Çok değer verdiğim bir hocam kaderini duanla değiştirebilirsin derdi ben de pek idrak edemezdim ama hocama değer verdiğimden vardır bir bildiği derdim hep dua ederdim ve yıllar sonra tesirini görmeye başladım aklımın ucunda bile yokken amerikaya gitmek işte bu duam da yoktu Uçak bulutların arasından süzülürken içimde tuhaf bir sessizlik vardı ne tam bir heyecan ne tam bir korku sanki ikisinin arasında adı konmamış bir hisle oturuyordum yanimda en yakın arkadaşım ümame vardı cam kenarında hafifçeeğilmiş gözlerini dışarıya dikmişti arada bana bakıyor sonra tekrar sessizce gökyüzüne dönüyordu ikimizde konusmuyorduk ama aynı düşüncenin içinde olduğumuzu hissediyordum camdan dışarı baktım ama içimdeki sıkıntı çok farklıydı Rabbimden niyazım bu yeni dünyaya attığımız adımın bize hayırla sonuçlanmasıydı Sizce Müslüman bir kadınla hiristiyan bir adamın yolları nasıl denk gelebilir Hafsa zemheri, Dorian Black Sizce bu iki karakterin hayatı ne yönde değişecek Yazılım hatası olduysa kusura bakmayın beğenirseniz ilk bölümü en kısa zamanda atacağım 💞💞

Bir gün bu hissin gideceğine ve bu düşüncelerden kurtulacağıma eminim siz de emin olun..

Herşey Yanılsama...

`Kimseye fısıldayamadıklarım İçimde haykırdıklarım` Günlük yazmayı ne zaman mı bıraktık; huzurlu olduğunu sandığımız bir akşam yemeğinden sonra, kendimiz olabildiğimiz tek yerin ortaya sere serpe dökülüp hissettiğimiz hiçbir şeyin dikkate alınmayacağına emin olana kadar dillere malzeme edildiği gün. İçimizden geçenin bilinmesinden korkuyoruz, öyle korkuyoruz ki bir başkası görür ihtimaliyle yazdıklarımızı yırtıp atıyoruz. Evet başkası göremiyor olabilir belki; ama biz de hislerimizi bir daha okuma,, okurken mutlu olma, üzülme, sinirlenme lüksünü sonsuza kadar kaybediyoruz. Bu benim günlüğüm. Okunmasından korktuğum günlere inat herkes okuyabilsin diye tüm çıplaklığıyla yazıyorum. Çalınmış hayatıma hoş geldiniz. "Günlüğünün okunmasından korkanlara ithafen" *canyez pinterest/yt music/spotify: | benden hayatımı çaldılar | - canyez

Boşluk hissim geldiğinde kendimi kontrol altına almak ve bir nebze de olsa rahatlayıp bu hissi kabullenmek amacıyla edebi kaygı gütmeden anlık ne düşünüyorsam,neye üzülüyorsam,neye kaygılanmışsam ve neye sevinmiş ve pişman olmuşsam onları yazmak amacıyla bir şeyler oluşturmak istiyorum.Kendimi tekrarlayabilirim veya fazla dramatize edip abartadabilirim ya da kendimle de çelişebilirim.Ama daha çok kendi kendime konuşacağım.

Siz hiç vuruldunuz mu? En uç noktanızdan ,en derinden. Ben vuruldum hem de simsiyah bir kalbe sahipken...

İçindeki kırıklar savruldu her bir yana. Birileri görsün istedi, görsün ve inansın. Bu gece güçlü yanı değil de içindeki kırıkların sesi daha yüksek çıkmıştı kendisine olan inancından. Bu gece onun vaktiydi. Kendi gerçekleriyle acımasızca yüzleşmenin vaktiydi. İçindeki o yaralı kızın çığlıklarına kulak vermenin vaktiydi. O kız bu acıyı unutamayacağını bilerek sessizce oturuyor balkonda , soğuk zihnini üşütüyor , boğazındaki yumruğu daha çok hissettiriyordu. Gözü yaşlı bir şekilde arkada çalan şarkıyı dinliyordu . İlk defa bir şarkı onun hislerini anlatamıyordu , ilk defa bu kadar anlamsız kalıyordu kelimeler. Oysa haykırmak istiyordu , kusması lazım içindeki acıyı bir yere. ••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••• "Hayatım başladığı yerde bitiyor. Ne acı bir son."

Bir gece yarısı bir gökdelenin tepesinde saçları savrulan genç bir kız... Ne istediğini bilmeyen, tek bildiği gitmek istediği olan o kız... Kimsenin sevmediği biri olarak büyüyen bu kız artık daha fazla dayanamıyordu. Son istiyordu bomboş geçen hayatına. Çünkü nefes alıp vermek hayatta yaşadığın anlamına gelmezdi. Yaşamak nefes almak ve vermek ise yaşamak değil muş gibi yapmaktı sadece. Varsın ama yoksun gibi. Ve işte o gece hayatı nefes alıp vermek dışında bir şeye kapı araladı. Yaralarından tutan birine rastladı. Zihnindeki sessizliği duyan birine... Artık yaşaması için bir sebebi vardı ve zamanla daha fazla sebebi olacaktı... Bu hikaye hayatının anlamsız ve boş olduğunu düşünen, belki de yalnızlıktan kafayı yemek üzere olan, aynı bu hikayenin yazarı gibi kendi içinde kaybolan herkese umut olması dileğiyle yazılmıştır. Ve unutmayın hayat bazen sona geldik dediğiniz anda başlar...

Şuanda olduğu ve istemeyerek ilerlediği yolun sonunda olacağı kişinin kendisi olmadığının farkına varan bir genç kızın her şeye ve herkese karşı kendini dinleyip yeni bir yola çıkıyor. Bu yolda duygusal, fiziksel, maddi zorluklar yaşarken nasıl ayakta gözüktüğünü merak ediyor musunuz? O zaman çevirin kitabı ön yüzüne, açın sayfaları ve o genç kız duygularını dökerken kelimelere elinden tutun.

Gözlerimin daldığı noktada silik bir silüet bir belirip bir kayboluyordu. Ruhumdaki acının yanında bedenimde hissettiğim acı hiçbir şeydi. Şımartılmış yalanların yerini göz yaşıyla kabullenme alıyordu. Zaman geçmiyor , hisler değişmiyor , acılar hafiflemiyordu. Bana bakan hareleri , saf nefretle kavruluyordu. Benim tek yaptığım yalvararak ağlamaktı . Hayatta hep bundan kaybetmiştim. Arkamda , bana destek olan bir kimsenin yokluğundan , kimsesizliğimden .... ! Dikkat, Bu kitapta hiçbir kötü harekete özendirme yoktur.!

Varoluştan hiçliğe...