Her kaçış, aslında yeni bir başlangıcın kapısıdır. O kapının ardında aydınlık da vardır, karanlık da. Arya Kırca, geride bırakmak istediği hayattan uzaklaşırken, hiç bilmediği bir dünyanın tam ortasında bulur kendini. Bir yabancıyla karşılaşması, ona hem güveni ve umudu yeniden hatırlatır hem de gölgelerle örülü bir yolculuğa sürükler. Dostluk ile ihanetin, kayboluş ile yeniden doğuşun, sessizlik ile fırtınanın birbirine karıştığı bu hikâyede tek bir gerçek vardır: Kaybolan her şey, insana ya karanlığı ya da yeniden doğmayı öğretir. "Bazı kaçışlar özgürlük değil, yeni bir esaretin başlangıcıdır. Ve bazı insanlar hayatımıza rastlantı gibi girer, ama aslında kaderin en ağır sınavını getirir."

Dört yıl; Bin dört yüz altmış bir gün. Biri toprağın altında, diğeri parmaklıklar ardında. Peki ya o? Zihninin eseri, ruhu kireçle kaplanmış, dipsiz bir kuyuda kaybolmuş bir kız. Onu ayakta tutan tek şey nefretiydi. O öyle bir nefrettiki intikam onun yanında sönük kalıyordu. O, sevdiği adamı yok olsun diye değil, ona duyduğum nefretle var olsun diye yaşıyordu. Fakat cezaevi kapısı açıldığında, bu düzen altüst oldu. Neden annesi, omuzunda ağlarken yüzünde buruk bir tebessüm vardı? Neden adamın gözleri bomboştu? Ve en önemlisi, neden dışarı çıktığı anda hayatına sızan bir hayaletten habersizdi? ​Bu hikaye, adalet ve intikam arasında sıkışıp kalmış iki ruhun, geçmişin gölgesinde verdiği amansız bir savaşın hikayesi. Kader, onları yeniden karşı karşıya getirdi. Ama bu kez kurallar baştan yazıldı. Başlama Tarihi : 10 /08 /2025

Kaybettikleriyle yaşamayı öğrenmeye çalışan Eva, aşık olduğu adamın geri dönmesiyle beraber kendine gelmeye çalışır. Ölen ikizi ve abisinin intikamının harlanan ateşi kalbini yakmaya başladığında bir karar alır. Onların intikamını almak ve babasının onu mahkum ettiği bu hayattan kurtulmak isteyen Eva, Antonio ile iş birliği yapmaya başlar. Bu kanlı sözün ve sırların arasında hayatta kalmaya çalışır. "Söz ver." "Söz." Bağlı olduğu kurulda da düzenin değişmeye başladığından habersizdir. "Başıma annemin sıcak eli değil de silahın soğuk namlusu değdiğinde yönüm kalbimdeki sönmeyen ateşe saptanmıştı."

Hena, lise son sınıfta okuyan, yerinde duramayan ve sık sık hayal dünyasına dalan bir öğrencidir. Bir gün derste sıkıntıdan patlamak üzereyken eğlenceli bir şey yapmaya karar verir: Rastgele bir aşk mektubu yazacaktır. Mektubu yazdıktan sonra üst kata çıkar, boş bir sınıfa girer ve mektubu arka sıradaki bir sıraya bırakır. Fakat bilmeden o sıranın sahibine, okulun en sinirli ve sert tavırlarıyla tanınan çocuğa yazmış olur. Bu küçük şaka, Hena’nın beklediğinden çok daha büyük bir olaylar zincirini başlatır.

Onun saçlarının geri uzadığını izlemek benim hayatımın tekrar çiçek açması gibiydi ...

Bla bla bla bla bla :D

2035. İnsan ömrünü uzatmak için geliştirilen ReGede serumu, insanlığı yok oluşun eşiğine sürükledi. Dünya, aklını yitirmiş bedenlerle dolu bir cehenneme dönüştü. Dr. Mira Karan, insanlığı kurtaracak son umuttur. Ancak eski asker Arda Rüzgar ile yolları kesiştiğinde, karşısındaki tehlike yalnızca felaket değil… kendi kalbidir. Bilim ve ölümün sınırında filizlenen bir aşk… Karanlığın içinde, mucizelerin hâlâ var olabileceğini gösteren bir umut ışığı. “Bazen, karanlığın en yoğun olduğu yerde bile hayat yeniden doğar.”

Ben çağla çocukluğumuzdan beri kardeşim saydığım arkadaşımın araba kazasından beni sorumlu tutması.Ve arkadaşıma çarpan kişinin Yıldırım Kolejiden biri olması.

Aren, okulda sürekli zorbalığa uğrayan, içine kapanık bir kızdır. Her gün aynı alaycı bakışlarla, fısıldaşmalarla ve yalnızlıkla mücadele eder. Tam her şeyden umudunu kestiği bir anda, okulun yeni öğrencisi Boran hayatına girer. Sessiz, gizemli ama bir o kadar da koruyucu bir yapısı vardır. Aren’in kırılmış kalbine dokunur, onu yeniden gülümsetmeyi başarır. Zamanla aralarındaki bağ güçlenir; Boran, Aren’in dünyasına ışık olur. Ama her ikisinin de geçmişinde gizlenen yaralar, bu aşkı kolay bir hale getirmeyecektir.

Bir insanın sevilmesi için güzelmi olması lazım... yada yıkılmış duvarların arasında açan bir çiçek hayat tutuna bilirmi sizce

Ailesi yangında ölen kızın hikayesi Ay ışıksaçmak için doğup karanlığına boğulan kişi

Bir mafya mı? Hayır değildir. Bir baba mı? Hayır asla olamaz. Bir serseri mi? Sanmıyorum. Peki ne o zaman? Hepsi birden.

Bi kız var ve bu kız sağlık lisesine gitmek istemiyordu ancak dediği gibi olmamıştı öyle olduğunu sanmıştı takı okulun ilk gününe kadar

İnsan korkunca yada üzülünce bir omuz arar ya kendine. Emin olsun ki o omuzların bir çıkarı vardır. Kimse kimseye çıkarsız iyilik yapmaz.

Ana karakterimiz İzem çelik gittiği şehir olan Antalya`da tam dönmek üzereyken bir sorun olur, polisler İzem`i sorguya alır ve bir cinayette şüpheli konumda olduğunu öğrenir. İzem ile beraber diğer 7 kişide şüpheli konumundadır ve birlik olup cinayeti polisten önce çözmeye karar verirler.

Bir kolej hayatımı değiştirdi hiç beklemeden bir günde hayatım yenilendi 😍

Soylu ve zengin ailelerin yaşadığı bir semtte her şey göründüğü gibi değildir. Göz alıcı müstakil evlerin ardında, gençler şehrin yer altı dünyasında kendi kurallarını yazıyor. Arkadaşlıklar sınanıyor, sırlar gün yüzüne çıkıyor ve sadakat test ediliyor. Cehennem Semt`te, herkesin bir karanlık tarafı vardır...

Bir kızın okul hayatı boyunca salmayan kıza plotonik olan çocuk iş hayatındada onu bulmuştur onların yaşadığı olaylara ve kızın ona tepkisine şahit olun

Yatılı lisede kalan kızımız okulunun ona karşı kurduğu baskılardan bunalmıştır. Okulu sadece notlara ve zenginliğe önem verdiği için kızımızın bu okulda normal bir günü olmuyordur. Çünkü ne zengindir ne de zeki...

“Motoru çalıştırdığımda, geçmişin sesi sustu.” Mira’nın dünyası benzin kokar, sessizlikle yanar. Babası bir kazada öldüğünde, o da bir parçasını yitirmiştir. Geceleri erkek kılığına girip yeraltı yarışlarına katılır. Çünkü hız, acının unutturabildiği tek şeydir. Ama bir gün, motor sesinin altına bir kalp atışı karışır, Rüzgar.... Rakip çetenin tehlikeli lideri, Mira’nın kimliğini çözdüğünde, onların hikayesi bir yarıştan çok, bir çarpışmaya dönüşür. Kural yok! fren yok! güven yok! Sadece yanık benzin, çelik kalpler ve yaralı ruhlar var. Ve bazen, en büyük tehlike kalbine basamaktır.

kafamda kurduğum senaryolarım

Elif kayra çocukluk aşkıydı peki sonra…

Hafıza, kırık bir camın parıltısı misali ışığı yansıtır fakat tam anlamıyla gösteremez görüntüyü. Her an geçmişin gölgelerini taşır, gelecekten bir ipucu saklar kendi akıntısında. Benim hafızam da aynı böyleydi, kırık camda gördüğüm görüntü tam değildi, bir şeyler eksikti ve ben bunun farkındaydım. Bildiklerimin eksikliği, bilmediklerimin karanlığına ışık tutmak ister gibi zihnimi zorluyorken elim kolum bağlı oturmanın bana pek bir faydası yoktu. Ve ben bir karar vermiştim, bana söylenen yalanları, bildiklerimin tamamen bir kurmacadan ibaret olduğunu ortaya çıkaracaktım. İşte böyle başlamıştı hikayem, geçmişimde unuttuğum ve bilmediğim ne varsa hepsini tek tek raflarından geri çıkarıp gün yüzüne serecektim.  🕯️ Saçlarım karanlık gecenin esintisinde savrulurken kulağımın arkasına sıkıştırarak tam gözlerinin içine bakmayı ihmal etmedim, madem ki o benim canımı yakmayı seçmişti, o halde ben de onun canını sonuna kadar yakardım. Vücutlarımız neredeyse birbirine temas edecek kadar yakın, aramıza Denizler girecek kadar da uzaktı. Gözlerimiz birbirine kilitliyken derin bir nefes aldı, ne diyeceğini düşünüyor olmalıydı ki buna hiç gerek yoktu. Çünkü ondan bir yanıt beklemiyordum.  "O gün sana Dağhan ile neden düşman olduğumuzu anlatmıştım ya?" dedi sorar gibi, hatırladığımdan emin olmak istiyor gibiydi. Başımı olumlu anlamda sallamakla yetindim. Bu gece sadece bir şey söyleyecek ve onu burada, arkamda bırakıp gidecektim. "Nedeni buydu, o gün anlattıklarımın canlı kanıtıydı. Bu yüzden görmeni istedim, duyman yetmezdi, görmeliydin."   "O yüzden mi getirdin beni buraya? O muydu biraz önceki güzel bakışlarının sebebi?" "Özür dilerim." Başımı iki yana salladım bu kez, özrü hiçbir anlam ifade etmiyordu şuan. Gözlerim dolmaya başlıyordu fakat bunu şimdi yapamazdım, onun karşısında bu sebeple ağlayamaz, zayıflığımı ona gösteremezdim. "Benden nefret etmeni anlayabiliyorum ama..." "Nefret mi? Çok yanlış sulardasın Kasırga," Başımı dikleştirerek gülümsedim, ağlama isteğime rağmen gülüşümü sabit tuttum. "Senden nefret bile etmiyorum, sadece..." Sustum, nefes alma ihtiyacı hissederek uzun, derin bir nefes aldım. Biraz olsun sakinleşmeye ihtiyacım vardı yalnızca.  "Sadece ne?" dedi merak eder gibi. Gülüşümü yüzümden sildim, yine gözlerinin en içine bakıyordum.  "Birimizin ölmesi gerekseydi beni seçerdin çünkü yaşarsam seni de yaşatmayacağımı bilirdin, Kutay Alp Özarslan... Benden sana bir tavsiye, eğer olur da bu tercihi yapmak zorunda kalırsan benim ölmemi dile olur mu? Çünkü yaşarsam kesinlikle senin hayatını silmek için yaşayacağımdan emin olabilirsin." En ciddi halimle kurduğum cümleler yüzünde derin bir iz bıraktı fakat ben artık onunla ilgili hiçbir şey ile ilgilenmediğim gibi bununla da ilgilenmedim. Geri attığım bir adımla ondan uzaklaşıp arkamı döndüm, artık yıkık dökük olan harabe evimi arkamda bıraktım...

kıdemli üsteğmen ARVEN SOYDAN üsteğmen GİRAY BAYRAK teğmen URAZ TAN astsubay başçavuş ARMAN YÜCEL astsubay başçavuş UTKU ALPMAN astsubay kıdemli BARLAS ERTEKİN astsubay çavuş GÖKTUĞ OKTAN

Sürekli birinin arkasına veya yanına sığınmaya çalışan bir kızın hikayesi