"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Bazı insanlar geçmişi geride bırakmaz. Sadece yıllarca ona bakmamaya çalışır. Aylin, çocukluğundan geriye kalan tek şeyin sessizlik olduğunu sanıyordu. Yıkılmış bir ev, yarım kalmış anılar ve cevabı olmayan sorularla yaşamayı öğrenmişti. Ta ki yıllar önce kapanmış olması gereken bir kapı yeniden aralanana kadar. Bir telefon konuşması, eski bir not ve hiç tanımaması gereken bir adam, onu unuttuğunu sandığı gecenin içine geri sürüklerken Aylin artık tek bir şeyden emin olmaya başlar: Bazı insanlar geçmişten kaçamaz. Bazıları ise hiç çıkamaz. Berzah; yarım kalan hayatların, susturulmuş gerçeklerin ve insanın en çok da kendi karanlığında kaybolmasının hikâyesi.

“İmkanım olsaydı, seni sonsuza dek severdim.” Yalnızca masallarda kalacak bir aşkın hikâyesi. 🌊🐚🌁 ⚓️🛥️🪢 *** Final oldu. 🌊⚓️🦋🌺 Romantik/ Dram **Bu kitabın hiçbir kurum kuruluş ve/veya kişi ya da yer ile alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir benzerlik veya aynı olma durumu yalnızca tesadüften ibarettir. **KİTABIN HAKLARI TARAFIMA AİTTİR.

Karanlığın tam ortasında, bir çığlık yankılandı… Evin duvarları, çaresiz kadının feryatlarını içine hapsederken, onun için kaçış neredeyse imkânsızdı. Öfkeden gözü dönmüş bir adam, karşısındakini paramparça etmeye hazırdı. Ama o sadece kendisini değil, karnındaki masum hayatı da korumak zorundaydı. Tam her şeyin bittiği an sanılırken, kapı büyük bir gürültüyle kırıldı. İçeri giren adam, savaşın tam ortasından çıkıp gelmişti. O, sadece bir asker değildi. O, hayat kurtarmaya yeminli bir adamdı. Fakat karşısında durduğu tehlike, cephede karşılaştığı düşmanlardan bile acımasızdı. Zaman daralıyor, hayatlar tükeniyordu. Bu gece yalnızca bir kurtuluş hikâyesi değil, hayatta kalmak için verilen bir savaş yazılacaktı. Peki Kanla sulanan bir gül nasıl iyileşirdi ?

Arhan`ın sıcak nefesi boynuma çarparken göğsüne daha da sokuldum. Onun da benim gibi anın etkisiyle mest olduğunu hissedebiliyordum. Kalp atışlarımız düzene girerken Arhan saçlarımdan öptü. "Sana bir hediyem daha var," dedi kısık bir sesle. "Hediyelerin en güzelini aldım ben," dedim mırıldanarak. Dudaklarımda asılı kalan o gülümseme hiç gitmeyecek gibi oraya yerleşmişti. Arhan`ın iç ısıtan keyifli gülüşünü duydum. Kollarını bana daha sıkı sarıp, beni iyice göğsüne bastırdı. "O sana değil, bana hediye sevgilim," dedi gülerken. Ben de güldüm. •_________ "İkimize bir mutlu son, hayal et sevgilim." Efsun, geçmişin gölgelerinden kaçarken hiç beklemediği anda karşısına çıkan Arhan sayesinde kendine sevgiyle, güvenle, aşkla ve umutla örülmüş bir dünya kurdu; ama bazı sırlar ve gerçekler öyle ağırdı ki, büyü bozulduğunda geriye yalnızca hiçlik kaldı. Bazı anlar öyle lanetliydi ki, Arhan`ın gidişiyle Efsun`dan sadece bir kalp değil aynı zamanda bir akıl da eksilmişti. Efsun`un kendine dünya bildiği o güvenli yuvası başına yıkılmıştı. Ve artık Efsun Arslan bir hiçlikten ibaretti... ⸻

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

Dilek otobüs kazasında kendisini kurtaran gamzeli çocuğu arar fakat onunla karşılaştığında ise işler hiç iyi gitmez -"İki günlük yabancı için niye canımızı verelim ki? Mesela sana." +"Haklısın bedel ödeme sırası yine bende. Hakikaten Dilek, iki günlük yabancı acı nedir bilmez ki." Gruptakilerr: Yasir Vardan Dilek Belkıs Akel Kaan Akel İsmet Akel Berkay Eren Soylu Lidya Azelya "Ayın ışığı altında birbirini bulanlar"

TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR! Birinci bölümde kitabın açıklama kısmı mevcut! Karadeniz severler toplansın! Berk ve Ceylan`ın hikayesine sizleri bekliyoruz :)

tül kadar zarif umutların, postal kadar ağır gerçeklerle ezildiği bir savaş meydanı. Barutun sustuğu, silahların soğuduğu o anlarda bile kalplerdeki savaş hiç bitmeyecek. Çünkü bazen en büyük cephe, insanın kendi yüreğidir.

Gökten inen sarmaşıkların birbirine dolanmasıyla başladı her şey. Sarmaşıklar tek tek inip bizi ilk günden bağlamıştı. Sonra o sarmaşıklar koptu ve geriye kocaman bir hayal kırıklığı bırakmıştı. Şimdi sarmaşıklar tekrar toplanıyordu ve bizi bir araya getirmek için komutlanıyolardı. " Bizi öldürdün ama ben yine de sana geldim. " diye kendime kızarak fısıldadım. " Bizi öldürdüm ve şimdi toplamak için yeminliyim. " dedi alnını alnıma bastırıp. Sarmaşıklar birbirine dolandı ve zaman bizim için akmaya başladı. Bu kurgu da geçen tüm kurul ve kuruluşlar da geçen olaylar gerçeklik teşkil etmez!!

Bazen devlet, en sessiz anında bile tetiktedir. Sokaklar sıradan görünür. Ama perde arkasında nefesler kısılır, haritalar yeniden açılır ve ülkenin kaderi tek bir karara bağlı hâle gelir. Bu kez karşılarında sıradan bir örgüt yoktu. Eylemlerinin satır aralarında çok daha büyük, çok daha hesaplı bir planın izi vardı. Hedefleri bir şehri yakmak değil, bir geleceği kesmekti. Bu yüzden iki tim devreye alındı: Turan ve Kurt. Biri hamleleri önceden görürdü. Diğeri taşı kaldırmadan önce zaten harekete geçmişti. Birlikte hareket ettiklerinde ortaya çıkan şey ne zaferdi ne yenilgi — sadece hayatta kalmanın o ağır, sessiz gerçeğiydi. Bu hikâye o gerçeğin izini sürüyor. Ve bazı şeyler, ödendiğinde bile geri alınamaz. Not: Bu eserde geçen askerî unsurlar, operasyonlar, örgütler, mekânlar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kurum veya yapılarla ilişkilendirilemez.

*YAZILAN HER ŞEY HAYAL ÜRÜNÜDÜR* Bazı yangınlar bir evi değil, bir insanın bütün hayatını küle çevirir. Cemre, küçücük bir köyde büyürken sessizliğe alışmıştı. Susmaya, korkmaya, içine atmaya... Ama bir gece çıkan yangın, ondan sadece ailesini değil; çocukluğunu, geçmişini ve ait olduğu her şeyi de aldı. Geride yalnızca küller, yarım kalmış anılar ve avuçlarının arasında sıkıca tuttuğu eski bir fotoğraf kaldı. Şimdi ise önünde başka bir yol var: İstanbul. Yeni bir hayat. Ve yeniden yaşamayı öğrenmek zorunda kalan kırık bir kalp. Acının, dostluğun ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi... Bazı insanlar kaybettikleriyle yıkılır. Bazılarıysa tam orada, küllerinin içinde yeniden doğar.

“Bazı insanlar hayatına sonsuza kadar kalacakmış gibi girer. Emirhan da öyle girmişti. İlk başlarda onunla konuşmak bile kalbimi hızlandırmaya yetiyordu. Attığı mesajlar, küçük kıskançlıkları, geceleri bitmeyen sohbetler… Hepsi bana gerçek bir aşkın içindeymişim gibi hissettirdi. Ben onu severken geleceği hayal ettim. O ise benden habersiz yavaş yavaş uzaklaştı. Bu kitap; birini çok sevmenin, onu kaybetmeyi izlemek kadar acı verdiğini anlatıyor. Çünkü bazı insanlar gitmez aslında… sadece başkasının hayatında mutlu olmayı seçer. Ve bazı hikâyeler mutlu bitmez. Sadece sessizce yarım kalır.”

Yolunu kaybeden yaprak, elbet birgün evini bulur... Rüzgar dindiğinde.

Bir evliliğe giren üçüncü kişi, güveni zedeler, sevgiyi tüketir ve yuva sessizce dağılır. Çünkü evlilik iki kişi arasında yapılır üçüncüsü her zaman yıkımdır. Çünkü araya giren kişi o kalpler arasında ki bağı sessizce koparır. Ve evliliğin temelden sarsılmasına neden olur. Ben Helin karahan çocuğum olmuyor diye üzerine kuma getirilen kadınım. Sorun sende dediler, başımı eğdirdiler. Ama susmayacak, üstüme kuma getiren kocamı boşamak için elimden ne geliyorsa yapacaktım.

Hayatımın içinden ,çevremden esinlenerek yazdığım yazıları bu kitabımda toplayacağım… Sevgili okumalar.

Kitap 20 bölümden oluşacak bölümlerim baya uzun🥹 Babam öldüğünde sadece onu kaybetmedim. Gerçek sandığım her şeyi de kaybettim. Şimdi ise aynı masada, herkesin katil dediği adamla oturuyorum. Karan Demirhan… Sessizliği bile tehdit gibi duran o adam. Ondan nefret etmem gerekiyordu. Ama bazı gerçekler insanı düşmanına yaklaştırırdı. Babam ölmeden önce bana bir sır bıraktı. Ve o sırın anahtarı… nefret ettiğim adamın ellerindeydi. Bu konakta herkes yalan söylüyordu. Ben hariç. Ya da ben öyle sanıyordum… ✨

Adım Hilal Bade. Hayatım, bir hastane koridorunun beyazlığı kadar net, bir fincan tarçınlı kahve kadar sıcaktı. Ben buyum sanıyordum; sessizce hayat kurtaran, satır aralarında huzur arayan o görünmez kız... Ama meğer her şey, koca bir yalanın üzerine titizlikle inşa edilmiş. Şimdi bir yol ayrımındayım. Bir yanda beni sevgiyle büyüten, geçmişimi benden saklayanlar; diğer yanda ise bana yabancı bir el uzatıp `asıl ailen biziz` diyen gölgeler. Kime inanmalı? Seni bir fanusta saklayan şefkate mi, yoksa seni o fanusu kırarak kurtaracağını iddia eden gerçeğe mi? Geçmişin tozlu raflarında bir pusu bekliyor ve ben, o pusunun tam ortasında adımı ilk kez duyuyormuş gibi hissediyorum. Gölgem bile benden bir şeyler saklarken, kime sırtımı yaslayabilirim? Biliyorum; en güçlü çığlıklar, her zaman en sessiz ruhlardan yükselir. Ve benim feryadım, artık sadece kalplerde duyulmayacak kadar büyüyor. Karanlık çöküyor. Ama unutmayın; hilal, en çok zifiri karanlıkta parlar. … "Gülşen-i dehrin ne bülbülüyüm, ne de gülü; ben o sessiz feryadım ki, ancak kalplerde duyulur."

"Hiç mi sevmedin beni?" "Hayır, hiç sevemedim seni."

O, herkesin bittiği sandığı bir yerde sustu. Ama bazı hikayeler bitmez... sadece bekler. Zaman geçer, yollar değişir isimler eksilir. Yine de bazı kalpler, geri dönmesi imkansız sanılan bir ihtimali yaşatmaya devam eder. Ve bazen en ağır sessizlik, söylenmemiş sözlerden değil... söylenememiş duygulardan oluşur. Ne giden tamamen gider, ne kalan tamamen kalır. Sadece zaman, ikisinin arasına uzun bir bekleyiş bırakır.

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

İstanbul`un gölgelerinde başlayan bir ihanet, yıllar sonra bambaşka bir hesaplaşmaya dönüşür. Savcı Kenan Arslan`ın verdiği emirle, yeraltı dünyasının en güçlü isimlerinden Tamer Karahan gözaltına alınır. O gece, Tamer`in küçük oğlu Yavuz`un gözleri önünde parçalanan hayat, aslında gelecek yılların karanlık yolculuğunu da başlatır. Yirmi yıl sonra... Yavuz büyümüştür. Artık babasının yokluğunda hayatta kalmayı öğrenmiş, gücün ve intikamın peşine düşmüştür. Fakat hesaplaşmak istediği düşmanlarla yüzleşirken, hayat onun önüne hiç beklemediği bir sınav çıkarır: Kardeşi Kıvanç`ın yanında beliren Miray. Bir yanda kanla yazılmış geçmişin mirası, diğer yanda hiç tanımadığı bir duygunun ağırlığı... Yavuz, adım adım karanlığa yürürken kalbinin gölgesinde yeni bir ışıkla karşılaşacaktır. Ama her ışık, gölgesini de beraberinde getirir. "Bazı hesaplar mahkemede kapanmaz. Bazı hikâyeler, babaların günahıyla oğulların omuzlarında yeniden başlar."

Yıllardır kendisini istenmeyen çocuk sanıyordu Akça. Bu bildiği yalan mahalleye yeni taşınan komşularıyla bir bir yıkılacaktı. Gerçek ailesi ile tanışmasındaki yolculuk hem canını yakacak hem de tatlı bir anı olarak kalacaktı. " Tesadüflere inanmazdım. Sonra bir gün, en beklemediğim zamanda, tam bittim derken karşıma sizi çıkarana kadar. Aslında tesadüfler bir başkaymış."

Mira sevecen dolu bir kızdı enerjisini dışa yansıtırdı.Mira’nın sınıf arkadaşı Alex’ten hoşlanıyordu. Ama bilmiyordu mira,bir gün onun yaşaması için kurşun yiyeceğini…

Yıldız kafe onların hayatlarının dönüm noktası olacaktı Işık yıllardır Kuzey`e aşıktı. Yıllar sonra tekrar hayat onları bir araya getirdi. Yıllarca kendisini görmeyen fark etmeyen Kuzey bu sefer Işığını bulabilecek miydi?