Siz: Helal sana yiğido. Çimen adam: Eyvallah bacım. Siz: Hakaret alsaydım bu kadar üzülmezdim bu lafına. (Bu mesaj silindi) Çimen adam: Kızım yazıp yazıp siliyorsun, Çimen adam: Hiç hoşlanmam öyle insanlardan. Siz: Allah Allah zaten yeterince tepenin tasını getirdin Siz: De git yoksa elimden bir kaza çıkmasın. Çimen adam: Ben nasıl bir taşa denk geldim Çimen adam: Hasbiyallah.. (Görüldü) Bu kurgumu kıymetlim, Emine Ateş`e armağan ediyorum. Çalıntı, kopyalanma ve kurgunun başka şahıslar tarafından yazılması hâlinde gerekli işlemler yapılacaktır.

Bazı insanlar yumruk atmaz. Ama ağızlarıyla öldürür. Murat küfür etmeyi karakter sanan bir adamdı. Bağırmayı güç, aşağılamayı otorite, “siktir git” demeyi özgürlük zannediyordu. Ta ki o cümle gerçekten birini götürene kadar. Bir trafik kazası. Bir son söz. Bir mezar. Ve geriye kalan tek soru: Bir insan, ağzından çıkan kelimelerin bedelini ödedikten sonra değişebilir mi? Kırık Harfler, öfkenin arkasındaki korkuyu, sertliğin arkasındaki zayıflığı ve bir adamın dilini dizginleyerek kendini yeniden inşa edişini anlatıyor. Çünkü bazen en büyük şiddet el değil, dildir. Ve bazı cümleler geri alınmaz.

Kısa bir hikaye... Baba ile oğlu arasında geçen olayların, başka bir baba-oğul hayatıyla keşişmesini anlatan kısa, sürükleyici bir hikaye. İyi okumalar...

Bu sefer karşısında kendisi var. Bağırmayan ama ezen. Susarak küçülten. Haklı olmaktan vazgeçmeyen. İlk iki kitapta o anlatıyordu. Bu kitapta ayna konuşuyor. Onun hayatına bir kadın giriyor. Sert. Küfürbaz. Kontrolcü. Geri adım atmayan. Ve ilk defa küçülen o oluyor. Mesajlara geç dönülüyor. Soğuk bakışlarla susturuluyor. “Abartıyorsun” deniyor. “Hassassın” deniyor. Ve o cümle geliyor: “Yanımda kendin olamıyorsun.” Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu bir güç savaşı. İkisi de gitmiyor. İkisi de değişmiyor. İkisi de kendini kötü görmüyor. Çünkü bazen en tehlikeli insanlar, kötü olduklarını bilmeyenler değildir. Birbirlerine benzeyenlerdir. “Ben Kötü Biri Değilim – 3” çözümün olmadığı, iyileşmenin gelmediği, iki sert insanın birbirini dengelediği karanlık bir eşleşmenin hikâyesi. Ve bu sefer en korkunç cümle iki ağızdan çıkar: “Ben kötü biri değilim.”

Bağırmıyor artık. Ama susması daha ağır. İki yıl geçti. O hâlâ aynı cümleyi kuruyor: “Ben kötü biri değilim.” Bu sefer daha sakin. Daha kontrollü. Daha bilinçli. Telefon karıştırmıyor. Kıyafete karışmıyor. Sesini yükseltmiyor. Sadece susuyor. Ve o sessizlik, bir odayı dolduracak kadar ağır. Yeni bir ilişki. Yeni bir başlangıç. Yeni bir kadın. Ama eski refleksler. Haklı olma ihtiyacı. Kontrol etme arzusu. Sevmekle yönetmeyi karıştıran bir zihin. İlk kitapta çatlayan camdı. Bu kitapta çatlayan duvar. Ve bu sefer soru daha sert: Bir insan bağırmadan da zarar verebilir mi? “Ben Kötü Biri Değilim – 2”, değiştiğini sanan bir adamın, aslında sadece yöntem değiştirdiği bir hikâye. Çünkü bazen en tehlikeli insanlar, kötü olduklarını bilmeyenlerdir. Ve en korkutucu cümle hâlâ aynı: “Ben kötü biri değilim.”

“Ben kötü biri değilim.” Bu cümle bazen bir savunma değildir. Bir inkârdır. O, sevdiğini söylüyor. Kıskanmayı sevgi sanıyor. Kontrol etmeyi sahip çıkmak. Bağırmayı dürüstlük. Kırmayı ise “sinir” diye açıklıyor. Hiç vurmadığını anlatıyor. Ama her gün biraz biraz ezdiğini fark etmiyor. Bu bir adamın hikâyesi. Kendini haklı sanan bir adamın. Kötü olduğuna asla inanmayan bir adamın. O anlatıyor. Sürekli anlatıyor. Küfrediyor, savunuyor, açıklıyor. Kadın susuyor. Ve okur, satır aralarında gerçeği görüyor. “Ben Kötü Biri Değilim”, fiziksel şiddetin olmadığı ama ruhun her gün biraz daha daraldığı bir ilişkinin içinden konuşuyor. Manipülasyonun, sahiplenmenin ve “iyi niyet” maskesinin altında büyüyen baskının hikâyesi. Bu hikaye kendini asla suçlu görmeyen bir adamın zihninin içi. Ve en korkutucu olan şu: O hâlâ haklı olduğunu düşünüyor.

Şartlar: Sadece kitaplarıma oy ve yorum şekerim🍬🍬🍬

Arkadaşının abisine olan duygularını şarkılarla ifade eden bir kız

Sarıyor okumanı tavsiye ederim

Bazı aşklar yaşanmak için değil, insanı büyütmek için gelir. Dört bloklu bir sitenin dar merdiven boşluğunda başlayan bir bakış… Camdan yükselen bir şarkı… Elektrik panosunun yanına bırakılan küçük bir kağıt parçası… O yaz, iki genç birbirine hiçbir zaman tam yaklaşamadı. Çünkü aşk vardı ama cesaret yarımdı. Duygu vardı ama zaman doğru değildi. Yıllar geçti. Nişanlar yapıldı. Evlilikler oldu. Çocuklar büyüdü. Ama bazı bakışlar insanın içinden silinmez. Cam Güzeli, bir kavuşma hikâyesi değil. Geç kalınmış bir aşkın, sessiz bir kabullenişin ve “ya o gün” sorusunun hikayesi Beton apartmanların arasında büyüyen bir gençliğin, gururun, korkunun ve zamanın insanı nasıl değiştirdiğinin hikâyesi… Çünkü bazen bir cam, iki insan arasındaki mesafeden daha fazlasıdır. Ve bazı hikâyeler, “geçti” diyebilmek için yazılır.

Benim bildiğim tek hayat, 14 yıl boyunca yaşadığım ve gerçek sandığım ailemin gölgesiydi. Babamın öfkesi... ve yaptıkları... Vücudumun her köşesi, özellikle sırtım, onların izleriyle doluydu. O zamanlar bunu neden hak ettiğimi anlamaya çalışırdım; ama hiçbir mantık, yaşadığım acıyı açıklamaya yetmezdi. 14 yaşımda beni yurda bıraktılar. İlk başta korkmuştum; ama bir yandan da rahatlamıştım. En azından artık bir yerde zorla tutulmuyordum. Yurtta kendi küçük dünyamı kurdum: kitaplarım, pencereden yıldızlara bakışım ve sessizliği... Burada en azından nefes alabiliyordum. Ama 16 yaşımda her şey değişti. Gerçek ailem ortaya çıktı. Abilerim, ikizim... Onlar beni görmek istediler, ama ben onlara inanmak istemiyordum. Çünkü ilk bakışta önyargılıydılar. Ben, onların sıcak kucaklamalarını beklerken, aslında şüphe ve mesafe vardı. Her adımda geçmişimin acısı, yeni ailemin beklentileri ve içimdeki öfke arasında sıkışıp kalıyordum. Kimse anlamıyordu... belki de yıldızlar hariç. Onlar hep yanımdaydı, sessizce fısıldayan tek dostumdu. Ve işte o gün, kapımın önünde durduklarında, derin bir nefes aldım. Her şeyin yeniden başlaması gerekiyordu... ama bu sefer kendi kurallarımla.

1990-2000 yıllarını özellikle kapsayan özlem duyulan mutluluk ve güzel yılların çocukluk hikayeleri

(Kitap İngilizcedir)Two cousins stay at their grandmother`s house on a Ramadan night. They both enjoy playing Roblox, especially the easy parkour levels. Happy reading!

Siz: Merhabalar. Siz: Size yazmam gerektiği söylendi. Yani sekreterini öyle söyledi. Siz: Rahatsız etmiyorum, değil mi? Siz: Eğer meşgulseniz hiç sorun değil, ben beklerim. Bilinmeyen Numara: Lei chi è, signora? (Siz kimsiniz,hanımefendi?)

Kore dizisinden esinlendi İyi tatiller

Ahu zorluklarla başa çıkıp ihaneti kaldırabilecek mi? (Sıkıcı görünebilir lakin okumadan bilemezsiniz.)

Bir anlık dalga her şeyi değiştirdi. Nefes almak zorlaşırken, denizin ortasında beliren bir kapı bana sadece kurtuluşu değil, içimdeki gücü de gösterdi.

"Dünya senin etrafında dönmüyor Chan!" Dedi changbin chan ona gözlerini dikerek acı bir şekilde gülümser ve der: "Evet etrafimda dönmüyor ama sana el sürenin hepsinin amına koyarım"

İki motorcunun kazayla karşılaşmasını anlatıyor... Keyifli okumalarr

Bir “merhaba” ile başlayan bir hikâye… Mesafelerin arasına sıkışmış, mesajlarla büyüyen bir aşk. Hayaller kuruldu, sözler verildi, gelecek planlandı. Ama bazı kavuşmalar geç kalır… bazı vedalar hiç söylenmez. Bir mektup, bir mavi gül ve yarım kalan bir sevda. “İmkânsız” İlk aşkın saflığını ve bazı hikâyelerin kalpte tamamlandığını anlatıyor.

Bir masada üç kişi vardı. Biri seviyordu. Biri dinliyordu. Biri seçiyordu. Masayı kuran, en güvendiği insanı araya koydu. Kazanmak için attığı adım, kaybetmenin başlangıcı oldu. İhanet bir gecede başlamadı. Küçük kaymalarla, geç cevaplarla, uzayan bakışlarla büyüdü. Ve bir gün inkâr edilemeyecek kadar netleşti. Ama bu hikaye aldatılmanın hikâyesi değil. Bu hikaye karakterin hikâyesi. Birini bir başkası için bırakabilen insan, bir gün aynı kaderi yaşayabilir mi? Sevgi mi daha güçlüdür, yoksa seçim mi? “İçimizdeki İhanet”, aşkın değil; tercihlerin, zayıflıkların ve yüzleşmenin hikayesi. Çünkü ihanet bir olay değildir. Bir eşiktir. Ve o eşiği geçen herkes değişir.

Vildan: kanında bi kıroluk olduğu belli zaten ama Vildan: tipinde de elitlik var yani Vildan: hem elit hem kıro Vildan: elit kıro ... "ELİT KIRO" İSİMLİ İLK VE TEK KİTAPTIR. Yazılış tarihi: 26 Haziran 2025

Merhaba arkadaşlar ilk defa kitap yazıyorum yani noktalama işaretleri yanlışları falan yaparsam kusura bakmayın iyi okumalarr

Bir okul koridorunda başlayan bir bakış, sahne ışıklarının altında büyür. Bir “olur” kelimesi umut olur. Bir “bilmiyorum” her şeyi dağıtır. Sümeyye sarı saçlı, yeşil gözlü bir kızdır. Kararsızlığın içinde sıkışmış, hem sevgiyi hem güvenli alanı kaybetmekten korkan biri. O ise netlik isteyen, seçilmek isteyen, yarım kalmayı kabul etmeyen bir genç. Tiyatro sahnesinde başlayan yakınlık, kulis fısıltılarıyla sarsılır. Bir arkadaşlık, bir aşkın önüne geçer. Cesaret gecikir. Ve dere kenarında söylenen bir cümle her şeyi bitirir: “İş işten geçti.” Bu hikaye, büyük bir aşk hikâyesi değil. Bu hikaye, zamanında verilmeyen kararların hikâyesi. Kararsızlığın sevgiden daha yıkıcı olduğunu anlatan bir yüzleşme. Çünkü bazen insan sevmez diye değil, seçemez diye kaybeder. Perde Arasında Kalanlar Bazı insanlar hayatına rol için girer. Kalmak için değil.

Asude’nin hayatı…