Helin Karadağlı, gücü yüreğindeki Allah inancından ve merhametinden gelen, töreye ve aşiretlere baş kaldıran bir hanımağa... Cemca Avşaroğlu, ailesi Avşar Türkmenlerinden olan, Dedeleri yıllar önce bozkırın sert rüzgârlarını ardına alıp bu topraklara yerleşmişti. Aradan yıllar geçmiş, dünya değişmişti. Ama bazı şeyler değişmezdi... Kan, gurur ve aile sözü... Ablasını ve ailesini korumak için korkunç bir suçu üstlenen Cemca Avşaroğlu ve Helin Karadağlı`nın çaresizliği, Hozan`ın öfkesi ve aile sırları, onları ölümle yüzleşmeye sürükler. Bu aşk ve dram hikâyesinde, hiçbir şey göründüğü gibi değildir.

Adalet mülkün temelidir," derlerdi. Avukat Hilal Umay Karahan için adalet, hayatını adadığı bir kutsaldı. Ta ki o geceye kadar... Bir yanda daktilo tuşlarının soğuk sesi, diğer yanda namlunun ucundaki o karanlık hüküm. ​Kaçmak için hukuk yetmediğinde, sığınmak için bir düşmanın gölgesine mahkûm oldu. Kuzey Arslan; buz mavisi bakışlarında fırtınalar saklayan, kuralları kendi yazan bir adam. Hilal’in özgürlüğüne vurduğu o altın kelepçe, aslında ikisinin de sonu mu olacaktı? ​Bir yemin, bir imza ve geri dönüşü olmayan bir Hüküm.

Mark ve marinanın bilinmeyen aşkları

Geride bırakılan sadece bir şehir değil. ... "Çünkü ben... Babam gibi olmak istiyorum." "Baban gibi? İyi de baban sevmiş ya anneni. Yoksa sen olmazdın akıllım." Gözlerim fırtınalandı, onun da gözleri büyüdü. "Ne diyorsun sen kızım!" "Onun gibi asker olup yanına gideceğim." yüzü gerildi. "Yapma." "Söz verdim." "Asya Allah aşkına! Delirtme beni!"

Aşk , her zaman unutulmazdır ,Aşk hikayeleri. Fakat spor romantizmi bir başkadır. Tüm spor romantizmi sevenlere ve sporla kendini bulanlara...

" İnsan birini hiç görmeden sevebilir miydi? Hayatı boyunca karanlıkta yaşamış bir kadın.. Ve ışığını kaybetmiş bir adam.. Birbirlerine tesadüfen çarptılar. Ama bazı karşılaşmalar tesadüf olmayacak kadar derin iz bırakırdı. Afitap, sevgiyi ilk defa dokunarak öğrendi. Koral ise ilk kez bir kadının karanlığında kendisini gördü. Fakat bazen aşk, sadece kalbi değil.. Gözleri de kör ederdi...

Bazı insanlar birbirini yanlış zamanda bulur. Bazıları ise birbirine hiç ait olmaması gereken dünyalarda karşılaşır. Bu hikâye doğru insanların yanlış hayatlara doğmasının hikâyesi. Bir tarafında karanlığın içinde büyümüş, elleri kana alışmış bir adam var. Diğer tarafında ise görevleri uğruna kalbini susturmayı öğrenmiş bir kadın. Okan… Şehrin yeraltında adı korkuyla anılan bir adam. Seda… Yalan söylemeyi görev edinmiş ama ilk kez hissettiği duygular karşısında kendine bile yabancılaşan bir kadın. Onlar birbirine yaklaşmaması gereken iki insan. Ama bazı karşılaşmalar kader gibi değil… felaket gibi olur. Bu kitap; güvenin ihanete, nefretin tutkuya, savaşın aşka dönüştüğü bir hikâye anlatıyor. Kurşunların arasında filizlenen duyguların, yanlış seçimlerin, gecikmiş itirafların ve insanın en büyük zayıflığının sevdiği kişi olduğunun hikâyesi… Çünkü bazen insanı öldüren şey kurşun değil, “gitme” diyemediği kişidir. Ve bazen en tehlikeli adam bile tek bir kadının gözlerinde kaybolur. Bu hikâyede kimse tamamen masum değil. Kimse tamamen kötü de değil. Sadece sevilmeyi yanlış yerde öğrenmiş insanlar var. Ve aşk… En çok da karanlığa yakışıyor.

Hayatım artık yeniden başladı ve bugün en sevdiğim renk mavi... Hem özgürüm hem kaybolmuş... Omuzlarımdaki ağırlıktan kurtuldum bugün belimi doğrultma vakti...90 larda genç bir kızın günlüklerinden..

Svetlana Mischa Volkonskaya. Soylu bir Slav ailesinin kızı. Hayatı boyunca başkalarının yazdığı kurallarla yaşadı. Söylenmeyen sözler, bastırılan duygular ve sessizce kabul edilen kaderler… Ama bazı karşılaşmalar insanın içindeki tüm dengeleri bozar. Bazı duygular geçmez. Bazı hatıralar susmaz. Ve bazı yaralar… zamanla sadece daha derine gömülür. Svetlana her zaman kendisini bir kumarbaz olarak gördü. Kalbini ortaya koyan ama çoğu zaman kaybeden bir kumarbaz. Çünkü aşk bazen bir sığınak değildir. Bazen bir tuzaktır. Bazen de insanın kendi kalbine karşı oynadığı en tehlikeli oyundur. Ve bazı oyunlarda kazanan olmaz. "Aşk, en büyük kumardı. Ve ben her zaman şansı yaver gitmeyen kumarbazdım. Söylesene, ne zaman aşkta kazanacağım?"

"Güneş yıldızlar görünsün diye batar. Karanlık ışığın olsun yolun hep aydınlık olsun yıldız çiçeği." ❄️KİTABIMIN TELİF HAKKI BELGESİ VARDIR❄️ Eliz Erber,bir psikiyatristir. Çalıştığı hastane babasının ortak olduğu hastanedir. Eliz bu hastanede çalıştığı süreçte çiçekler ve notlar almaya başlar. Yavaş yavaş herşey günyüzüne çıkarken bütün sırlar kendini açığa çıkarır. Bu sırada elizin her daim yanında duran abisinin dostuna aşık olmaya başla ama hayat sürekli akıyordu ve onun başına belalar açıp duruyordu. "Sen eliz erber, bana Manolya çiçeği yetiştiren özel bir kişi gibi hissettiriyorsun ve ben bundan hiç rahatsız olmuyorum.” dedi. ( DUHAN VE ELİZ). "Hayat çok zor." Dedi ve sakince nefes alıp vermeye devam etti. Yanına bir iki adım attı ve gözlerinin en derinine bakmak için yüzüne doğru eğildi. "Sen daha zorsun." Dedi ve kapıyı çarpıp odadan çıktı. (ATAKAN VE ÖZÜM)

BİM`den psikoloji aldıracak kitap mı okumak istiyorsunuz o zaman GÜNCE`NİN yolculuğuna davetlisiniz 😶 ` Bu hayatta sadece tek şey isteyemem ama benim en çok istediğim şeylerden biri şuydu: Lütfen beni yarım bırakmayın...` BU MESAJ GÜNCE AKSOY`UN TELEFONUNDAN ÇIKAN SON MESAJDI. ONU BULDUKLARINDA BİR UÇURUMUN KENARINDA SONSUZLUK UYUKSUNA DALMIŞTI...

Kalbimde Töre... Bazı aşklar vardır, yaşanması için değil, savaşılması için doğar. İki düşman aşiret... İki farklı kader... Ve töreye kurban edilmiş bir evlilik. O, sert bakışlarının ardına duygularını saklayan bir adam... Kendi kurallarına göre yaşayan, ama kalbi ilk kez kontrolünden çıkan biri. O ise, susmayı öğrenmiş ama içindeki fırtınayı durduramayan bir kadın... Töreye boyun eğmiş gibi görünse de, aslında özgürlüğü için savaşan biri. Zorla bir araya gelen iki hayat... Zorunlulukla başlayan bir evlilik... Ve yavaş yavaş filizlenen, en yasak duygu: aşk. Ama bazı aşklar kolay kazanılmaz... Çünkü bu hikâyede sadece kalpler değil, Töre de söz sahibi. Kalbimde Töre... Aşk mı kazanacak, yoksa töre mi? Ve en önemlisi... Bir kalp, ikiye bölünebilir mi?

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Ön Söz Bazı insanlar hayatımıza girmek için değil, içimizde bir iz bırakmak için gelir. Bu kitap bir aşk hikâyesi gibi başlayabilir. Ama aslında bu; kaybolmanın, susmanın, beklemenin ve sonunda insanın kendini yeniden bulmasının hikâyesi. Lina… Belki gerçekten var oldu, belki sadece bir duyguydu. Bazen bir şehrin yağmurunda, bazen bir kahve fincanının buğusunda, bazen de gecenin tam ortasında insanın içine çöken o sessizlikte yaşadı. Bu satırları yazarken şunu fark ettim: İnsan bazı insanları unutmaz. Sadece onların yokluğuyla yaşamayı öğrenir. Bu kitapta İstanbul’un yağmurlu sokakları, Paris’in yalnız sabahları, yarım kalmış cümleler, geç kalınmış duygular ve susarak söylenmiş sevgiler var. Belki kendinden bir parça bulacaksın. Belki de geçmişte bıraktığını sandığın bir hissin yeniden sesini duyacaksın. Eğer bir gün bu hikâyede kendini hissedersen, bil ki yalnız değilsin. Çünkü bazı yaralar yalnızca kalpte değil, kelimelerde de yaşar. Ve bazı aşklar… Bitmez. Sadece sessizleşir. — Umut Eren Aşatır

Meira Işıl Petrova... Bu ışıltılı hayatı o seçmişti, herşeyi göze alarak. Tabi ona takıntılı bir hayranı olacağını bilmeden. Bu kitap bir aşk romanı değil; takıntılı bir insanın sınırlarının olmadığını anlatan bir trajedi.

Kıraç Aksungur’la Miran Karael’in evliliği, iki ailenin yıllardır süren kan davasını gömmek için imzalanan bir bedeldi. Masanın iki ucunda oturan ihtiyarlar el sıkışırken, çocuklar tek kelime etmedi. Etse de faydası yoktu. Aksungurlar’ın topraklarına göz diken Karael’ler, en büyük oğullarını feda ederek durdurmuştu yangını. Karael’ler de kaybettikleri tarlaların bedelini, tek kızlarıyla ödemişti ..." Altısı öksüzdü yedinci ben oldum" ... Miran AKSUNGUR

Bazen hayat seni doğru insana çarptırır ☆ ~Çarptım galiba. ~Yok canım, ne alaka? Ben senin arabana çarpmışımdır. Yerde ayağı incinmiş olan da araban zaten, değil mi?! ...

"Her yetişkinin içinde bir çocuk yaşar. Ama bazı çocuklar hiç büyüyemez. Bazıları bir odada, bir gecede, bir cümlede kırılır. Ve o kırık, yıllarca kimse görmeden içinde taşınır. Bu hikâye; sessizliğiyle büyüyen bir kızın hikâyesi. Karanlık odalarda ağlamayı öğrenen, gözyaşlarını kimse duymasın diye yastığa gömen bir kızın. Kimse onun içindeki çocuğu görmedi. Kimse yaralarının nerede başladığını sormadı. Ta ki bir gün… geçmişin kapısı yeniden aralanana kadar. Bazı yaralar saklanabilir. Ama bazıları… bir gün mutlaka konuşur. Ve o gün geldiğinde ya kırılırsın ya da yeniden doğarsın.Her yetişkinin içinde, bir zamanlar susturulmuş bir çocuk yaşar. Kiminin dizleri kanamıştır, kiminin hayalleri. Bazı yaralar zamanla kabuk bağlar. Bazılarıysa büyüdükçe daha derine iner. Bu hikâye; karanlık odalarda tek başına ağlayan, sesi kimseye ulaşmayan ve artık iyileşmek için birinin elini tutmasını bekleyen bir kızın hikâyesi. Ama bazı hikâyeler sadece acıyı anlatmaz. Bazıları, insanın kendi karanlığından nasıl çıkacağını da gösterir. Belki de bu sayfaların arasında, sen de bir zamanlar susturulan o küçük çocuğun sesini duyacaksın. Ve o zaman anlayacaksın: Görülmek, duyulmak ve iyileşmek… sandığından daha mümkün."

Sahra’nın tek zaafı kardeşleriydi. Ve bu zaaf, onun en büyük gücü olacaktı. Bir gemi yolculuğu, Sahra’yı karanlık sırlarla örülü bir ailenin ortasına sürükledi. Bu dünyada sevgi yasaktı, merhamet ise zayıflıktı. Cihan için Sahra bir emanet. Sahra için Cihan, kaçılması gereken bir karanlık. Ama bazı kaderler vardır… Kaçtıkça peşini bırakmaz, yaklaştıkça nefes aldırmaz.

Bir yanda can dostu bir yanda hiç anlaşamadığı can dostunun kardesi avukat Nil Kara ile 3 aylık zorunlu evlılık yapmak zorunda olan Aslan Başkomserin Hikayesi ..

Ekibin tek amiri olarak hayatına devam eden Seher, bir gün ona ortak olarak yeni bir amir gelir ve o amirin gelişiyle geçmişin sır perdesi aralanır; babası geri gelir...

"Geçmiş onu büyüttü. Karanlık onu şekillendirdi. İntikam ise onu geri çağırdı.” Eflin Öztürk, yeraltının en tehlikeli gölgesidir. Demir Ateş ise Batı’nın değişmeyen gücü. İkisi karşı karşıya geldiğinde, artık hiçbir sır güvende değildir.

Kimse bir anda değişmezdi. İnsan sadece gerçek yüzünü göstermeye başlardı. Eylül, sessizliği seven ama etrafındaki hiçbir detayı kaçırmayan bir kızdı. İnsanlara kolay güvenmezdi; çünkü bazen en büyük hayal kırıklıkları, en yakınında duran insanlardan gelirdi. Okul koridorlarında başlayan sıradan bir lise hayatı, zamanla gizlenen duyguların, yarım kalan geçmişlerin ve sahte dostlukların içine sürüklendi. Herkes birbirine gülümsüyor, herkes normal davranıyordu… ama hiçbir şey gerçekten normal değildi. Bir yanda eski ilişkilerin gölgesi, bir yanda kıskançlıkla karışmış arkadaşlıklar vardı. Üstelik yıllardır içinde sakladığı hisleri unutamayan biri, hâlâ sessizce Eylül’e bakmaya devam ediyordu. Bazı insanlar sevdiğini söylemezdi. Bazıları nefret ettiğini de. Ve Eylül, zamanla şunu anlayacaktı: İnsan en çok, güvendiği yerde kaybolurdu.

" Kaçışı olmayan tek şey aşktır derler sizcede doğru mu gelin bakalım"

Her şeyini kaybettiğini sandığında, aslında kendine giden yolu bulabilir misin?