--- "Güneş her zaman aydınlığa doğmaz... Bazen karanlığın tam ortasına iner." Kara, yıllardır taşıdığı yalnızlığın sebebini bilmeden yaşamaktadır. Ta ki bir ameliyathane kapısında, hayatını değiştirecek o cümleyi duyana kadar: "O içerideki kız... senin ikizin." Bir kolye, saklanan bir geçmiş ve kanla yazılmış bir sır... Kardeşlik, her zaman mutluluk getirmez; bazen en derin yarayı açar. Ve Kara, bu kez yalnızca kaderiyle değil, kalbinin karanlığıyla da yüzleşmek zorundadır. ---

Yıllar sonra bir kavuşma hikayesi... Hiçbir şey göründüğü gibi değildi...

Bu hayatda anka gibiydim yanar sonra küllerimden doğardım ama beni yinede öldürüyorlardı. Ben anasız abisiz yalnız bir kızdım babam vardı ama oda baba gibi davranmazdı. Bu hayatda başıma bir iyi şey gelmişdi onuda benden aldılar Alpaslanımı oda beni seviyodu ama bizi ayırdılar biliyodum geri gelcekdi güçlenip gelcekdi......

Hayatının en büyük değişimini o gün çarşıda gördüğü kıza ilk görüşte tutularak değişen Devran Kozanlı Hayatında hep bir çaba ve zorlukla baş etmeye çalışan mutluluğun kendisini hiçbir zaman bulamayacağını düşünen Meva Arslanlı

Sanat galerimin açılışı için son dokunuşları yaparken, Kintsugi sanatını kullandığım vazoya ilgiyle baktım. Lacivert vazodaki sır, geceyi andıran derin bir deniz gibi; çatlaklar ise altınla ışıldıyordu. Her bir kırık bana geçmişin bir anısını fısıldıyordu. Kırık her bir parçayı altın rengiyle onardım. Vazonun üzerinde küçük küçük yıldızlar serpiştirmiştim; kuzey yıldızını andıran, yol gösteren ışıklar. Onlara bakarken içim gururla doluyor. Kırılan vazo mucizevi bir şekilde bir araya geldi. Parçaları belli oluyor ama orada işte, hâlâ güçlü. Bu sanat kalbimde kırgın bir kalbin yeniden doğuşunu hatırlatır gibi çarpıyordu. Altın çizgiler galerinin loş ışıklarıyla parlıyor, küçük yıldızlar zemindeki gölgelerle dans ediyordu. Gözlerim ondan ayrılmıyor. Güzel, öyle değil mi? Kırıldığı için utanmıyor. Aksine, kırıldığı yerlerden ışıldıyor… Tıpkı biz insanlar gibi. Bir eşya parçalanır; kırıklar ortaya çıkar, eksikler görünür. Ama işte tam o noktada Kintsugi ortaya çıkar. Altın, gümüş veya platinle bir araya getirilir parçalar. Parçaların birleştiği yerler, ışığı yansıtan çizgiler gibi parlar; geçmişin yükünü, zamanın acısını ve tekrar doğmanın güzelliğini anlatır. Kintsugi, kırılmışın yeniden doğuşu; tam da bu yüzden, kusursuzlukla değil, kırılganlıkla güzeldir. Her altın çizgi, yaşanmışlık ve sabrın şiirsel bir izidir; her çatlak, bir ruhun hikayesini taşır. Sanat galerisi, sohbetlerin uğultusu ve kadehlerin tok sesleriyle doluydu. Yaklaşan ayak sesleri bana tanıdık bir koku taşıdı: vanilya ve sandal ağacının sıcak karışımı, hafif tütün notalarıyla Kaan’a özgü bir koku. Gözlerimi özlemle birkaç saniyeliğine kapattım, anılar zihnimde film şeridi gibi akarken, kalbim hafifçe hızlandı. Gözlerimi açtığımda, Kaan önümde duruyordu. Galerinin kalabalığı, bir an için tamamen silinmişti. Sanki zaman sadece ikimizin etrafında dönüyordu. “Biliyor musun,” dedi Kaan, sesi fısıldar gibi ama her kelimesi ağır ve anlamlı, “Bu vazo… Kırık parçalarını bir araya getirdiğin o şaheser, senin ellerinden çıktı. Her çatlağı onardın ve ortaya gözle görülür bir masal çıkardın. Bizim masalımız gibi." Sesinin derinliği, gözlerindeki kararlılık beni içine çekti. "Biliyorum, kalbini ve güvenini kırdım. Ama ben hâlâ bize karşı büyük bir umut besliyorum. Bu vazoyu onardığın gibi, biz de kırılan her parçayı birlikte onarabiliriz. Nare… Senin için her şeyi yaparım. Bu zamana kadar da sadece seni korumaya çalıştım." Kalbim hızla atarken, nefesimi topladım ve karşılık verdim. “Boşanmamızı ailem için ertelediğimi biliyorsun. Her şey benim için fazlasıyla zor lütfen daha fazla zorlaştırma Kaan." deyip derin bir nefes aldım. Kaan tedirgin bir şekilde ellerime doğru uzandı. “Bekleyeceğim. Ne kadar sürerse sürsün, her kırık parçamızı birlikte onaracağız. Ve sana ait kalacağım, Nare… Senden asla vazgeçmeyeceğim.” Acının tebessümü dudaklarıma yansırken, bakışlarımı birleşen ellerimizden onun gözlerine doğru çevirdim. "Çaban nafile. Artık her şey için çok geç. Sen... Beni kaybettin Kaan. Eskiden sana hissettiğim huzur, güven, umut... Kalbimde bir parçası bile kalmadı. Seni dünyadaki tüm duyguların en güçlüsüyle seven bir kadını kaybettin." Onu bırakmamdan korkar gibi elimi daha sıkı tuttu. Kalbimde fırtınalar koptu, düşmemek için onun beni tutmasına izin verdim. Belki de son kez yan yana duruyorduk. Çenesini omzuma dayadı ve derin bir nefes aldı. Dışarıdan görenlerin imrendiği aşkın acı verici ateşinde yanıyorduk.

Ailesini genç yaşta kaybeden Açelya, hayatta kalmak için çıktığı yolda bilmeden şehrin en karanlık yapılarından birine adım atar. Sıradan bir iş yeri sandığı bu binanın duvarları, görünmeyen güçlerin ve sessiz savaşların gölgesini taşımaktadır. Loş koridorlarda yankılanan adımlar, kilitli kapıların ardındaki fısıltılar ve herkesin çekindiği bir isim… Yiğit Koral. Onun için güven kavramı yıllar önce gömülmüş, karanlık geçmişi etrafındaki herkesi sessizliğe mahkûm etmiştir. Açelya’nın bu dünyada işi yoktur. Ama kader, bazen insanı en beklemediği kapıdan içeri çağırır. Ve o kapıdan girildiğinde artık geri dönüş yoktur. Açelya ve Yiğit’in yolları, görünmeyen bağlarla örülmüş bir gölgenin içinde kesişecektir. Biri hayatta kalmaya, diğeri yaşamayı hatırlamaya çalışırken… Karanlık, ikisini de aynı sessiz noktada bir araya getirecektir.

Bir varmış bir yokmuş. İnsanlardan evvel bir düzen tek bir savaş tek bir gerçek varmış iyi ve kötünün savaşı.Rivayet odur ki kainat bu iki zıt ama birbirine ait şey üzerine kurulmuş,uçsuz bucaksız sonunda ikisinden birinin yok olacağı bir savaş kim kazanacak kim kaybedecek?Bilinmez.Kazanan sahiden kazanacak mı? Bilinmezlik Sadece düzene uymak düzeni sağlamak için kendilerinden,en önemlisi hislerinden istediklerinden vazgeçen iki insanın hikâyesi.

Sevdiğim birine onu sevdiğimi söyleyemeden ölecek olma düşüncesi beni kapana kısılmış gibi hissettireceğinden hislerimi kendime saklamaz söylerdim. Sanırım o yüzden ağzımdan çıkanları kulağım duyduktan bir süre sonra idrak edebilmiştim. Dur durak bilmeden rezil oluyordum resmen. "Merih ne yaşansın istiyorsun? Heyecandan bayılayım mı kollarında? Çok sevmekten öldü diyecekler sonra hakkımda." Ben söylediklerimin şokuyla bir karış açık ağzımla ona bakarken bu sefer durmadı. Eğilip alt dudağımı iki dudağının arasına alıp içine çekerken bütün vücudum elektrik akımına kapılmış gibi ardı ardına titremeye başladı. Sıcak dudakları heyecandan kuruyan dudaklarımı sırayla içine çeke çeke öperken olayı kavramam uzun sürdüğünden ufacık ısırıp ona karşılık vermem gerektiğini hatırlattı bana. Dudaklarım sözsüz emriyle harekete geçti, üst dudağını onun bana yaptığı gibi dudaklarımın arasına hapsedip öptüm. İstediği karşılığı alan Merih`in dudakları dudaklarımın üzerinde arsız bir gülümsemeyle gerildi. Farkında olmadan kıkırdadım. Sarhoş gibi hissediyordum. Beynimin içinde gri bir sis bulutu vardı ve zevkle beni ele geçirmiş gibiydi. Kasıklarımda toplanan şehveti görmezden gelmek eziyet gibiyken bacaklarımı dizlerimden kırıp kendime doğru çekerek birbirine bastırdım. Hareketimi hisseden Merih ağzımın içine doğru öpüşmemizi kesmeden inledi. Onu deli gibi istediğimin farkına varmış mıydı?

Aşk gerçekten var mıydı yoksa sadece bir hayalden ibaret miydi? belki de sadece masallarda varolan bir şeydi. yıllarca aşk diye bir şey yok diye gezdikten sonra tutulmuştum bir çift mavi göze. ihanetin kör hançeriyle de mahkum ediliyordum karanlık ormanların sahibine... ben Nur, Nur KARCI bu hikayeyse mecbur olduklarım ve asla seçemediklerim, hayatım...

O benim olacak,başka seçeneği yok...

"Kaderin yazdığı her satır, bir başkasının kanıyla siliniyordu." Baran ve Dilan...onların doğdu topraklar, yüzlerce yıllık bir kimin ve kan davasının gölgesinde kavruluyordu.İki düşman aşiretin çocukları olarak, birbirine duyguları aşk,ya tüm düşmanlığı sona erdirecek bir meşaleye dönüşecekti,ya da her ikisininde yakıp kül edecekti... Bu aşkın bedeli neydi? Bir yenin mi, yoksa bir kurşun mu? Hıncını gölgesi üzerlerine düşerken, aşkları bu karanlığı aydınlatabilek mi?

Kan davası yüzünden başka bir bebekle değiştirilen Asmin`in hayatı, zorluklarla dolu bir yolculuğa dönüşür. Yıllar boyunca ailesinden uzakta, büyük acılar çekerek büyür. Ancak kader ağlarını örer ve Asmin, bir gün gerçek ailesini, yani anne, babası, üç abisi ve bir erkek kardeşini bulur. Gerçek ailesinin sıcaklığına ve sevgisine kavuşan Asmin, aynı zamanda kalbine de beklenmedik bir misafir alır. Bu yeni hayatında hem köklerini bulmanın huzurunu hem de aşkın heyecanını yaşar. Asmin`in hikâyesi, acı dolu bir geçmişin ardından gelen aile sevgisi ve umut dolu bir geleceğin hikâyesidir.

"SEN KATİLSİN!" Dedim babam denen insana bakarak. Evet, katildi hem annemin hemde çocukluğumun katili...

Aras Karahan: 32 yaşında. İstanbul yeraltı dünyasının en güçlü isimlerinden biri. Soğukkanlı, kontrolcü, karanlık ama zeki. Ela Yalçın: 24 yaşında. Bir kafede çalışan sade ama keskin zekâlı bir genç kadın. Geçmişinde sakladığı büyük bir sır var. Mekan: İstanbul – gecelerle yaşayan bir şehir.

Lily, kardeşinin ölümünün ardında bir kazadan çok daha fazlası olduğuna inanıyordu. Herkesin talihsiz bir kaza olarak gördüğü bu olayın aslında bir cinayet olduğunu düşünerek, kardeşinin katilini bulmak için kasabanın karanlık sırlarıyla yüzleşmeye karar verir. Bu arayış, onu gerçeğin gerçekten bir cinayet mi yoksa yalnızca talihsiz bir kaza mı olduğunu sorgulatan bir yolculuğa sürükler.

100 k okunan ve yeniden düzenlediğim intikam evliliğine hoş geldiniz. Uyarı! Mahşer kuşları adlı ilk kurgudur. İzinsiz basılması durumda gerekli hukukî işlemler yapılacaktır. Karadeniz hikâyesidir. "Olmayacakta" diye ekledim. "Eyvallah Hilal hanım" dedi burukça gülüşle "Eyvallahda kalsın" "Öyle olsun" dedi öylede olucak. "Beni en çok seven en önce terk eden oldu" Karadenizli erkek doğulu kız. Zaman sana göstericektir Çok çok ileriki bölümlerden alıntı. "Hocam valla o mu benimle intikam evliliği yaptı.... ben mi onunla intikam uğruna evlendim hiç bilmiyorum" "O nedenmiş?" Dedi hoca eğlenerek. Derin bir iç çekerek "hocam kusura bakmayın da anamı ağlatı" Hoca birden estağfurullah diye yükseldi "o kadınada bir estağfurullah çek hoca şeytanları başında tepişiyor bana neler etmiyor" Hoca hiç merak etmeden "Haketin" dedi Tiktok hesap adı; elan Yesari

WATTPAD`TE 600K+ OKUNMA Civciv, yıllar sonra doğup büyüdüğü mahalleye öğretmen olarak atanır. Ama kimse onun kim olduğunu bilmez. O, artık Küçük Öğretmen`dir. Yıllar geçse de üstünden, kızımızın huyu aynıdır. Mahalleye bir oyun oynar. Bakalım Küçük Öğretmen, herkesi ne kadar şaşırtacak? "Küçük civcivim, güzel kızım, dünyam benim Bunun adı aşksa eğer, bu aşk yalnızca sana değer Bu adam yalnızca sana boyun eğer" -WATTPAD ROMANCE TR OKUMA LİSTESİNDE- İg: missyazarr_w Tiktok: missyazarr

Her dokunuşunda geçmişimle yüzleştim, her sözüyle yeniden yandım. O, hem en büyük tehlikemdi hem de en güçlü sığınağım. Şimdi tek bir soru kaldı: Bir yankı, kaybolmuş bir kalbi yeniden hayata döndürebilir mi? Yoksa aşk, kendine en çok çeken karanlık bir tuzak mıdır?

Bir çığlık koptu. Sanki deprem oldu da sallandı tüm şehir, öyle bir haykırıştı. Yeryüzünden mi yoksa göğün içinden mi geldi kimse anlayamadı. Kalabalığı yararak ilerleyen bir adam belirdi. Arkasında bileğinden tutup çekiştirerek yürüttüğü bir genç kadın vardı. Canı çıkar gibi ağlıyordu. Sanki çok sevdiği bir şeyi kaybetmiş gibi. Herkes şaşkınlıkla olanları izlerken adam bir anda kadının bileğini savurarak ileri fırlattı. Kız dizlerinin üzerine düştüğü için renkli vermedi. Avuç içlerini toprağa bastırarak hıçkırmaya devam etti. Kesik kesik mırıldanıyor, "Pera !" Diye yükseliyordu arada sesi. Adam kızı arkasında bırakarak kadın erkek karışık topluluğa ilerledi. Ona bakan insanlara yönelik konuştu. "Bu halde olmasının sebebi ne biliyor musunuz ?" Bir eliyle kadını gösterse de ona dönmedi. Herkes anlamsızca sorduğu soruyu tarttıktan bir kaç saniye sonra olumsuz manada kafalarını salladılar. Adam bedenini hafifçe arkasındaki kadına çevirdi. Sonra iğrenç bir gülümseme sardı dudaklarını. Tekrar ona bakan topluluğa döndü. "Çünkü sevdiği adam öldü." Ardından bir kaç saniye bekleyip sesinin desibelini arttırarak kahkahalarla bağırdı. "Ben öldürdüm !" Ve o an her şey saniyelik yaşandı. Saniyeler içinde her şey karıştı. Genç kadın güçlü bir çığlık kopararak yerinden fırladı ve karşısındaki adama iğrenir bir bakış atıp tam suratının ortasına bir yumruk geçirdi. İçinden "onun öğrettiği gibi” diye geçirdi. Gözleri tekrar sızlarken başını silkeledi. O yumruk o kadar hiddet doluydu ki karşısındaki adam bilincini kaybederek yere yığıldı. Herkes dumura uğramış bir şekilde kadına bakıyordu. Böylesine zarif, ince bir kadın kendinden 2 kat büyük olan adamı nasıl yere devirmişti tek yumrukla ? Fısıltılara kulaklarını tıkadı. Hızlı davranarak, yerde kendinden geçmiş olan adamın belindeki silahı aldı. Ve hiç düşünmeden silahın emniyetini açıp sevdiğine dokunan eline bir kaç mermi sıktı. Korkuyla kaçışan insanla karşı havaya bir kaç el ateş etti. "Koşanı vururum !" Ve o an hepsi duraksadı. Bazı kadınlar ağlamaya başlamıştı. O, öylece yere savrulurken yanında olmayan herkes onun gözünde düşmandı. Karşısında deli görmüş gibi ona bakanlara kustu nefretini. "Andım olsun ! Andım olsun sevdiğim adamı benden almaya çalışan bu şehir bana onu geri getirmezse her saniye bu lanet yeri içinde sizlerle beraber yakıp küle çevireceğim !"

Aileye layık olmak için kan döken ve sonra ışığını kaybeden bir kalbin hikâyesi Not: Bu kitap içerisinde tetikleyici unsurlar bulunmaktadır ve lütfen bu uyarıyı dikkate alarak okuyunuz

Komadaydı ama duydu.. İyi misin? İyiyim! Hatırladığı herşey gerçekti komadayken bunları nasıl duyabildi? Benimle birlikte doktorları izleyen biri daha vardı. Tanımıyordum onu doktorlar tüm Hadi dedi! Hadi artık gidelim.. Yemyeşil bir cennet bahçesi gibiydi geldiğimiz yer,işte yirmi üç senelik hayatımı izliyorum. Dev bulut ekranından… İyiliklerimin karşılıklarını görüyorum.. Kötülüklerimin karşılıklarını görüyorum..

Sema hayatı boyu az konuşan ve hatta bazen hiç konuşmayan bir kızdı onun böyle olmasının nedeni ailesi idi. Gerçek ailesinde şaşırtıcı derecede herkes ona iyi davranacak ama bilmedikleri şey ise kızlarının fazla kavqacı olduqu idi. Bunuda çok erken zamanda anlayacaklardı.

Gerçek ailem kitabı ama bu sefer kızımız cezaevinde...

Patlayan silahlar ve akan kanlar... Ölümün ve yaşamın ince çizgisinde bir hikaye... Kalp ritmi ve kurşun...

Konuşabilmek önemli değil yaşayabilmek önemlidir