Akışıma çıktı diye yazıyorum Öneri alıyorum👍🏻

Bazı kapılar kilitli değildir. Sadece geç kalınmıştır. Denize bakan eski bir ev. Üç sandalyeli bir masa. Hiç dokunulmayan bir yastık. Ve her sabah aynı cümleyi yazan bir adam: “Bugün hiçbir şey hatırlamadım.” Ama hafıza silinmez. Sadece bekler. “Nisyan”, bir yangının değil; bir gecikmenin hikayesi Bir çığlığın değil; bir suskunluğun hikâyesi. Suçun mahkemede değil, insanın kendi içinde nasıl büyüdüğünü anlatan ağır ve sarsıcı bir anlatı. Unutmak mümkün mü? Yoksa nisyan, hatırlamanın başka bir adı mı? Ben, bu hikayede hafızayı bir ceza alanına dönüştürüyorum. Bazı insanlar affedilmez. Bazıları ise kendini affedemez

abisini kaybettikten sonra o şehirden taşınır ve yeni şehrinde herşeye alışmaya çalışsada başaramazken karşısına o çıkar.

Elif annesinin ölümünün ardından ağır bir depresyon sürecine girmiştir.31 Aralık gecesi insanlar için umut kaynağıyken Elif için ise annesinin ölüm günüydü.Ters köşeler ile dolu bu kısa hikaye okuyucularını bekliyor.

İneyin kaybolması

Psikoloji-Dram ikilisini kullanarak kendimce birşeyler yazdım okuduktan sonra olumlu veya olumsuz düşüncelerinizi benimle paylaşırsanız sevinirim ( Instagram sphfurkan)

Bilinmeyen Numara: ne demiş Azer Bülbül Bilinmeyen Numara: Canımı canına katarcasına Ömrümü uğrunda harcarcasına Deliler gibi muhtacım sana İlle de sen, ille de sen Bilinmeyen Numara: işte bana da sen lazımsın ama ille de sen

canım çok yandı gerçekten çok yandı sessiz çığlıklarım benim canımı acıttı ama sonra sen geldin. Benim sessizliğime bir ses kalbime bir aşk oldun. Geldin. İyi ki geldin

Abisinee mesaj atacakken yanlışlıkla okulda ki sevdiği çocuğa mesaj atan Neva`nın başına en fazla ne gelebilir ki

17 yaşında büyük bir üne sahip olan Melis’in perde arkasında neler yaşadığını anlatıyor (DİKKAT: ÇOK UZUN BİR KİTAP DEĞİL!!!)

Havza`nın uzak köylerinden Çakıralan`da yamaçta küçük bir köy mezarlığı vardı. Bütün mezarlıklar gibi bu mezarlıkta çok hüzünlü görünüyordu. Yoldan biraz yüksekçeydi. Yola bakan duvarlarına kara çay taşları dizilmişti. Kenarlarını çeviren paslı teller yer yer kırılmış, mezarların arasını otlar bürümüştü. Halinden çok eski olduğu anlaşılan mezar taşları yana yatmış, yeşil boyalı, kavuklu taşların bazıları kopmuş yerlere düşmüştü. Hayvanlar, mezar taşları arasında serbestçe dolaşıyordu. Yeni ölenler eski ölenlere göre biraz daha şanslıydı. Onların yeşil ay yıldızlarla süslü taşları bakımlıydı. Belli ki ziyaretçileri onları yalnız bırakmıyordu. Birisinin başında selvi ağacı dimdik duruyordu. Her gün yaşlı bir kadın ayaklarını sürüyerek ziyaretine gelir, mezarın başına dizlerinin üzerine oturur, üstündeki toprağı avuçlarıyla kavrayıp, kokular mezardan gözlerini ayırmadan ağlardı. Oğluyla sesli sesli konuşur, mezar üzerindeki otları temizlerdi. Sonra ellerini göğe açıp Yüce Allah`a dua ederdi. Mezarlıktan ayrılması zor gelirdi, ayakları bir türlü eve gitmezdi.

Yan mahallelerinde yaşayan bir çocuktan uzun süredir hoşlanan Şirin, numarasını bulunca yazmak ister. Ancak hoşlandığı çocuk onu aylar önce taciz eden kişidir. Tür: text/gizem/romantik Sen Olduğunu Bilmeden | 31.10.2025

​"Sıradan bir aşk hikayesi değil, kaderin en acımasız sınavından geçmiş iki ruhun destanı."

Köklerin sessiz çığlığı ile bugünün huzurlu gerçekliği arasındaki o keskin çatışma... Elif`in .... geçmişin kırık parçalarını birleştirmeye çalışan birinin hikayesi Not: Bu kitabını kurgusu tarafıma aittir ancak kitabın diyalog ve ayrıntıları yapay zeka ile oluşturulmuştur.

Kitabın ismi fazla klişe kaldı çünkü isim bulamadım ve ancak bu kadar yaratıcı olabildim. Kitapta sadece Doğukan Yılmaz bir çoğumuzun deyişiyle Adal var. Y/N yok çünkü öyle. (Ama belki arkadaşı Poyraz Kaptanı koyabilirim ve de diğer mc arkadaşlarını ekleyebilirim Yusufte Vales Peach gibi) Her neyse iyi okumalarrr bysss

Hayat dolu neşeli kızımız lara`nın mahallede ki fırıncı ya yazmak isterken mahallenin ağır başlı herkezin saygı duyduğu o adama Demire yazar ve olaylar başlar. Çerezlik bir kitap yazım hataları olabilir kusura bakmayın kitap final verdikten sonra düzenlenecek.

Bir kadın… Sevmeden evlendirildi. Bir adam… İyi görünmeyi bildi, iyi kalmayı değil. Bir çocuk… İki hayatın arasında büyüdü. “Yarım Çiçek”, suskunlukla başlayan bir evliliğin, sabırla sürdürülen bir anneliğin ve geç kalınmış bir yüzleşmenin hikayesi. Gonca değildi adı. Ama bir gonca gibi açamadan kaldı. Uzaktan sevdiği adamı geride bırakıp “uygun” bir hayata itilen bir kadın… Kumarın, alkolün ve görünmeyen şiddetin içinde çocuğuna tutunan bir anne… Boşandıktan sonra ayakta kalmaya çalışan bir kadın… Ve sonunda, annesini hayattayken kaybeden bir çocuk. Bazı kazalar bir saniyede olur. Bazı ölümler yıllarca sürer. Bu hikaye, bir annenin yokluğunda büyüyen bir vicdanın hikâyesidir. Ve şunu fısıldar: Bazı çiçekler hiç açmaz. Ama kokusu, insanın ömrü boyunca kalır.

UYARI!!! HİKAYELER YETİŞKİNLER İÇİN UYGUNDUR. Her bölümde farklı bir hayat farklı bir yaşanmışlık. Olumsuz içerik, şiddet ve küfür içerir. Tüm hakları kendi şahsıma aittir. Çalınma durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.

`Foggy`e hoş geldin, merhaba demeyecek misin?` Her şey böyle başlamıştı. •∆• Alıntılar 👇🏻 "Zorunda değilim Kandemir. Duydun mu, zorunda değilim! Az önce sen söyledin, ne istersem onu yapabilirim. Şimdi burdan defolup gidiyorum. Sen de ister gelirsin, ister kalırsın." "Hiçbir yere gitmiyorsun, Ömür. Beni zor kullanmak zorunda bırakma. Bu senin görevin, Kılıç`ın görevi. Bir kere buraya girdiysen maç bitene kadar çıkamazsın. Anladın mı?" "Sikeyim Kılıç`ı!" Kolunun karnıma bıraktığı ağırlıktan kaçmaya çalışıyordum ama milim kıpırdamama izin vermiyordu. "Kara gözlerini de sikeyim!" Duraksadı. Ben de duraksadım. Neden böyle bir şey dediğimi bilmiyordum ama daha onunla tanışalı saatler olmuşken sanki yıllardır aklımın içinde gezinip duruyormuş gibi hissediyordum. Bu yüzden ona karşı bir filtrem yoktu. Şaşkınlıktan açık kalan ağzımı eğlence pırıltıları taşıyan gözlerinin dudaklarıma düşüşü nefesimi kestiğinde fark ettim. Dudaklarımda olan bakışlarını gözlerime çevirip yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Ben kimdim, o kimdi, şu an burda ne yapıyorduk unutmuştum. "Nesi varmış kara gözlerimin? Hım?" Konuşuyordu, görüyordum ama algılama işinde sıkıntı yaşıyordum şu an. Fısıltıyla sordum. "Ne?" "Diyorum ki, nesi varmış gözlerimin? Ah pardon, kara gözlerimin." •∆• kandemir: Yarından itibaren Foggy`e daha sık gelip gitmeye başlasan iyi edersin. Maçlarımı takip edecek, analiz yapacaksın. kandemir: Zaten sana dövüş öğreteceğim bilgisi çoktan amcana gitmiştir, onu da aradan çıkartırız. omurdilaygocmen: Ben ne anlarım dövüşten be? Analiz yapacaksın diyor bana. omurdilaygocmen: İstersen hakemlik de yapayım? He? omurdilaygocmen: Sanki görmedin tanıştığımız gün kaçıp gitmek istedim maç sırasında.

Babalarının ortaklığı sonucu evlenmeye zorlanan iki genç. Bir konser sonucu doğan bir aşk, ortak zevkler. Birbirlerine kavuşacaklar mı yoksa hırslarına yenik düşüp ayrılacaklar mı? Hep birlikte görmeye var mısınız

İki yaralı kalp birbirlerine yuva olabilcekmi

Pusula nedir? Üzerinde kuzey güney doğrultusunu gösteren bir mıknatıs iğnesi bulunan ve yön tespit etmek için kullanılan kadranlı araç; yön belirteci. Ama bu pusula sizin sadece yönleri bulmanızı sağlar. Peki ya hayatta yönleri bulmamızı sağlayan şey nedir? Aile. Sadece dört harf ama sizin yolunuzu bulmanızı sağlar. Bu bulduğunuz yollar sizin geleceğinizi oluşturur ve hayatınızı şekillendirir. Peki ya pusulanız varsa ama kırıksa? Size yol gösteresek, sizi şekillendirecek bir pusulanız yoksa savrulursunuz. Belki başkalarından hayatı öğrenirsiniz ama yolunuzu bulamazsınız.

Sürgit, huzurevine bırakılan bir adamın hikâyesinden yola çıkarak yalnızlığın, geç kalmışlığın ve sessiz suçların hikayesidir. Bu bir yaşlılık hikâyesi değildir. Bu hikaye, insanın hayatın içindeyken yavaş yavaş terk edilmesini anlatır. Bir adam, ailesi tarafından bir huzurevine bırakılır. Kapı kapanır. Günler geçer. Ziyaretler azalır, sonra biter. Ama asıl hikâye, bu kapıdan sonra değil, çok daha önce başlamıştır. Söylenmemiş cümlelerde, ertelenmiş yüzleşmelerde, “sonra konuşuruz”larda… Adam geçmişiyle baş başa kaldıkça, okur da şu soruyla yüzleşir: Terk edilen kimdir? Bırakılan mı, yoksa çoktan bırakmış olan mı? Sürgit, affetmekle affedememek, gitmekle kalmak, hatırlamakla unutmak arasında salınan bir bilinç hâlini anlatır. Sessizdir, ağırdır, ama uzun süre okurun yakasını bırakmaz. Çünkü anlattığı şey yabancı değildir. Bu hikaye, yüksek sesle bağırmayan, ama içten içe yankılanan bir yalnızlığın izini sürer. Ve şunu fısıldar: Bazı insanlar bir yere bırakılmaz. Sadece, geç fark edilir.

Beni Bırakıp Gitme bir yere

Çentik, yanlış bir aşkta ısrar etmenin insanda bıraktığı sessiz izleri anlatır. Tutku, alışkanlık ve bağımlılık arasındaki çizgide ilerleyen bu kısa hikayede; bir adamın sevildiğini sanarken yavaş yavaş eksilmesini konu alır. Bu hikaye, büyük dramatik anlardan çok, küçük kabullerin ve suskunlukların nasıl birikerek geri dönüşü olmayan bir noktaya vardığını gösterir. Aşkın değil, aşk sanılan şeyin...