Alaca vakitte gök yarılır, kara kanatların gölgesine sürünerek zehir karışırdı. Karganın çığlığı, toprağın en derinlerine işleyen bir lanet gibi yankılanırken; yılan, kıvrılışında hem ölümü hem tutkuyu taşırdı. O an gökyüzü ne aydınlıktı ne karanlık... ve kader, iki kalbi birbirine bağlayacak ilk düğümünü atardı. "Yılanın Kalbi" operasyonunda sevgili rolüyle bir mafyanın yanına sızan Diken, görevi bittiğinde ardında kırık bir takıntı bırakır. Onun için sadece bir görevdir. Ama adam için? Bir takıntı. Bir saplantı. Bir cehennem sebebi. O takıntı, Diken`i sonsuza kadar izleyecek bir lanet gibi peşine düşer. Ama kader oyununu oynar: Bu kez karşısında, düşmanının en büyük düşmanı vardır. Üstlerinden gelen emirle izlediği adam... ve bilmeden kalbine düşürdüğü en yasak his: aşk. Bu iki düşmanın arasındaki nefret, Diken`in varlığıyla yeniden alevlenir. Ve o fark eder ki, bazen bir kadının kalbi, bir ülkenin en tehlikeli savaş alanıdır. Aşk mı sadakat mi? Görev mi kalp mi? Hangisi onu kurtaracak, hangisi öldürecek? Biri onu unutmamak için yanacak, diğeri onu anlamak için karanlığa adım atacak. Ve Diken... Yine ikisinin arasında, kendi dikenlerine dolanacak. Bir yanlarında kapanmayan yaralar, diğer yanlarında birbirine dokunan korkular. Ne gecenin karanlığına sığabildiler... Ne gündüzün aydınlığına. İkisinin arasında, yarım kalmış bir ışığın ortasında doğdu onların hikâyesi. Gündüzün aydınlığından, gecenin karanlığından korkan iki yürek... Bir tarafı kan, bir tarafı umut. Bir tarafı bedel, bir tarafı teslimiyet. Yılan`ın ininde, Karga`nın kanadına... Alacalı bir Dilrubâ.

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe Instagram adresi: toprak_cicege_durdugunda •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.

​"Bazı günahların bedeli altınla değil, ruhun en mahrem esaretiyle ödenir." ​Alin için Palawan adası bir sığınak değil, bir mezarlıktı. Geçmişin küllerinden Isabella Flores olarak doğmuş, masumiyetini okyanusun hırçın dalgaları arasına gizlemişti. Ancak kaderin ortanca kızı Lachesis, onun için huzurlu bir son değil, kanla mühürlenmiş bir başlangıç örmüştü. ​Gaston`un ihaneti, Alin`in hayatını bir borç senedine dönüştürdüğünde; okyanusun tuzu, yerini bir imparatorluğun soğuk gölgesine bıraktı. ​Alehandro Toro Delluca... O, merhameti rafa kaldırmış bir bölge lideri; yenilgi nedir bilmeyen, bakışlarıyla ruhları dize getiren bir "Karanlık Kral"dı. Alin`i kurtarmaya gelmemişti. O, sadece adanın sükunetini değil, Alin`in varlığını da ele geçirmeye yeminliydi. Barda yaşanan o tekinsiz saniyeler, Alehandro`nun parmak uçlarının Alin`in teninde bıraktığı o iz; bir tesadüf değil, mülkiyetin ilk sessiz ilanıydı. Lachesis`in ölçü asası, Alin`in payına düşen trajediyi çoktan belirlemişti. Kaçış bitti, esaret başlıyor. Kaderin narin ağları bir kez örüldü ve bu ağların içinde sadece Alehandro`nun kuralları geçerli. ​Kurban kim? Sahip kim? ​"İsmim Isabella," dedi Alin, titremesini gizlemeye çalışarak. Alehandro, kadına doğru eğildiğinde odadaki oksijen çekilir gibi oldu. "Bana yalan söyleme Alin. Ben senin kim olduğunu, sen bile unutmak üzereyken biliyordum."

Yeni bir yapılanma devletin derinliklerinde sessizce yükselirken, Enfal Doyran yalnızca genç bir siyasetçi değildir. MİT tarafından seçilen, iki farklı kimlikle çalışan, sorumlulukları kadar sırları da ağır olan bir kadındır. 2026-2028 yılları arasında Adalet Sosyalist Partisi`nin Fatih ilçesindeki ilk kadın gençlik kolları başkanı olarak, siyasetin görünen yüzüyle, görünmeyen yüzü arasında ince bir çizgide yürür. Karşısında ise görev süresinin sonuna yaklaşan, geçmişi sırlarla dolu eski Cumhurbaşkanı Muhammed Emin Erden vardır. Yıllara yayılan dosyalar açıldıkça,güç dengeleri değişir, sadakatler sorgulanır, magazin bile bu dünyanın bir parçası hâline gelir. Ve Enfal, bu yolculukta, hayatını derinden etkileyecek bir gerçekle yüzleşir. Bu, bir kadının siyasette var olma mücadelesi kadar, devletin karanlık yüzüne tutulan bir ışıktır. "Bu kitapta geçen tüm karakterler, olaylar ve diyaloglar hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan benzerlikler tamamen tesadüfidir. Herhangi bir gerçekliği temsil etmemektedir"

Yolunu kaybeden yaprak, elbet birgün evini bulur... Rüzgar dindiğinde.

Kadın ve Adamın birbirlerine sarılarak karanlığın en dibinden çıkmasının hikayesiydi bu... En dibe doğru battığını hissediyordu kadın. Zordu. Çok zordu... Bu veballe yaşamak canını yakıyordu. Canından parça olan kız kardeşinin ve daha doğmamış bebeğinin ölümünde kendini suçlayan kadın... Melina Altuntaş Karısının ihanetinden sonra hayatını kızına adayan polis memuru Mirhan Bozdoğan... Kapak @atakanagardan `a aittir

"Kabuğu olmayan biri için duygular tehlikelidir"

Sevmeyi bilen, incitmeden, kırmadan seven adam, merhameti, şefkati ve sevgisiyle sarmalayacaktı canından çok sevdiği kadının yaralarını... Merhametine aşık olacaktı kadın adamın. Çünkü çok yakışıyordu merhamet adama... Güzel seven, merhametli adamla aşkı öğrenecek kadının hikayesi ... Leyal❤Mirza *Dilem= Gönül ilacı

@perisanıyor:Umarım kediler ve şarkılardan vazgeçmezsin. @perisanıyor:Çünkü ben senden vazgeçmeyeceğim. @ilgazmrt:Pardon? @ilgazmrt:Bu nasıl bir taktik? Her gün kedi fotoğrafları ve şarkı önerileri ile beni tavlayabileceğini mi sanıyosun? @ilgazmrt:Senin gibi küçük kızlarla işim yok. Hayır, anlamıyorum gidiyorsunuz saçma sapan kitaplar okuyorsunuz sonra bizi rahatsız ediyorsunuz. |Görüldü -Kitapta reklam yapmayınız. Başka kitaplardan bahsetmeyiniz. -Küfür, argo içerir.

kitap cinsellik,şiddet,ve küfür içeriyor yaş sınırı koymadım çünkü bu uygulamayı her yaşta insan kullanıyor ve yaşa bakmadan okuyorlar herneys eiyi okumalar

“Bir hatanın bedelini binlerce kez ödeyebiliriz…Ama sevgi, doğru zamanda gelir ve her şeyi değiştirir.Güler, acı ve baskı içinde büyüdü.Sinan ise onu gördü, korudu ve sevdi.Zamanla Güler de öğrenecek:Sevmek, güvenmek ve hayallerin peşinden gitmek mümkün.Bu hikâye, kırılmaların ardından gelen umut ve sevginin hikâyesi.” .... Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır .

Kendimi bir genelevin içinde bulmayı beklemiyordum. Senelerce o dört duvarın arasına hapsolacağımı da. Kaçmayı denedim. İzin vermediler. Bu dünyadan uzaklaşmayı da denedim. Engel oldular. Sonra gözlerinin ardında saklamayı başaramadığı vahşi bir hayvan taşıyan, gördüğüm en güzel gülümsemeye sahip genç bir polis geldi ve bana dışarıdaki dünyayı gösterdi. Sonsuz olasılıkları. Şansın varlığını. Hayatın belki de görmeye asla imkânım olamayacağı güzelliklerini. Karanlığın içinde bana bir umut verdi. Beni bırakmayacağını, benim için her şeyi yapacağını söyledi. Ve böylece hayatımı mahvetti.

Ben bir ölümle doğdum. Annemin son nefesi, benim ilk suçumdu. O günden sonra ne zaman nefes alsam, biri daha ölüyordu. Babam bana hiç “kızım” demedi. Onun gözlerinde sadece yitirdiği kadının hayaletiydim. Bana sevgi değil, kurallar verdi. Merhamet değil, emirler. Oyuncaklar yerine silahlar, masallar yerine kanla yazılmış yasalar… Beni kız çocuğu gibi büyütmediler. Bir tehdit gibi eğittiler. Adımı duyanlar dizlerini bükmüyorsa, kurşunlarını hazırlıyordur. Ama bu hikâye yalnızca benimle ilgili değil. Bir ad var dudaklarımdan hiç düşmeyen. Henüz yüzünü görmedim. Henüz göz göze gelmedik. Ama adını biliyorum. Soyunu, damarlarındaki nefreti, bana miras bıraktıkları öfkeyi… Alaz Koral. Kanla beslenmiş iki isim. Hiç tanışmadan düşman olmuş iki çocuk. Ve o gün gelecek. Toprak, kanı emdiğinde, küllerin içinden sadece biri kalkacak. Ben Maria Rossi’yim. Kanla doğdum. Külle yükseleceğim. Ve bazı savaşlar… doğduğunda başlar.

Babası amcasının intikamını almak isterken bunun için kızını öne atmaktan çekinmez. Hazen ya bu uçuruma kendisini ya da babasını kaybeden kuzenini atacaktır. Hazen`in seçimi tüm olayları başlatmayacak ancak ateşi harlayacaktır.

Büyük evin çalışma odası, sadece dışarıdaki fırtınanın uğultusuyla doluydu. İçeride ne bir ışık yanıyordu ne de bir ses vardı. Emir, pencerenin önündeki o ağır deri koltukta, sırtı kapıya dönük bir şekilde oturuyordu. Heykelden tek farkı, parmaklarının arasındaki sönmek üzere olan sigaranın ince dumanıydı. ​Kapı hafifçe aralandı. Asya, elinde bir tepsiyle içeri girdi. Adımları halının üzerinde neredeyse hiç ses çıkarmıyordu ama Emir’in o keskin, askerden kalma kulakları onun geldiğini çoktan anlamıştı. Yine de ne başını çevirdi ne de bir tepki verdi. ​Asya tepsiyi masanın kenarına bıraktı. "Yemek yemedin," dedi sesi bir ricadan çok, bitmek üzere olan bir sabrın son kırıntısı gibiydi. "İlaçlarını da içmen lazım Emir. Lütfen." ​Emir cevap vermedi. Bakışları, camın üzerindeki yağmur damlalarındaydı. O an Asya için Emir, dokunabileceği kadar yakın ama ulaşamayacağı kadar uzaktı. Sanki ruhu o samanlıkta, o yangının içinde kalmıştı da buradaki sadece bir kılıftı. ​Asya dayanamayıp koltuğun yanına geldi, önüne diz çöktü. Emir’in ellerini tutmak istedi ama Emir, ellerini yavaşça dizlerinin üzerine çekti. Reddedilmenin o soğuk sızısı Asya’nın kalbine bir kez daha oturdu. ​"Bana bakmayacak mısın?" diye fısıldadı Asya. "Buradayım. Yanındayım. Yalvarırım, tek bir kelime et. Küfret, bağır, kır dök ama böyle yapma. Bir gölgeyle yaşamaktan yoruldum Emir." ​Emir o an başını çok yavaş bir hareketle Asya’ya doğru çevirdi. Gözleri kapkaraydı; içinde ne bir nefret ne de bir sevgi vardı. Sadece derin, uçsuz bucaksız bir hiçlik... Bakışları Asya’nın üzerinde bir saniye bile durmadan geçip gitti, yine camdaki yağmura çakıldı. ​Dudakları hafifçe kıpırdadı ama ses çıkmadı. Söylemek istediği her şey o boğazdaki düğümde boğulup gitti. Asya o an anladı; Emir o cam kafesi kendi üzerine sadece kilitlememiş, anahtarı da o yangının tam ortasına atmıştı. ​Asya ayağa kalktı, gözyaşlarını sildi. Odadan çıkarken arkasında kalan tek şey, karanlıkta parlayan o küçük sigara ateşi ve yaşayan bir adamın ölü sessizliğiydi.

Ordu`nun hırçın dalgaları kadar hırçındı aşkları...

Bazı kararlar mahkemede değil, kalpte verilir… Derin ve Yağız, tesadüfen kesişen yollarıyla birbirlerinin hayatında derin izler bırakır. Yaşanan beklenmedik bir karşılaşma, eski yaraları yeniden kanatırken, yeni umutların da filizlenmesine neden olur. Ancak Derin’in alacağı kritik bir karar, sadece kendi geleceğini değil, Yağız’ın hayatını da değiştirecektir. Aşk, güven, ihanet ve affetmenin sınandığı bu hikâyede, kalplerin vereceği hüküm her şeyin önüne geçebilecek mi? ---

Asil Ağa isimli bu hikayenin tüm hakları diğer hikayelerimde olduğu gibi tarafıma aittir. En ufak kopyalama taklit v.s de gerekli hukuki işlemler başlatılacaktır. Instagram: azimet340 🍁🍁🍁 Bildiğiniz bütün ağa hikâyelerini unuttun. Klasiklerin dışında bir hikâye. Bu Asil Ağa`nın hikâyesi. Hikayemizin bir ucu Şanlıurfa bir ucu İstanbul... 🍁🍁🍁 Erkek evlat sahibi olamayan Reşo Ağa nihayet üçüncü karısından ikiz çocuk sahibi olacaktı. Biri kız biri erkek. Zeliha`ya 9 ay gözü gibi baktı Reşo Ağa. Ne de olsa erkek doğuracaktı. Altı kızdan sonra Nihayet bir kız daha olsada Allah onunla birlikte bir de erkek evlat verecekti. Büyüdüğünde babasının desteği olacak, zamanı gelince yerine geçecekti oğlu. Ağa oğlu ağa olacaktı. Doğduğunda kurbanlar kesecekti Reşo Ağa oğlu için. Ama olmadı. Büyük konuşan Ağa`ya Allah yine erkek evlat vermedi. Oğlu dünyaya geldiğinde sadece yarım saat yaşadı. İşte o gün yazıldı Asil`in ateşten harflerle kaderi. Annesi adını Asya koyacakken babası ölen erkek kardeşinin suçunu da adını da yeni doğan kız bebeğe yükledi. Babası bir erkek gibi büyüttü yetiştirdi kızı. Sonunda Asil olan kızın adının arkasına Ağa eklendi.

"Reha, kendi adaletini ararken karanlık sokaklar ve etrafında ölümle örtülü sırlar... Peşinde saplantılı bir aşk, her adımı bir tehlike, her nefesi bir gizem. Kim kazanacak, kim kaybedecek?"

Asil Ağa isimli bu hikayenin tüm hakları diğer hikayelerimde olduğu gibi tarafıma aittir. En ufak kopyalama taklit v.s de gerekli hukuki işlemler başlatılacaktır. Instagram: azimet340 🍁🍁🍁 Hikayede geçen isimler karakterle yerler hayal ürünüdür. Bildiğiniz bütün ağa hikâyelerini unuttun. Klasiklerin dışında bir hikâye. Bu Asil Ağa`nın hikâyesi. Hikayemizin bir ucu Şanlıurfa bir ucu İstanbul... 🍁🍁🍁 Erkek evlat sahibi olamayan Reşo Ağa nihayet üçüncü karısından ikiz çocuk sahibi olacaktı. Biri kız biri erkek. Zeliha`ya 9 ay gözü gibi baktı Reşo Ağa. Ne de olsa erkek doğuracaktı. Altı kızdan sonra Nihayet bir kız daha olsada Allah onunla birlikte bir de erkek evlat verecekti. Büyüdüğünde babasının desteği olacak, zamanı gelince yerine geçecekti oğlu. Ağa oğlu ağa olacaktı. Doğduğunda kurbanlar kesecekti Reşo Ağa oğlu için. Ama olmadı. Büyük konuşan Ağa`ya Allah yine erkek evlat vermedi. Oğlu dünyaya geldiğinde sadece yarım saat yaşadı. İşte o gün yazıldı Asil`in ateşten harflerle kaderi. Annesi adını Asya koyacakken babası ölen erkek kardeşinin suçunu da adını da yeni doğan kız bebeğe yükledi. Babası bir erkek gibi büyüttü yetiştirdi kızı. Sonunda Asil olan kızın adının arkasına Ağa eklendi.

"Vefakâr sevgisi geçici olmayan kişiye denir, ben seni sevmekten bir an bile vazgeçmedim." Diye konuştu genç kız narin sesiyle. Yeşil gözleri karşısındaki adamın çakır gözlerini bulduğunda usulca yutkunup acı bir tebessüm kondurdu solgun dudaklarına. "Sen ise beni bir an bile sevmeyi düşünmedin Civan Mert." Başlama tarihi; 23/ 03/ 2025

geçmişten yara izleri...

"Babam adaleti korumuyordu; o, annemin yarattığı lanetli dünyayı koruyordu." Bir tarafta adalete ömrünü adamış bir savcı, diğer tarafta geçmişi yangınlarla çalınmış bir adam. Aralarında ise insanlığın en büyük günahı: Eftalya Projesi. İnce ince işlenmiş cinayetler, genetik şifreler ve devletin en derin dehlizlerine sızmış "aktif" bir ihanet şeması... Afra Atalar, katilin peşinde çıktığı bu yolda, en büyük suçlunun kendi kanı olduğunu keşfedecekti. Gümüş ruble havaya atıldı. Yazı gelirse geçmiş yanacak, tura gelirse gelecek yok olacaktı. Artık kimse güvende değil. Çünkü "Etnik Anahtar" çevrildi. "Genetik bir temizlik, mühürlenmiş bir geçmiş ve vicdanın son duruşması... Son Ruble, adaletin buz gibi soğukluğunu iliklerinize kadar hissettirecek."

"Bazı sesler vardır; duyarsın ama anlatamazsın. Bazı yalanlar vardır; yaşarsın ama uyanamazsın." On yıl önce bir kapı kapandı, bir pusula kırıldı ve tüm doğrular yerini dilsiz bir sızıya bıraktı. Ben cellat olduğumu sanırken, meğer bir başkasının parmak uçlarında dans eden soğuk bir gölgeymişim. Şimdi kibir diz çöktü, kale darmadağın. İnandığım her şey bir gecede kül olurken, geriye sadece o paslı yankı kaldı: Gerçek, bazen en çok sahibini yakarmış.

Yaş farkı içerikli kurgudur. "Yani dün gece, uyumuşum ya ben, şey işte odama..." diyerek gerisini getiremediğimde dilimi ısırdım sertçe. Utanç ısısı tüm yüzüme büyük bir hızla yayılmaya başladığında niye onunla bunu konuyu konuşmak için çalışma odasına kadar geldiğimi sorguluyordum. Ah merakına yenik düşen salak kafam. "Evet, pamuk prenses bir türlü uykudan uyanamayınca ben de çareyi yatağa taşımakta buldum." Tane tane vurgular gibi söyledikleriyle transa girmiş gibi onu dinliyordum. "Ama prens pamuk prensesi öperek uyandırıyordu, yatağa taşımıyordu ki." Dediklerimi idrak ettiğimde gözlerimi şaşkınca açarak kalakalmıştım. Düşündüğüm şey benden bağımsız dudaklarımın arasından uçup gittiğinde kendime küfr ettim. Sesli düşünmem utanç yüzünden domatese dönüşmeme neden olmuştu. Dilinin ayarını sevsinler senin Maysa... Karşımdaki adamsa dudaklarını kıvırarak tepki vermişti söylediğim şeye. Gözlerimi kaçırdım. Off, nasıl bakacaktım şimdi ben onun yüzüne? "Bir dahaki sefere prensin yolundan ilerleyeceğimden emin olabilirsin." Alaylı sesiyle dedikleriyle iyice şaşkına dönerek gözlerimi gözlerine çıkardım. Maysa❤Esat