Bu kitap vahşice katledilen ve hikayesi yarım kalmış kadınlara kız çocuklarına sıla Bebek gibi katledilen bebeklere atıflanmışdır.. İyi okumalar

Parla, Deniz, İzgi ve Lavin(dört günahsız can) adlı dört arkadaşın gittikleri maçın basılması ve gerçekleşen olaylar ile hayatlarının sillesini yemelerini anlatıyor.(beta bir yazarım o yüzden kötü olabilir gözleriniz de kanayabilir ama bence yinede bir göz atmalısınız noler göz atın)

Herkesin bi hikayesi vardır. Bu da benim hikayem bizim hikayemiz. Hatalarimizla yanlışlarımızla doğrularımızla bizi biz yapan hikayelerimiz. Bazen bana kızıcak bazen yediğim kazıklara üzüleceksiniz. Bazen benim yanımda bazense karşımda duracaksıniz hatalarıma kızıcak sinirleneceksiniz ama içinizden bi parça bulacağınıza eminim. Size bir Akdeniz gencinin hikayesi anlatacağım. Kendimi geliştirip size daha iyi anlatabilmem için yorumlarınıza, oylarınıza, desteğinize ihtiyacım var.

Annesi ,halası ve yengesinin konusmasinda kuzeni bildiği Asya`nın aslında üvey olduğunu öğrenir ve bunu Asya`ya söylemek ister hikaye böyle başlar 💜💜💜

Berenin gerçek ailesini bulup berdel kurban gitmesi

Mafya ve hemşirenin tesadüf eseri karşılaşması üzerine doğan aşkın hikayesi

14 yaşında terk edilmiş ve gerçek ailesiyle tanışıp onlarda kapmaya başladığında olayları anlatan bir kitaptır bu kitaptaki fark ela kendini asla ezdirmeyen,gerektiği yerde sözünü esirgemeyen,boşboğaz biridir.Aşk olucaktır.Ela hatalarından asla ama asla ders çıkarmayan bir kızdır geri kalanını zaten kitabı okurken öğreniceksiniz.

Yıllarca babasından şiddet gören kız bir mafya tarafından kaçırılıyor bir süre sonra aşık oluyor ama belli etmemeye çalışıyor sonra babası karşına çıkıyor kızına saldırmaya kalkıyor sonra mafya adam tutuyor sonra babası mafyaya saldırıyor dayanamayan kız mafyanın belindeki silahı alıp babasına çeviriyor babası şaşırıyor sonra olanlar

Yalanlar hep en masumları yakardı. Sonradan öğrenilen gerçekler ise hep en masumları küle çevirirdi. Bu kitabın en masumu Katherina olacaktı... Ya da olmayacaktı?

`Bazı aşklar küllerinin arasında doğar..Ama önce birileri yanmak zorundadır.`

Bir kadın kaç yıl boyunca aynı adama aşık kalabilir dersiniz? 1,2,3 yoksa 10,20 yıl mı? Bir ortaokul aşkının ne kadar sürebileceğini kendi gözlerinizle görün unutamamak kelimesini tam anlamıyla yaşayan bir kadın ve yıllar sonra karşılaşmaları...

Beş yaşında kaçırılan Liya Neva Karahan, on iki yıl sonra ailesine geri döner. Ama Karahan ailesin artık eskisi gibi değildir. Üçüz kardeşi Lalin o günden beri konuşamaz. Ağabeyleri sırlar saklar. Ve o gece kapıyı biri içerden açar. Liya geçmişi kucakladıkça anlar: kaçırılması tesadüf değil, bir ihanettir. Şimdi ya gerçeği ortaya çıkacak… ya da susturulanlardan biri olacaktır.

Eflin, yanlış zamanda yanlış bir gerçeğe tanıklık ettiğinde hayatı bir günde değişir. Onu susturmak için kaçıran adam ise sıradan biri değildir; karanlık dünyasında kuralları kesin ve belirli olan, planlı ve tehlikeli bir stratejisttir. Ancak adamın hesaba katamadığı tek şey Eflin`in korkmak yerine direnip baş kaldırması olur. Zoraki başlayan bu zoraki yakınlık önce güç savaşına daha sonra ise geri dönülmesi imkansız bir bağa dönüşür. Çünkü bazen en büyük tehdit, insanın en zayıf noktalarından birk haline gelir. Ve bazen zehir sandığın kişi aslında senin panzehirindir.

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu sevgiyle büyütmeleri gerekirken, yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece`nin hikâyesi... ✔️ Güç hırsıyla oynanan bütün oyunlar kanlıdır. Gerçek ailem kurgularından farklılıklar vardır

Lalin Zeren hayatı boyunca yerleşemedi. Şehirler değişti. Evler değişti. Sokaklar değişti. Ama babasının gözlerindeki o tetik hali hiç değişmedi. Sonra bir gece her şey küle döndü. Resmî kayıtlara göre bir kaza. Yanında bırakılmış bir not. Kapanmış bir dosya. Herkes inanmayı seçti. Lalin hariç. İstanbul’da yeni bir hayata başlamaya çalışırken, geçmiş peşini bırakmıyor. Bir amfi, bir sunum, bir isim… Alaz Duman. Yangın sadece bir son muydu? Yoksa saklanan bir gerçeğin üzerini örten bir perde mi? Bazı ölümler kapanmaz. Bazı yangınlar sönmez. Ve bazı gerçekler… ancak küllerin altı kazıldığında ortaya çıkar.

Bazı hikâyeler büyük olaylarla değil, küçük bir incelikle başlar. Birinin size yer vermesiyle… Bir şişe suyu uzatmasıyla… Ve iki yabancının aynı anda birbirini fark etmesiyle. O akşam ezan okunurken, sabrın içinden geçen kısa bir konuşma vardı. Teşekkürle başlayan, mesafeyle devam eden, gülümsemeyle yumuşayan birkaç cümle… Huylanmakla ilgili küçük bir şaka, saygıyla söylenmiş bir cümle ve beklenmeyen bir cesaret. Bazen insanlar uzun uzun konuşmaz. Ama doğru yerde söylenen birkaç cümle, birinin kalbinde yer açar. O gün merdivenlerde iki yabancı vardı. Biri sabretmeyi seçmişti, diğeri paylaşmayı. Ve aralarında geçen o kısa konuşma, fark etmeden bir hikâyenin ilk satırını yazdı. Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf gibi görünür. Ama içten içe, kader çoktan cümleyi kurmuştur.

Lara yanlışlıkla arkadaşına yazıcakken yanlışlıkla okuduğu üniversitenin sahibine yazarsa ne olur?? Watty de yayınlanıyorr

Hoş geldiniz, burası Hane 7. Burada her şey gerçek, sadece biraz fazla "Soydan“ Bir Albay, bir Profesör, bir Savcı, bir Diş Hekimi adayı, iki dahi ergen ve... ben. Yani Hane 7’nin tek sivil vatandaşı Ceylan! Soydan soyadını taşımak, dışarıdan bakınca bir ayrıcalık içerden bakınca ise bitmek bilmeyen bir maraton.

Ben Mavi 24 yaşındayım bir ailem yok aslında şöyle demek daha doğru olur sanırım hâlâ hayatta olsalar bile beni terk ettikleri günden beri benim için yoklar Beni bıraktıkları günden sonra zor da olsa okuluma devam edip hayallerime ulaştım ve şu an bir devlet hastanesinde doktorluk yapıyorum Mavi aniden aldığı tayin isteme kararıyla kendini yepyeni bir hayatın ortasında bulur yeni şehrinde sıfırdan bir yaşam kurumuştur ama bazı olaylar hiç tahmin etmediği gibi gelişir belki de orada kendisini bekleyen bütün hayatını değiştirecek biri vardır

Kılmanın Soğuk hava yüzüme doğru vuruyordu.Bu sıcak havada insana en iyi gelicek şey. Kanepede uzanmaya devam ederken annem mutfaktan çıkıp yanıma geldi. Annem bana kınayan bakışlar atıyordu. Sanırım evdeki kadınların hepsi mutfakta çalışırken ben de burda salonda uzandığım için. "Zaten aylaklık etmesen şaşırdım! Bak hala uzanıyor. Kalk kalk kalk! Hade markete gidip ekmek al. Zahmet olucak ama ne yapalım?" Annemi daha çok sinir etmek için sırıtıp uzandığım kanepeden ayrıldım." Mete` yi gönderebilirsin mesela annecim. Bende böylece keyfime bakmaya devam ederim." Ayağından terliği çıkarmak için hafifçe yere eğildiğinde kafamda kırmızı ışıklar yanmaya başladı. Bende hemen yerimden kalkıp kapıya yöneldim. Ayakkabılarımı giyip çıkmadan önce bir kaç kuzenimin arkamdan güldüğünü duydum. Onlara eve gelince saydırırım diyerek marketin ıssız yolunda yürüdüm. Markete varmama son bir sokak kala bizim hayırsız Ayyaş Ozan` ın sesini duydum. Sağıma soluma baktım ama kimseyi göremedim. Yine aynı ses bu sefer yalvarır gibi çıkmıştı ve hemen sağımda olan eski apartmanın 2. Katından geliyordu. Kaşım çatık bir şekilde eski binanın kırık dökük camına baktım. Ayyaş Ozan karşısındaki bir adama yalvaran gözlerle bir şeyler anlatıyordu. Adamın yüzünü burdan göremiyordum. Kahretsin çok merak ettim. Birden gür bir ses binadan geldi. "Kes! Her ne olursa olsun bunu yapmıyacaktın." Çok zaman geçmeden bir silah onu nişan aldı silahın patlama sesi duyuldu ve adamın şah damarından kanlar aktı... ..... Merhabalar bu hikaye beklediğiniz mafya hikayelerinden daha farklı olabilir. Ama bu kitabın sonunda bağımlısı olucağınızdan eminim. 📚 😊 İyi okumalar... #İlk ve tek isimli kitaptır.. Kitabın tüm hakları saklıdır benzeri ve ya alıntısı olursa gereken yapılacaktır.

Herkes iyi okumalar

Aşk neydi hiç bilmediğimiz bir anda karşınıza çıkan birimiydi yoksa yıllarca beklediğiniz kişi mi? Doğru tam olarak neydi bizlere söylenen mi yoksa yaşananlar mı? GÖZLE görünene mi inanmalı insan kulağı ile duyduğuna mı?Hayat tam olarak neydi yaşadıklarımız mı yaşadıklarımız mı?Şuan yaşadıklarım bir bilinmezlikti ve ben bu bilinmezliği çözecektir.

“Bazı yollar unutulmaz bazı sokaklar sadece ayak izini değil, kalbini de alır yanında…” Zaman geçti. Sözler suskunlaştı. Ama içimde bir sokak hep yürümeye devam etti. Adını fısıldadığım o eski yol, her gecede bana geri döndü. Rüyalarımda, uyanamadığım sabahlarda, içime çöken sessizliklerde… Bu kitap, eksik kalanların, söylenemeyenlerin ve hiçbir zaman tamamen silinmeyen izlerin hikâyesi. Bir sokağa adanmış bir kalbin, geçmişe yazılmış bir mektubun ama en çok da kendine dönüşün hikâyesi… Bu bir kavuşma değil belki Ama bir buluşma… Kaybettiklerimle, vazgeçtiklerimle, affedemediklerimle. Ve elbette, adını kalbimde taşıdığım o yolla. Çünkü bazı insanlar unutulmaz ve bazı sokaklar, sonsuzlukta bile beklemeye devam eder. ADINI FISILDAYAN SOKAĞIM KİTABIMIN ÜÇÜNCÜSÜDÜR :)

Sosyal medyadan tanımadığın birisine yazarsan ve bu kişi okuldaki zorban çıkarsa n`olur?

Bazı hayatlar doğarken değil, susarken çalınır. Onunki annesinin kelimeleriyle başladı; çizilmiş sınırlar, yazılmış kararlar, seçilmiş kaderler… Hepsi onun adına verildi. Köprücük kemiğinde bir hilal vardı. O hilal, en karanlık gününün izi oldu. Bir grubun içine girdiğinde yalnız olmadığını sandı. Artık beş kişiydiler. Beş farklı hikâye, aynı sır: Hilaller ve hançerler. O grubun içinde, bir gün âşık olacağı adam da vardı. Ama o, bundan henüz haberdar değildi. Ve her şeyi bilen biri vardı… Gerçeği değiştirmeyen, sadece susarak saklayan biri. Onun arkasından çevrilen planların farkında olan, bazen de o planların bir parçası hâline gelen biri. Ona her zaman güvendi. Yanında kendini güvende hissetti. Hiç bilmedi ki en büyük sır, en güvenli sandığı yerde saklanıyordu. Ama o grubun içindeki tek farkı şuydu: Eğer o sembolün bir acısı varsa, onu gerçekten hisseden tek kişi oydu. O hilali sadece taşımadı… sessizliğinin altında onunla birlikte büyüdü. Şimdi kalem el değiştiriyor. Bu hikâye artık yazılan bir kader değil. Beş kişilik bir sırdan doğan bir isyan. Ve bazı gerçekler insanı özgür bırakmaz. Bazıları, öğrendiğin anda seni geri dönüşü olmayan birine dönüştürür. Peki ya gerçeği hiç öğrenmeseydi? En derin yara, düşmandan değil; sarıldığın koldan gelir. ...