" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Bazıları kendi hayatını kendileri seçebilirler ama, ya o hayatta sevdiği adama aşık olan bir kuzenleri varsa....

Bu dünyada sırlar sadece saklanmaz. Beslenir. Lira, herkes gibi bir gölge mühürle doğduğunu sanıyordu. Ama onun mührü bir sır saklamıyordu — bir gerçeği kilitliyordu. Sessiz Muhafızlar’ın sırları kontrol ettiği, gerçeğin fısıltıyla bile yasaklandığı bir dünyada Lira’nın içindeki karanlık uyanır. Bu karanlık bir düşman değildir. Konuşur. Korur. Ama bedelsiz değildir. Her müdahalesinde Lira’dan bir parça ister. Her kurtarışında kim olduğunu biraz daha siler. Geçmişin küllerinden yükselen gerçekler, annesinin ölümüyle başlayan sessizlik ve dünyanın kaderini değiştirebilecek bir sır… Lira bir seçim yapmak zorundadır: Gerçeği öğrenip kendini kaybetmek mi, yoksa susup herkes gibi yaşamaya devam etmek mi? Gölgenin Sırrı, karanlığın içinden doğan umudu, kimlik arayışını ve gerçeğin bedelini anlatan çarpıcı bir fantastik roman. Bazı sırlar açığa çıkmak için değil… uyanmak için vardır.

Defne Yalın sıradan bir hayat yaşıyordu. Ta ki yanlış zamanda, yanlış sokakta durana kadar. Bir isim duydu. Bir bakışa yakalandı. Ve artık geri dönüşü olmayan bir eşiğin önünde. RS bir tehditti. Ama o tehdidin arkasındaki adam… en tehlikeli şeydi. Çünkü bu hikâyede yeraltına adım atanlar sadece hayatlarını değil, kalplerini de kaybediyordu. Ve Defne, hangi kaybın daha ağır olduğunu henüz bilmiyordu.

" Ya battığı bataklığa aşıksa... Zarar verse de sevmeye devam etmez mi insan?" Bazen insan, dizlerini kanatan yüklerden kurtulmak istiyordu. Geçmiş varsa bu mümkün müydü?

Bazı hisler sevilmez. Bastırılır. Ama bastırılan her duygu, bir gün kanar. Karışık Hisler, doğruyla yanlışın, aşkla nefretin birbirine karıştığı bir evren. Burada herkes bir seçim yapar. Ve her seçim, bir bedel ister. Bölümler kısa ama tempo yüksek. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları… seni bulur. Mira, kelimelerle yaşayan bir kadındı. Kağan ise gölgelerle. Onu tanıdığında kaçmak istedi. Yanında kaldığında ise yavaş yavaş kayboldu. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, kontrolün nasıl sevgiye benzediğini, sessizliğin nasıl cezaya dönüştüğünü ve bir insanın nerede kırıldığını anlatan bir hikâye. Kağan sahiplenmiyor. Yönetiyor. Mira itaat etmiyor. Ama direnmenin de bir bedeli var. Kırılma Noktası, karanlığın fısıltıyla başladığı, gücün dokunmadan da can yakabildiği psikolojik bir dark romance. Bazı kırılmalar bağırarak olmaz. Bazıları seni sessizce ele geçirir.

"Maskenin içine senin kimliğini belirten bir kod işleyecek o adam." dedi Köse ama Sara onu dinlemiyordu sanki. Yalnızca karşısındaki duvara bakıyordu. Köse onun ilgisini çeken yazıya baktı. "Korkunç gelecek biliyorum ama bu yazı gerçek kanla yazıldı." Sara ürperdi. "Kimin kanıyla?" "Çok fazla insanın kanı." Bu yazıyı gördüğü ilk anı anımsayarak kısık bir sesle fısıldadı kutsal cümleyi. "Her yüz maske takar." "Bu ne demek?" Köse dudaklarında bir gülümsemeyle ona döndü. "Görmedin mi Sara?" dedi onun saçını okşarken. "Her yüz maske takıyordu."

Siz hiç unutuldunuz mu? Unutanları suçlamayın! Zira her unutuşun ardında kim bilir ne hikâyeler vardır. Bu hikâyeleri dinlemeden suçlamak, ardıdan derin pişmanlıklar getirir. Tıpkı Ronya`ya olduğu gibi! Ronya önce unutacak, sonra unutulacaktı. Ayesas Kayıtları 1: Harabe Yurt [tamamlandı] Ayesas Kayıtları 2: Yitik Yurt [30 Ocak 2026`da başladı]

Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.

Ruhunu müzikle duyuran bir fani. Gerçekleri öğrenmek için herşeyi yapsada bir sorun vardır... Önce kendini tanımalıdır. “Tanırsan yanıtları bulacaksın. Tanımazsan zaten kendini bile bulamayacaksın küçük varis.” Kararlıdır sadece kendisi değil...

Ailesi tarafından şiddet ve baskıya maruz kalan Deren Çamlı onu ilk kez birinin sevdiğini düşünmüş ve sevgilisinin evlenme teklifi ile İstanbul`a kaçmaya karar vermişlerdir. Babası tarafından "en büyük hata" olan Deren bir gece ansızın kendini yabancı bir şehirde sevdiği adamla el ele bulmayı ummuştur. Evet, yabancı bir şehirdeydi ama artık sevdiği adam yoktu. Yine kullanılmıştı. Elinde ona alınan yüzük ve kendine benzeyen bir oyuncak bebekle tenza bir sokakta öylece terk edilmişti. Bu sefer tek olduğunu düşünerek ilk kez yalnızlığına ortak olan şehire acılarını paylaştı. Onu dinleyen biri olduğunu bilmeden... Aral Noyan, ringde herkes tarafından saygı görülen ve "Mare" diyerek adlandırılan ülke temsilcisi bir boksör... Mare`nin anlamını hakkıyla taşıyan adam o gece o kıza yardım edecekti. Anlamı karanlık olan o adam o kızı aydınlığa kavuşturacaktı. Kimse bilmiyordu.

Şu dünyada her şey oldum. Her isim, her yaşam oldum ama hiçbir zaman istediğim kadar Elzem olamadım. O da diğerleri gibi çalıntı bir isimdi. Ama yine de ben Elzem’dim. Elzem Ateş’tim. Olmayı en sevdiğim kişiydim.

"Her şey sadece rüya." Diye fısıldadı yine o ses. Laçin o sesle doğmuştu, o sesle ölecekti. Her yerdeydi bu ses; duvarlarda, gökyüzünde, arkasında, içinde. Onun sesinden kurtulamıyordu. Cehennem azabı çektiriyordu sesiyle. Kendini cehennemde şeytanla konuşur gibi hissediyordu hep. O cehennemdi, o şeytandı. Hayır, o normal biri değildi. Nefret ediyordu, hem sesinden hem de kendisinden. "Bir kere sarılalım mı?" İnanamaz gözlerle bakıyordu bu sözlere. Annesini, babasını öldürdükten sonra hala sarılmak mı istiyordu? Göz yaşlarını sildi. "Hayır, istemiyorum." Sesi güçsüz ve kırık çıkıyordu. Saatlerce ağlamış, bağırmış, sesini duyurmaya çalışmıştı. Ama yine duyan yoktu, hep tekti o. "Bir kez bile mi?" Neredeyse gülecekti bu sözlere, sevdiği herkesi almıştı ondan. Hala neyin derdindeydi o? "Biliyor musun, ölsen gram üzülmem." Sanki bir şeyler patladı, o an Arsen için çok şey oldu. Öldü, ama yaşadı. Ağladı, ama kimse görmedi. "Cenazene bile gelmem, ağlamam, oturur oynarım. Sende sevdiklerimi öldürüp öyle yaptın değil mi? Aynısını sana yaparım. Artık sevme beni. Gerçi seviyor muydun ki? Sevmiyordun, neden? İnsan sevdiğinin sevdiklerine dokunmaz çünkü. Sen benim sevdiklerimi elimden aldın ve sevdiğini kaybettin!" Annesinin kalbindeki bıçağa uzanıp çekti. Arsen artık yalnızdı, Laçin gibi. Laçin ne yaşadıysa bin katını yaşatacak, aldığı nefesi haram edecek gibi baktı ona. Bıçağı tam kalbine bastırdığında biri güldü, diğeri gözlerini yumdu. "Bu bıçağı zamanı gelince tam kalbine saplayacağım, hiçbir şey içimde ukde kalmayacak..." Ve o gün her şeyin bittiğini sandılar, oysa yeni başlıyordu hayat. Acı kaderlerinde yazılıydı, ölüm onların cehennemiydi. Kurbanın kanını taşıyan herkes birer birer cehennem ateşinde yanacaktı.

Gündüz sessiz bir memur, gece adaletin celladı. Bedri, kâğıt üzerinde yarım kalan hesapları kendi yöntemleriyle kapatıyor. Ancak bu kez takip ettiği iz, 23 yıldır kilitli duran kendi geçmişine çıkıyor. Bir adam, bir sır, geri dönüşü olmayan bir yol.

1918… Osmanlı İmparatorluğu kan kaybediyordu. Haritalar, kalemle değil kanla çiziliyor, milletler hayal olup yıkıntılar altına gömülüyordu. Geceleri top sesleri değil, halkın içten içe çürüyen umudu yankılanıyordu. Her şey, bir devrin sona erdiğini haykırıyor; ama kimse bunu yüksek sesle söyleyemiyordu. Saraylar sessiz, sokaklar tetikteydi. Sadakat bir yemin değil, bir yük olmuştu. Dostluklar kırılgan, ittifaklar rüşvetle örülüyordu. Herkes birbirini tartıyor, her bakışta bir hainlik, her susuşta bir sır gizleniyordu. Çünkü bu, bir savaşın değil — bir çözülüşün hikâyesiydi. Ve böyle zamanlarda, gerçek savaşlar cephelerde değil, zihinlerde kazanılırdı. Tetikten önce fikir, silahtan önce strateji konuşurdu. Taşlar tahtaya dizilirken aslında insanlar dizilirdi. Her piyon bir halktı. Her vezir, ya bir ihaneti temsil ederdi ya da suskun bir kahramanlığı. Bu, görünmeyen bir savaşın hikâyesidir. İçinden ihaneti, sadakati, sükûneti ve ihtilali aynı anda geçiren bir satranç tahtasında; akıl, cesaretle; vicdan, korkuyla yüzleşir. Taşlar yer değiştirdikçe, kader de yönünü değiştirir. Ve bazen… Bir ülke yeniden doğar.

Sen mi karanlığın içindesin? Yoksa karanlık mı senin içinde?

"Geçmişin bıraktığı her İZ, bugünün boğazına dolanan bir HİSstir; ne kadar hızlı kaçarsan kaç, o sızı seni hep aynı yaşta yakalar."

Otel Odası 303, geçici insanların, yarım kalmış cümlelerin ve kapısı her kapandığında başka bir hikâyeyi geride bırakan bir odanın romanı. Aynı numara, farklı hayatlar… Kimi bu odaya kaçmak için gelir, kimi unutmak için, kimi de hiç bilmediği bir gerçeği bulmak için. 303 numaralı odada zaman düz bir çizgide akmaz; geçmiş, şimdi ve “keşke”ler aynı yatakta yan yana uzanır. Bu odanın duvarları, söylenememiş sözleri dinlemiştir. Aynası, kendine bile itiraf edemeyen yüzleri görmüştür. Perdeler, sabaha karşı ağlayanları da bilir, gün doğarken gidenleri de. Ve her gelen, aslında biraz kendinden kaçarak bu kapıyı açar. Ama 303’ten çıkan kimse, geldiği kişi olarak ayrılamaz. Roman; kayıp, tutku, pişmanlık ve suskunluğun ağırlığını taşırken, insanın en savunmasız hâlinin yalnız kaldığında ortaya çıktığını fısıldar. Bir otel odasının içinde geçen bu hikâye, aslında herkesin içinde sakladığı bir odaya açılır. Bazı kapılar kilitli değildir; sadece açmaya cesaret edemeyiz.

|SERİ KATİL KURGUSU| Yükselen ay kendini sana verince karanlığın ışık kaynaklı olmadığını anlayacaksın. Erdem, ailesine bakabilmek için üniversitesini dondurmuş bir kızdır. Hayatını kazanmak için, bir marketin gece vardiyasında çalışmaya başlar. Ancak her şey, devamlı müşterilerinden birisinin alışverişlerine kayıtsız kalmasıyla, farklı bir yönde ilerler.

Pera, hayatı boyunca hep satılmış, ezilmiş ve susturulmuştu. Birilerinin malı, birilerinin oyuncağı olmuş; kendi adını bile özgürce söyleyememişti. Onun için mutluluk, yalnızca yıldızlara bakıp hayal etmekti. Ta ki bir gece kapılar kırılana kadar… İstanbul’un gölgelerinde yaşayan, sanat ve antika kaçakçılığıyla servet kurmuş acımasız bir mafya, Pera’yı kaçırdı. Ama onu satın almak için değil, yanında tutmak için. Başta yeni bir tutsaklıktı bu. Demirden kurallar, sert bakışlar, kaçışsız duvarlar… Fakat zamanla başka bir şey filizlendi. Pera, en çok korktuğu yerde ilk kez kalbinin atışını hissetti. O, onun zindanıydı; ama aynı zamanda ilk defa değer gördüğü tek yer de orasıydı. Zorla başlayan bu esaret, karanlığın içinde beklenmedik bir duyguya dönüştü: Aşk. Ama bu aşk, özgürlüğün kapısını mı açacaktı, yoksa Pera’yı bambaşka zincirlerle daha derinlere mi çekecekti?

Winx, yaz tatiline girdiklerinde akıllarında olan tatil düşüncesini bir anda Omega boyutundan kaçmayı başaran bir kötü ile silerler. Kendisine "Valtor" diyen bu kara büyücü peşine Trix`i de takıp tüm büyülü boyutu tehdit eder. Bu sırada Winx`in şüphesiz en güçlü üyesi ve yıkılmış krallığın kalan son varisi olan Bloom, Gölge Zümrüdüanka`nın gücüne sahip Lord Darkar`ın yarattığı özgüvensizlikle savaşır ve yavaş yavaş da olasa, aslında içindeki kötülüğün dinmediğini fark eder. Bu kötülüğü, karanlığı fark eden yalnızca Bloom değildir... Not: Winx 3. Sezonun baştan anlatımıdır. Temelde Valtor ve Bloom`un ilişkisini konu alır.

Ailesinden kalan suskunluklar, yarım kalmış cümleler ve bir daha asla görülemeyecek mutlu aile tabloları… Eksik hissetmeye alışmış bir kız ve hayattan tat almayı unutmuş bir çocuk… Birbirlerinden kaçtılar ama vazgeçmek neredeyse imkânsızdı onlar için. Karanlığın içinde sevmek, günah gibi yakıcıydı. Çünkü ışık, onlara hiçbir zaman ait olmadı.🕯️

August Ratnikov, yeraltı dünyasında Viy adıyla bilinir. Rus mafyasının en karanlık kollarından birinde, görünmeyen ama her şeyi gören bir merkez gibidir. Bilgi, iletişim ve strateji onun alanıdır; ağlar onun üzerinden kurulur, kararlar onun sessiz onayından geçer. Dışarıdan bakıldığında sadık bir adamdır. Düzenin, hiyerarşinin ve kuralların içinde yerini bilen biri… Ancak bu dünyanın bir gerçeği vardır: Güç, er ya da geç el değiştirir. August bunun farkındadır. Viy ve etrafındaki küçük ama etkili ekip, mafya ağının “temizlik” işlerini üstlenir. Sorun neyse bulunur, kökünden çözülür. Yöntemleri serttir, sınır tanımaz. Öyle ki, bu dünyanın bile alışık olmadığı bir korku bırakırlar arkalarında. Çünkü bazen hedef, yalnızca yeraltı dünyasıyla sınırlı kalmaz. Ve bazen, hedef sadece işin bitmesi değildir. Asla başına gelmez dediğin şeyin tam ortasında, o işin içine gömülmüş hâlde bulursun kendini. Viy’in soğuk hesaplarında aşka yer yoktur. Fakat bazen bir bakış, en keskin silahtan daha derin yaralar açar. Şimdi asıl soru şudur: Viy, her şeyi gören gözlerini asla dediği şeyler için kör etmeye hazır mıdır?"

İstanbul’un modern dünyasında kurduğu hayatı, tek bir gecede Mardin’in töresine kurban giden bir kadın: Efsun Soyhan. Kardeşinin hatasıyla namlunun ucuna sürülen Efsun, hayatı boyunca kaçtığı o topraklara, bu kez bir "bedel" olarak dönmek zorundadır. Karşısında ise yıllardır intikam ateşiyle kavrulan, bakışları kurşundan ağır Karan Karadağ vardır. Karan için bu evlilik bir vuslat değil; bir aileyi yok etmek, bir gururu diz çöktürmek için kurulan en büyük tuzaktır. Bir yanda özgürlüğü çalınan bir mimar, diğer yanda nefreti aşkından büyük bir ağa... Mardin’in taş duvarları arasında sessiz bir savaş başlıyor: Ya bu nefret bir aşka teslim olacak ya da bu konak her ikisine de mezar olacak. "Sen benim sevdam değil, ömür boyu ödeyeceğim diyetimsin." ⚠️“Olgun temalar içerir.”⚠️