyen, kalbi mürekkep ve kağıtla atan genç bir kızdır. Hayatı; annesinin lavanta kokulu telaşları, ağabeyinin korumacı gölgesi ve küçük kardeşi Zeynep’in bitmek bilmeyen oyunları arasında geçerken, sokağın köşesinde yankılanan bir sessizliğe çarpar: Erkan. ​Bazı sevdalar avaz avaz bağırılmaz; bir kitabın sayfasına bırakılan notta, gece yarısı fırlatılan bir taşın sesinde ya da bir mahalle parkının çekirdek kokulu banklarında saklanır. Eylül ve Erkan, kelimelerin yetmediği yerde birbirlerini sessizliklerinden tanımaya çalışırken; dedikodular, sahte defterler ve sert ağabey bakışları bu naif bağın etrafında bir çember oluşturur. ​Gül Sokağı; ilk aşkın o hüzünlü cesaretini, kardeşlik bağının sarsılmaz gücünü ve bazen en doğru cümlelerin, hiç kurulmamış olanlar olduğunu anlatan samimi bir büyüme hikâyesi. ​-Siz hiç, birinin adını söylemeden onu kalbinize mühürlediniz mi?-

"Babam" hıçkırdım. "Bende gelsem olmaz mı?" daha çok ağlamaya başladım. Elimi yavaşça mermerden çekim kalbimin üstüne koy "Yuvadan pençeye son durum nedir" Elindeki telsizi ağzına yaklaştırıp konuştu pençe "kızı aldılar komutanım, tahmin edildiği gibi örgüt harekete geçmeye başladı." "Anlaşıldı pençe harekete geçme emriyle kızı alın" Pençe hafif sırıtarak "Anlaşıldı komutanım." Dedi. Telsizden bir ses daha yükseldi. "Pençe" " Komutanım " dedi. "Kızı sağlam getir asker, piç kurularını yapabildiğini kadar sağlam getir asker onlara ihtiyacımız var." Pençe yavaşça " anlaşıldı komutanım" diğerek telsizi kapattı.