Beni tanısaydı karanlığımı görürdü. Beni tanımayanlara renkliydim ben... Ailesine karşı bile gururlu olan Sakura`nın hikayesi... İyi okumalar💚🌸🍀💠

Babaannesi tarafından eğitilen bir kadın işi yüzünden bir mafyayı düşman edinir 📢Tüm hakları gizlidir 📢Kitabımın herhangi bir konusu,içinde geçen herhangi bir grup ismi kopyalanması durumunda yasal işlemler başlatılacaktır... Keyifli okumlarr 👑

“Kendi düşündüğümüze güvendiğimiz an, belki de en yanıldığımız andır.” dedim yaşanmışlığın tüm yüküyle. “İnanacak hiçkimsemiz yok o zaman,” dedi. Sustum.

" Kalksana lan! " aniden gelen sinirle yüksek sesle bağırınca yerinden sıçradı. Adam neye uğradığını şaşırmış gözlerini açmış ne olduğunu anlamaya çalışıyordu . " Che succade ?" ( Ne oluyor) " Tüh korkudan konuşmayı unuttu " dedim çünkü konuştu dile anlam veremedim. Adam bana dönüp baktı , bende ona baktım. Bir dakika boyunca boş boş bakıştık . Gözleri kahverengi ile siyah karışımıydı. Kiprikleri ise tane tane uzun ve güzeldi . Hafif çekik gözleri ile kaşları tam yüzüne yakışıyordu . " Si é svegliata" ( Uyanmışsınız )

Lidya ve Demir dört yıl önce sevgililerdir fakat ikisininde babalarının onları ayırması ile aşkları yarım kalır... Bir gün Lidya altı aydır çıkamadığı odasından gizlice çıkar. Yolda onu o evden kurtaracak birilerini aramak için arabaları durdurmaya çalışır fakat çoğu araba durmaz en sonunda bir araba durur ve onu alır. Duran arabadaki kişi Demir`dir... Acaba hâlâ ikiside birbirlerini seviyorlar mıdır? Küfür ve tetikleyici unsurlar olabilir! Yanlış yazılarda olabilir şimdiden kusura bakmayın. Başlangıç: 23/02/2026

Arden Koleji’nde herkes kusursuz görünür. Ama kimse göründüğü gibi değildir. Eda, bu düzenin bir parçası olmak için gelmedi. Ege, kuralları koymaya alışkındı. Kumsal ise tahtını kimseyle paylaşmazdı. Ama bazı insanlar vardır… kuralları yıkmak için gelir. Ve bazen, en tehlikeli şey gerçekler değil… inanılan yalanlardır.

Yıllar önce ailesini kaybetti. Katil ise hiçbir ceza almadı. Biray o gün bir söz verdi: Adaleti kendi elleriyle sağlayacaktı. Avukat oldu. Planını kurdu. Her şey kusursuz ilerliyordu… Ta ki karşısına onun çıkmasına kadar. Çünkü bazı insanlar… sadece planları değil, kalpleri de altüst eder.

“Bazı aşklar çocuk kalır…” Arhan, yaşadığı mahallenin dar sokaklarında hep kendinden bir adım önde yürüyen Bahar Ece’yi izlerdi. Ayağına dolanan toz bulutlarından daha hafif bir şeydi içindeki his; o zamanlar sevda denmezdi buna, “oyun arkadaşlığı” derlerdi. Ama Arhan, Bahar Ece’nin beyaz tokalarının güneşte parlamasını izlerken, bunun bir oyun olmadığını bilirdi. Mahallenin bayırında dururlardı. Bahar Ece’nin bir eli hep babasının hediye ettiği kırmızı bisikletin gidonunda olurdu, diğer eli ise Arhan’ın cebindeki misketlere uzanırdı. “En çok hangisini seviyorsun?” diye sormuştu bir gün Bahar Ece, elindeki cam misketi güneşe tutarak. Arhan o gün cevap vermemişti, ama içinden ‘seni’ demişti. Yıllar geçti, misketler kayboldu, sokakların tozu kalktı. Ama Arhan, çocukken her sabah Bahar Ece’yi gördüğü o köşede, hâlâ bir şeylerin eksik olduğunu hissederdi. Çünkü bazı aşklar çocuklukla birlikte büyümezdi; sadece içinde bir yerlerde, hep aynı masumiyetle kalırdı.

Bir matematik problemi düşün… Sonucu sıfır olan. Ama bu kez denklem bir hayat. --- Babası öldüğünde geriye sadece bir miras kalmadı. Bir koltuk… Bir güç… Ve herkesin öldürmek isteyeceği bir isim. **Liva Karahan.** Gündüzleri soğukkanlı bir matematik mühendisi. Geceleri ise kimliği bilinmeyen bir gölge: **Sıfır.** Onun kurduğu sistemde kimse kaybettiğini anlamaz. Çünkü o, insanları değil… hayatlarını siler. --- Karşısında ise tek bir adam var: Gücüyle korkutan, adıyla bile tehdit olan biri. Onu durdurmaya yemin etmiş bir mafya lideri. Ama bilmediği bir şey var… Avladığı düşman, dokunmaktan vazgeçemediği kadın. --- Zeka mı kazanacak, güç mü? Yoksa en tehlikeli denklem… Aşk mı olacak? --- Bazı savaşlar silahla değil, akılla kazanılır. Bazıları ise… kalple kaybedilir.

Çocukluk arkadaşı ve sevdiklerini küçükken kaybetmiş 9 yaşındaki Feyza`nın yaşadıkları...

Kendi ailesinin katili olan bir kızı duydunuz mu hiç? Ben duydumda gördüm de, o kişi bendim Yudum Mahver. Aile... 4 harf tek kelime. Benim için aile kavramı sadece annemden ibaretti ve ben kendi ailemin katili olmuştum. Annemi kurtaramamış kaçmıştım. Ben ailemi ölüme terk etmiştim. Ya da ben öyle sanıyordum? Üvey babamdan kaçmak için yardım istedim, hayatımın tamamen değişip altüst olacağını nerden bilebilirdim? Ben bir aileye sahip olmak ne demek bilir miydim? Bilebilecek miydim? ..... "Ben sadece sizden bir aile istedim." "Ben size sevgi verdim, verdiğim sevginin karşılığını istedim." "Ben size küsmedim ben size kırıldım." "Ben sizin yerinizde olsam hiç bir insanı kırmazdım çünkü bir özür ile geçmez." "Söyleyin bana beni sevebilecek misiniz şimdi?"

Bir çocuk, not isteme bahanesiyle bir kıza yazmaya başlar. Ama kız sandığı gibi biri değildir; ters, sabırsız ve kimseye yüz vermeyen biri. Çocuk ise her şeye rağmen yazmaya devam eder. Çünkü bazen en saçma bahaneler, birini tanımak için bulunur. ✨

**"Herkesin bir hedefi vardır, ama her hedefin bir bedeli."** Odak Fen Lisesi; başarının bir zorunluluk, başarısızlığın ise bir intihar olduğu bir krallıktı. Bu krallığın camdan duvarları arasında herkes en parlak geleceğin peşindeydi. Ta ki o sayfa açılana kadar. **Vera Kandemir;** emekli bir albayın kızı. Disiplinin içinde büyüdü, sırları saklamayı ve açığa çıkarmayı babasının askeri taktiklerinden öğrendi. O, okulun en sessiz öğrencisi ama aynı zamanda herkesin korktuğu "NETLİK" sayfasının arkasındaki görünmez eldi. **Aden Ataman;** ailesinin kusursuzluk abidesi. Kalbi Harp Okulu’nun üniforması için atarken, bedeni Odak’ın laboratuvarlarına hapsedilmiş bir mahkûm. Sessizliği bir kalkan, öfkesi ise patlamaya hazır bir bomba. Vera`nın eline geçen son itiraf, Aden’in sadece geleceğini değil, hayatını da yerle bir edebilirdi. Çünkü Odak Fen Lisesi`nde sırlar, sadece paylaşıldığında değil, saklandığında da öldürürdü. Bir tarafta hayalleri çalınmış bir çocuk, diğer tarafta o hayallerin ipini elinde tutan bir kız. **"Sırların netleştiği yerde, kimse masum kalamaz."** ---

4 Arkadaşın çocukları aynı hikayede buluşuyor. Antalyada bir araya geldikleri üniversite hayatında gençler aşkla ve geçmişle yüzleşiyor...

Bu bir gerçek ailem kitabıdır:) ... "Deniz ben.Ben onların kızı değilmişim..." ... Kumsal Gece ailesi tarfından sevilmemiş sevgiyi sadece abisi yerine koyduğu Yiğit`ten ve dostu Deniz`den görmüş, onlar için Gece iken, Onu tanımayanlar için,tanıyıpta sevmeyenler için Kumsal olan o kişi. Kumsal Gece,ailesi tarafından şiddet görüyordur bir gün annesi onu arayarak hastaneye çağırır hastanede bunca gördüğü şeylerin yaşadığı şeylerin bir hiç uğruna olduğunu öğrenir, kan bağı olmayan insanların ona yaşattığı acılarla yıkılır ama bunu kimseye belli etmez bu yıkıklığı her zaman yaptığı gibi Gece kimliğinin arkasına saklar.Ama artık hiç tanımadığı kişilerin yanında kalmak zorunda olan Kumsal,herkesten sakladığı gizli kimliğini açık mı edecek?

tatlı bir mahalle kurgusu dur Aysel mahallenin gözde güzel kızlarından kıyafetler diken bir kizimizdir mutludur aysel ama tek bir yarası vardır meltemin abisi mert , mert askerden dönmesine çok az kalmıştır artık onu eskisi gibi göre bilecek ama mert onu fark edecek mi mert annesi ve kızkardesine babalık yapmış Bi adamdır hayatında olan kadınlar bellidir ve evlenemke ve aşık olmak istememektedir o arabaları ve ailesi ile mutludur o sert duvarı aysel icin yikabilecek mi

Ders programımı karıştırırsam en fazla ne olabilir ki (kitap kapağı tasarımcısı-@threnic)

İçinde taşıyamadığın duygular bedenine yansır, güçlü kalmak neden bu kadar zor, hayat herkese aynı şansı tanımaz. Hayatta kalmam gerek ama bunda zorlanıyorken nasıl olduğunu anlamadığım kırıklarım var. Geçmeyen ağrım mutsuzluğun dibinde süzülüyorum daha da geriye. Her şeyi yaptığın kendinden çok bile sevdin sonuç koca bir hayal kırıklığı, derler ya sen kendinden bile birini çok seversen o senin elinden alınır diye ama bu sefer öyle olmadı o kendi isteği ile gitti giderken arkasında kalan yıkıkları görmedi. Hayatla mücadele etmeye çalışan, bu mücadelede sağ çıkan ve çıkmayanlar var. Ayakta kalmak için çocuğuna bağlı bir anne, yıkılmamak için mesleğine tutunan kadın, bazen destek bazen köstek olan aile, aşkı hayatından a sı bile geçmesine izin vermeyen adam, geçmişten ortada kalan erkek çocuğu .

Kitap okuma bağımlısı olan melisa Ankarada yurta kalıyordur melisa küçük yaşta annesi ve babasını kaybetmiştir doruk okulun havalı,zeki ve yakışıklısıdır futbol takımının kaptanıdır bütün kızlar peşinde olmasına rağmen sevgilisi yoktur ta ki düşmanı onu inat ettirene kadar(arkadaşlar bu benim ilk kitabım o yüzden yazım yanlışı veya noktalama ile ilgili bir yanlışlık varsa kusuruma bakmayın)

Hayatının yalan olduğunu öğrenen ve bir yalanla hayatına giren hayatının aşkı

11 B öğrencisi olan Çağan okulun birincisiyken bir anda okula yeni gelen 9`lardan birinin açık açık onu rakip olarak görüp geçmeyi kafaya koymasıyla sarsılır bu sırada en yakın arkadaşlarının o kızın en yakın arkadaşlarına tutulmasıyla kıza iyice yakın hale gelir hisleride değişir ama kız onu hala düşman olarak görüyordur yada çağan öyle sanıyordur.

Bazı ayrılıklar bir son değil bir korumadır. Zeynep, Arda`yı sevmekten değil, onu geçmişinden korumak için bıraktı. Babasının geçmişi, Arda`nın acısının tam ortasındaydı ve bu gerçeği öğrendiği gün içindeki her şey çöktü. Onu o kirlilikten korumak için hayatının tek güzel şeyini kendi elleriyle parçaladı.Arda ise gittiğini gördü, her şeyi duydu, ama hiçbir şeyi anlamadı. Anlamak istemedi. Öfkesini taşın altına, imzaların arkasına, İstanbul`un en yüksek katlarına gömdü. Şehirleri yıkıp yeniden inşa edecekti; belki böylece içindeki o enkaz da düzelirdi. Ama enkaz, beton altına gömülünce yok olmuyordu. Sadece derinleşiyordu.İkisi de aynı şehirlerde, aynı yalnızlıklarında, aynı acıyı taşıdı. İkisi de yıllarca yuttukları o ağırlığı bir gün bedenlerine ödedi; Aynı teşhis, aynı sessizlik, aynı son.

Siz: Cuma-i şerifleriniz mübarek olsun 053***:Bugün Salı. Siz:Tek sorun bu mu sence?

İki düşman aile, iki düşman çocuk. Zaman ne getirecek hep beraber göreceğiz..

"Su "dedim. Gözlerimi daha da zorlayarak. Biraz olsun gözlerimi açmayı başarmıştım. Biraz kırpıştırdım. Gözlerim artık ışığa alışmıştı. Kolumu kaldırmaya çalıştım ama kaldıramadım. Bileklerimden bağlanmış gibiydi. Bakmak için kafamı oynattım ama o da olmadı. Sadece beyaz tavana bakabiliyordum. Tanrım neredeyim ben. Seste yoktu. Bir dakika ses. Bana en son bir araba çarpacaktı. Şimdi ise buradayım. Hastaneye gelmiş olmalıyım? Ama madem hastaneye geldim ,neden beni bağlasınlar ki? Bir gariplik var. Korkmaya başlamıştım. Kalbim, kalbim hızlı atıyor. Ruhum daralıyor sanki. Sakin olmalıyım. Kendimi kontrol edebilirim, yapabilirim. Zor olmayacak, burada neler dönüyor öğreneceğim. Sakince nefes almaya başladım. Bir, iki, üç,.. bıraktım. Tekrar dan alıp, verdim. Olacaktı, başka şansım yok. Kendimi biraz toparlandığımı hissettim. Daha iyi hissediyordum. Şimdi kolumda ne var bakmalıyım. Kafamı kaldırdım. Olmadı ,sanki belimden de bağlanmış gibiydim. Kafamı kaldırmaya çalıştım. Bu sefer olmuştu. Belimden, bileklerimden, bacaklarımdan çelik bir şey ile bağlanmıştım. Ama neden? Sanırım kaçacağımı tahmin etmişlerdi. O zaman ,lanet olsun o zaman yok işte. Kafamı geriye attım. Ne yapacaktım? Şuan hastanede değildim başka bir yerdeydim.