Ring, adaletin ve gücün bir arada konuştuğu bir yerdi. O ise adaletini elinden alanlara karşı susmamayı seçti. Haksızlıkla örülmüş bir geçmiş, çiğnenmiş kurallar ve bastırılmış bir öfke… Taekwondo artık onun için yalnızca bir spor değil, kendi adaletini yeniden inşa etmenin yoluydu. Antrenörlerinin gölgesinde ezilirken aldığı kararlar, onu geri dönüşü olmayan bir yola sürükledi. Bu yolun tam ortasında, birbirine tıpatıp benzeyen iki yüz çıktı karşısına. Aynı yüzler, farklı kaderler… Ve kalbin, yanlış zamanda doğru kişiye yenilişi. İkizlerin varlığı yalnızca kaderini değil, mücadelesinin yönünü de değiştirecekti. Çünkü bazı zaferler bağırarak kazanılmaz. Bazıları soğuktur. Bazıları sessizdir. Ve bazı öfkeler… asla yenilmez. Yenilmeyen Öfkenin Soğuk Bir Zaferi, bir kadının gücünü, sesini ve adaletini geri alışının hikâyesi.

Acı, haksızlığa uğrayan bir kızın somut bağırışlarıydı. Bağırış, çocuğu ölen bir annenin çaresizliğidi. Çaresizlik, dört duvar arasında kalmaktı. Kalmak ise senin canlı ölümündü. Ruhunun bedeninden çıkması oluyordu. Ruh sonsuzluğa teslim olmuştu, beden ise acıya mahkum bırakılmıştı. Ruh gitmişti, beden ölmüştü. Beden yanmıştı, ruh kül olmuştu. Acılar kavrulmuştu, bağırışlar söndürülmüştü. Çaresizlik yok etmişti, kalmak süründürmüştü. O gün ruh teslim olmuştu beden yerlerde sürüklenmişti. İşte o gün genç bir kızın ruhu semaya yükselmiş bedeni ise karanlığa hapsolmuştu..

Bu senin öldüğün gündü, benim ateşböceğim. O gün gökyüzü griydi, ama içimde senin yokluğunun karanlığı, bulutları bile aşan bir ağırlık yaratıyordu. Seni yeniden diriltmek için gökyüzü olabilir miydim? Temmuzun dördünde, yıldızlarla süslenmiş karanlık bir gökyüzü gibi seni tekrar yaşatabilir miydim? Hepimiz öleceğiz, bu bir gerçek. Ama senin gibi bir ışığın sönmesi, dünyanın adaletini sorgulatıyor Terk ettiğim için üzgünüm. Bunu senin iyiliğin için yaptığımı düşündüm. Ama hiçbir zaman doğru hissettirmedi. Sen benim küçük Versay`ımdın, parlayan yıldızım. Hastaneye gittiğimde sordular: "Ceset atılsın mı?" Bu sorunun ağırlığı altında ezildim. "Hoşça kal," diyemedim sana, gökyüzümdeki yıldızım. Ne kadar tuhaf bir düşünceydi bu; seni bir elbiseye sarma, seni kucaklama ihtimali. Hayatını yaşamalıydın, sonuna kadar. Ama senin için artık bir son vardı. Bu senin öldüğün gündü, benim ateşböceğim. O gün gökyüzü griydi, ama içimde senin yokluğunun karanlığı, bulutları bile aşan bir ağırlık yaratıyordu. Seni yeniden diriltmek için gökyüzü olabilir miydim? Temmuzun dördünde, yıldızlarla süslenmiş karanlık bir gökyüzü gibi seni tekrar yaşatabilir miydim? Hepimiz öleceğiz, bu bir gerçek. Ama senin gibi bir ışığın sönmesi, dünyanın adaletini sorgulatıyor Terk ettiğim için üzgünüm. Bunu senin iyiliğin için yaptığımı düşündüm. Ama hiçbir zaman doğru hissettirmedi. Sen benim küçük Versay`ımdın, parlayan yıldızım. Hastaneye gittiğimde sordular: "Ceset atılsın mı?" Bu sorunun ağırlığı altında ezildim. "Hoşça kal," diyemedim sana, gökyüzümdeki yıldızım. Ne kadar tuhaf bir düşünceydi bu; seni bir elbiseye sarma, seni kucaklama ihtimali. Hayatını yaşamalıydın, sonuna kadar. Ama senin için artık bir son vardı. ... Gözlerimi kapattım ve içimden yükselen sesi Bilge`ye değil, doğrudan kendime fısıldadım: "Hayatımdaki herkesi kaybettim. Kime dönsem, ellerim boş kalıyor. Peki, en çok kendimi mi kaybettim?" ...

Bir anlaşma uğruna evlenen iki düşman, sustukları her şeyle birbirlerini yavaş yavaş ele geçirmeye başlar.

Bu hikaye biraz karışıktı, çocukları karıştıran bir hemşire yoktu kendi çocuğunu ablasının çocuğuyla değiştiren bir adam vardı. Ve bunu kimse bilmiyordu. ... Bazen hayat olur olmadık yerlerde bambaşka hislere meydan okur. (Alıntı) "İstemediğin bir evde kalmaya utanmıyor musun sen?" "İstenmediğim yerlerde kalmaya alışığım ben, ikiz müsveddesi."

Bu bir iyileşme hikâyesi değil. Okulda görünmezleşen, evde ise sessizce ezilen bir kızın; ailesinin içinde başlayan ve kimsenin fark etmediği çöküşünün kaydı. Sessiz, rahatsız edici ve fazlasıyla tanıdık.

Lâl, Gece, Işık ve Eva...

Açıklama bulamadım

Mezun olduktan sonra bir şirketin gazete işlerini yapan 4 kişilik kız arkadaş gurubu ve orayı ailelerinden kalma olduğu için ortak yöneten 4 erkek arkadaş gurubu

Bazı insanlar çizerek iyileşir. Bazıları pişirerek. Çiz ve Pişir, arkadaşlık, sessiz aşklar ve herkesin bilmediği sırlar üzerine. Alice’in hayalleri var ama cesareti eksik. Nabi’nin hedefleri net ama kalbi çok sakin. Bu bir “her şey yoluna girdi” hikâyesi değil. Bu, yolda olmanın hikâyesi.

Kırılmış kalpler, silinmiş hayaller ve yıkılmış hayatlar... Onların bir çok ortak noktası vardı. Birbirlerine şans verdiklerinde bunu daha iyi anlamışlardı. Umay ve Teoman ülkenin uçlarında farklı şehirlerde yaşayan iki kişiydi. Onları bir araya getiren geçici görev olmuştu. Her ikisinin de paramparça olmuş hayatı ve duyguları vardı. Bölünmüş hayatlarını toparlamak için de birbirlerine ihtiyaçları vardı... `Tüm hakları saklıdır`

Geçmişini ardında bırakıp yeni bir sayfa açan Kumsal, yaz aylarını değerlendirmek üzere işe başlamak ister. Üvey Babasının yardımcı olduğu bu konuda kısa sürede işe başlar. Heyecanla liseye geçmeyi bekleyen Kumsal, oradaki günlerine sabırla katlanıp hayatına devam etmek ister. Fakat beklenmedik bir anda Çağan Alp ile tanışır. Kumsal, bu tanışmanın zamansız olduğunu düşünmektedir. Zamanla içinde hissettikleri çoğalır. Yaşananlar, Kumsal`ın kalbinde derin izler bırakır. Bastırdığı duygular gün yüzüne çıktıkça, kaçtığını sandığı her şey onu kendisiyle yüzleşmeye zorlar. Bu süreçte aralarında yaşanan her şey yalnızca bir yaz kaçamağı olarak mı kalacaktır yoksa bunun ötesine geçecek ve birbirlerine karşı hissettikleri, aralarında duygusal anlamda bağ mı oluşturacaktır? Bu hikâye, insanın kendinden saklayamadıklarını anlatır.

2000`li bir sabaha uyanan kız. Annem`in lise anıları ile büyümüş bir kız olarak tek hayalim bir gün olsun onları o şekilde görmekti ve bir sabah uyandığım yatak ne benim rahat yatağımdı ne de gittiğim okul benim okulumdu. Annem`in lisedeki tüm arkadaşları hep onu neden bırakmış diye düşünürdüm ama annemi lisede tanıyana kadar. Ve aşk kapımı çalana kadar. Kapımı çalan aşk annemin hoşuna gitmeyecekti. 𓇢𓆸 Adamın kolunda, 224 dövmesi vardı. O 2000`de yaptırmıştı ama ben 2026`da yaptırmıştım.

Efsun, rüyalarında gördüğü şeylerin birer hayal olmadığını fark ettiğinde, uyanık kalmanın artık bir anlamı kalmaz. Çünkü rüyalar ya çoktan yaşanmıştır ya da yaşanmak üzeredir. Gerçek ile düş arasındaki çizgi inceldikçe, Efsun iki dünya arasında sıkışır. Kaan ise bu çizginin öte yanında duran, varlığı kadar sessizliğiyle de tehlikeli bir gölgedir. Bazı gerçekler uyanınca geçmez; bazı rüyalar ise insanı geri dönülmez bir eşiğe sürükler.

Bir insan sizce platonik olduğu birinden vazgeçtikten sonra tekrar birine platonik olabilir mi? Sadece bir bakış delicesine sizi etkileyebilir mi? İşte bu soruların cevabı burada... Sınav senesi gelen Kardelen kendine söz vermiştir.Bu söz onun akademik başarısını büyük anlamda değiştirecek bir söz.Ama Kardelen sınav senesi karşılaşacağı engellerin farkında değildi...

Çok sevdim seni ben seni çok sevdim . Hani derler ya : kimi çok seversen Allah onu senden alırmış . Allahım onu benden niye aldın ki ? Ama ben onu çok güzel seviyordum niye gittiki benden ... Kitaptaki tek gerçek yaşanmış olaylardır onun dışında isimler dahili hiç bir gerçek bulunmamamıştır .

Evde sıkıp bir şirketin güvenlik sistemine sızdım ne olabilir ki ..... Bora karasu ile tanışırsın

Bİ ŞANS VERMENİZİ ÇOK İSTERİM BALLI TURTALARIM BU BİR MAFYA KİTABIDIR

BÖLÜM 1 – BİR DİZİYLE BAŞLAYAN TESADÜF Bazı hikâyeler büyük olaylarla başlamaz. Ne fırtına vardır ne gök gürültüsü… Sadece küçük bir ortak nokta, küçük bir merak ve masum bir mesaj. Elif, Instagram’da Nazlı Bulut hayranıydı. Profilinde paylaşımlar, sahne editleri, diziden kesitler vardı. Mahkûm dizisini sadece izlemiyor, hissediyordu. Karakterlerin acısını kendi içine alıyor, sahneleri defalarca izliyordu. Yasin de Mahkûm dizisinin fanıydı. Dizideki adalet arayışı, haksızlıklar, mücadele… hepsi ona dokunuyordu. Bir gün Elif’in hesabına denk geldi. Önce bir edit, sonra bir yorum… Basit bir cümle: “Bu sahne çok iyiydi.” Elif cevap verdi. Yasin tekrar yazdı. Sohbet başladı. Başta herkes gibi diziden konuştular. Hangi bölüm daha iyiydi, hangi sahnede kalpleri sıkışmıştı. Ama sonra sohbet diziden taştı. İnsan kendini güvende hissedince, kelimeler genişler. BÖLÜM 2 – ÇOCUKLUĞA AÇILAN SOHBETLER Bir gün Elif sordu: “Çocukken hangi çizgi filmleri izlerdin?” Yasin gülümsedi. Bir anda ikisi de çocukluğuna döndü. Televizyon başında geçen sabahlar, okuldan sonra koşa koşa eve gelmeler, çizgi film saatini kaçırmamak için yapılan küçük kavgalar… İsimler sayıldı. Aynı çizgi filmler… Aynı kahkahalar… Sonra oyunlar geldi konuya. Mahallede oynanan oyunlar. Düşülen dizler. Yenilen azarlar. Akşam ezanıyla biten oyunlar… Saatler geçti ama kimse fark etmedi. Çünkü bu sohbet zorlamayla değil, kendiliğinden akıyordu. Elif bazen derdini anlattı. Yasin dinledi. Yasin bazen sustu. Elif anladı. Aralarında garip ama güzel bir denge vardı. Ne fazla yakındılar ne uzak. İkisi de bunu “abi–kardeş” diye adlandırdı. Ama Yasin’in kalbi bu kelimeye sığmıyordu. BÖLÜM 3 – SESSİZCE BÜYÜYEN AŞK Yasin ilk günden beri bir şey hissetmişti. Ama bunu dillendirmedi. Çünkü Elif kırılgandı. Ve Yasin, kırılacak bir kalbi asla kendi hevesine kurban etmek istemedi. Sevgi bazen konuşmak değildir. Bazen susmaktır. Beklemektir. Yanında durmaktır. Yasin öyle yaptı. Elif güldüğünde sevindi. Üzüldüğünde içi sıkıştı. Ama hep bir adım geride durdu. Geceleri telefonu eline alıp yazmak istediği çok oldu. “Ben sana aşığım” demek istedi. Ama vazgeçti. Çünkü aşk bazen sabırla ölçülür. Elif onun güvenli alanı oldu. Yasin onun sessiz desteği. Ama kader, her zaman düz ilerlemez. BÖLÜM 4 – KOPUŞ Bir gün Nilay diye biri çıktı. Sözler söylendi. Kafalar karıştı. Ve Elif, Yasin’i her yerden engelledi. Hiç açıklama yoktu. Hiç veda yoktu. Sadece sessizlik. Yasin ilk gün anlamadı. İkinci gün kabullenmedi. Üçüncü gün içi acımaya başladı. Ama yine de kızmadı. Çünkü seviyordu. BÖLÜM 5 – SESSİZLİĞİN İÇİNDE GEÇEN ZAMAN Engellendiği gün Yasin’in hayatında zaman ikiye bölündü. Engelden önce ve engelden sonra. İlk gün kendini kandırdı. “Belki yanlışlık olmuştur.” İkinci gün kontrol etti. Üçüncü gün anladı. Elif yoktu. Mesaj atacak bir yer yoktu. Sesini duyuracak bir kapı yoktu. Sadece anılar vardı. Birlikte yapılan editler duruyordu. Eski sohbetler duruyordu. Ama konuşan yoktu. Yasin geceleri telefonu eline alıp boşluğa baktı. Yazamadığı cümleler boğazına dizildi. Bazen öfkelendi, bazen sustu. Ama hiçbir zaman sevgisi azalmadı. Çünkü gerçek sevgi, karşılık beklemez. Gerçek sevgi, yoklukta da var olmayı becerir. Aylar geçti. Mevsimler değişti. Ama Elif’in adı Yasin’in içinde aynı yerde kaldı. BÖLÜM 6 – ENGEL KALKTIĞINDA Bir gün… Sıradan bir gün. Telefon ekranı yandı. Bir bildirim geldi. Yasin önce inanmadı. Elif. Kalbi hızlandı. Parmakları titredi. Mesaj kısa ama ağırdı: “Özledim seni.” Yasin durmadı. Düşünmedi. Beklemedi. “Ben de seni özledim.” O an yıllar eridi. Sessizlik dağıldı. Hasret konuşmaya başladı. Konuşmalar sanki hiç kopmamış gibiydi. Ama aslında her kelimenin altında bir özür, bir özlem, bir pişmanlık vardı. Kimse geçmişi kurcalamadı. Kimse hesap sormadı. Çünkü ikisi de biliyordu: Bazı şeyler konuşulmasa da anlaşılır. BÖLÜM 7 – KARA KEDİ VE UĞUR BÖCEĞİ Nazlı Bulut hesabı kapandı. Elif değişti. Büyüdü. Yeni adı: Uğur Böceği. Yasin bunu gördüğünde içinden bir şey koptu ama güzeldi. O da değişti. Kendine yeni bir isim seçti: Kara Kedi. İki sembol… İki zıtlık… Ama aynı hikâye. Yine editler başladı. Yine mesajlar. Ama bu sefer arada görünmeyen bir bağ vardı. Abi–kardeş gibiydiler hâlâ. Ama kalpler bunu inkâr ediyordu. Yasin artık kaçamadığını anladı. Bu sevgi konuşulmak istiyordu. BÖLÜM 8 – DÖRT YILIN SESSİZ İTİRAFI Yasin uzun süre sustu. Çünkü bazı cümleler söylenince geri alınamazdı. Elif’e karşı hissettiklerini içinde taşıdı. Her mesajda biraz daha ağırlaştı bu yük. Artık “abi–kardeş” kelimesi boğazında düğümleniyordu. Bir gün karar verdi. Ama bu karar acele değildi. Bu karar, dört yılın sonucuydu. Yasin sevgili olmayı istedi. Ama dayatmadı. Elif’e zaman tanıdı. Çünkü sevgi, karşı tarafın rahat nefes almasına izin vermeliydi. Elif düşündü. Arkadaşlarına sordu. Anlattı. Tarttı. Ve sonunda dedi ki: “Evet.” O an Yasin için dünya sustu. Çünkü beklenen bir şey gelince insan sevinçten bağırmaz, sessizleşir. Yasin her şeyi anlattı. Tanıştıkları ilk günden beri hissettiklerini… Neden sustuğunu… Neden beklediğini… “Ben sana dört yıldır aşığım” dedi. “Yeri ve zamanı bekledim.” Elif dinledi. Ve anladı. BÖLÜM 9 – AŞKIN SINAVI Sevgili olmak masaldı. Ama masallar da sınavlarla doluydu. İlk zamanlar güzeldi. İltifatlar… Uzun mesajlar… Gelecek hayalleri… Ama sonra küçük yanlışlar oldu. Yanlış kelimeler. Yanlış zamanlamalar. Tartıştılar. Barıştılar. Yine tartıştılar. Ve Yasin her seferinde durup aynaya baktı. “Benim yüzümden” dedi. Kaçmadı. Savunmaya geçmedi. Çünkü sevgi, hatayı kabul edebilme cesareti ister. Elif zor affetti. Ama Yasin daha zor vazgeçti. Bir gün Elif açıkça söyledi: “Bir kere daha olursa giderim.” O cümle Yasin’in içine kazındı. O günden sonra kelimelerini tarttı. Sessizliğini bile dikkatle seçti. Çünkü bu aşk, kaybedilecek bir şey değildi. BÖLÜM 10 – AİLEYE UZANAN YOL Elif bir gün annesinden bahsetti. Ses tonu farklıydı. Heyecanlıydı. Yasin anladı. Bu hikâye artık iki kişilik değildi. Elif annesine Yasin’i anlattı. Az az… Ama umutla. Bir gün Elif güldü. “Annem gelinlik altı çorabı almış.” Yasin şaşırdı. Kalbi hızlandı. Sonra o cümle geldi: “Seni kaynana yapacağım.” Bu bir şakaydı belki… Ama bazı şakalar gerçeğin provasıdır. Yasin o an anladı: Bu sevgi sadece bugün için değildi. Bu, bir ömürlük yolun başlangıcıydı. SON SÖZ – BİTMEYEN HİKÂYE Bu hikâye burada bitmiyor. Çünkü gerçek aşklar kitaplarda bitmez. Yasin bekledi. Hata yaptı. Kabul etti. Ama sevmekten vazgeçmedi. Elif sabretti. Korktu. Ama kalbini açtı. Kara Kedi ile Uğur Böceği Zıtlıkların değil, Sabırla kazanılmış bir sevginin hikâyesi oldu. BÖLÜM 11 – KORKUYLA SEVGİ ARASINDA Sevgi büyüdükçe korku da büyür. Çünkü insan, değer verdiği şeyi kaybetmekten korkar. Yasin artık Elif’i “sahip olunacak biri” gibi değil, “emanet” gibi görüyordu. Yanlış bir söz, yanlış bir sessizlik her şeyi yıkabilirdi. Bazen Elif susuyordu. Yasin o suskunlukta bin ihtimal kuruyordu. Yanlış mı söyledim? Yanlış mı hissettirdim? Elif ise kendi içinde mücadele ediyordu. Bir yanda sevgi… Bir yanda geçmişten kalan kırgınlıklar. İki insan da aynı şeyi istiyordu aslında: Huzur. Ama bunu nasıl kuracaklarını öğrenmeye çalışıyorlardı. BÖLÜM 12 – “BENİM SUÇUM” DEMEK Bir tartışma daha oldu. Sesler yükselmedi belki… Ama kalpler yoruldu. Yasin durdu. Kaçmadı. Suçu başkasına atmadı. “Benim suçum” dedi. Bu cümle kolay söylenmez. Çünkü insanın egosunu yaralar. Ama sevgiyi büyütür. Yasin şunu biliyordu: Hatasını kabul etmeyen biri, sevgiyi hak edemez. Elif bunu gördü. Ve ilk defa kalbi biraz daha yumuşadı. BÖLÜM 13 – SABIR Sevgi sadece iltifatla olmaz. Bazen susarak sevmek gerekir. Bazen geri çekilerek… Yasin Elif’in alanına saygı duydu. Üzerine gitmedi. Baskı yapmadı. Çünkü sevgi, boğmak değil, nefes aldırmaktı. Elif bunu fark etti. Ve Yasin’in sevgisinin geçici olmadığını anladı. BÖLÜM 14 – AİLENİN GÖLGESİ Annelere anlatılan her hikâye ciddidir. Çünkü anne, kalpten önce geleceği görür. Elif annesine Yasin’i anlatırken kelimeleri seçti. Yasin’in sabrını… Saygısını… Bekleyişini… Annesi dinledi. Sessiz kaldı. Ama gözleri konuştu. O “gelinlik altı çorabı” belki küçük bir detaydı. Ama Yasin için koca bir umuttu. BÖLÜM 15 – GELECEK HAYALLERİ Bazen gece yarısı konuşmalarında gelecekten bahsettiler. Nerede yaşayacaklar? Nasıl bir hayat kuracaklar? Hayaller büyük değildi. Ama gerçekti. Birlikte çay içilen akşamlar… Küçük mutluluklar… Sessiz bir huzur… Yasin için mutluluk, Elif’in yanında normal olmaktı. BÖLÜM 16 – KARA KEDİ VE UĞUR BÖCEĞİ YİNE Kara Kedi uğursuz değildi. Uğur Böceği şans getiren bir masaldı. İkisi birlikte olunca hikâye tamamlanıyordu. Editler artık sadece görüntü değildi. Anıydı. Geçmişti. Gelecekti. BÖLÜM 17 – BİTMEDEN DEVAM EDEN AŞK Bu hikâye hâlâ yazılıyor. Çünkü gerçek aşklar “son” kelimesini sevmez. Yasin hâlâ öğreniyor. Elif hâlâ hissediyor. Ama artık yalnız değiller.

Bilinmeyen sebeple yolları ayrılan 6 arkadaş 13 yıl sonra tekrar mı buluşuyor? Bakalım başlarına gelmeyen olay kalacak mı? YOKSA BİR OTOBÜS YOLCULUĞUNA MI ÇIKACAKLAR!?

Soylu bir ailenin göz kamaştıran serveti içinde büyüyen bir kız… Ama altın kafes kadar dar bir hayat. Herkes onun kusursuz bir hayat yaşadığını sanırken, o geceleri kimsenin duymadığı şarkılarla hayatta kalıyor. Müziği, özgürlüğü ve kendisini… herkesten gizleyerek. Bir gün, en güvendiği arkadaşlarıyla gizlice katıldığı bir yarışma her şeyi değiştiriyor. Sahne ışıkları altında sadece sesi değil, cesareti de ortaya çıkıyor. Yeni insanlar, yeni hayaller ve asla tatmadığı bir özgürlükle tanışıyor. Fakat bu yeni dünya, tehlikeleri de beraberinde getiriyor. Dinçer ailesinin veliahtlarıyla yolları kesiştiğinde, kız kendini entrikaların, sırların ve güç oyunlarının ortasında buluyor. Üstelik en başından beri yanında olan o adamla arasına giren karmaşalar, kalbinin en zor sınavı oluyor.

Aşk hepimizin içinde olan bir dosttu. Öfke aşkla gelirdi. Kırgınlık sevdiğin kişiye karşı olurdu. Özlem onun sesini her dakika duymak isterdi. Acı hep içindeki organdı. Eflatun hayalleri için savaşan genç bir kızken ilk aşkına duyduğu sevgi hiç bitmiyordu. Pamir onu görmezden gelen sadece arkadaş olarak gören bir kişi iken gerçekleri ilk kim söyleyecekti. Arkadaşlar ve aşk ... Bu ad ile yazılan ilk kitap. Fikir çalması lütfen yapmayınız.

Bilinmeyen numara: Günüm gün olmaz seni görmeden Bilinmeyen numara: Gözlerim ayrılmaz penceremden Bilinmeyen numara: Gözlerimin karasına Bilinmeyen numara: Bak kalbimin yarasına Bilinmeyen numara: Dertlerimin arasına Bilinmeyen numara: Karıştın sen komşu kızı Siz: Sarhoş musun? Bilinmeyen numara: Ah senin sesini duyunca sarhoş olmamak ne mümkün… Bilinmeyen numara: Vicdansızsın komşu kızı. Bilinmeyen numara: O kafanı kitaplarından kaldırmıyorsun ki…

Birbirlerinden nefret eden iki insan... Yakın arkadaşlarının düğününde birbirlerinden etkilenirler. Tek gecelik bir ilişki sonucunda bu iki insanı birbirine bağlayan bir mucize gerçekleşir. Minik bir bebeğin iki insanın hayatını değiştirme hikâyesi...

Lavinya, anlamı ölüm çiçeği olan. Altuğ, anlamı güçlü lider olan. Lavinya, çocukluğunun bir kısmına kadar mutlu yaşayan bir kız çocuğuydu. Fakat 7 yaşından sonra esareti başlamıştı. Bu esaret altında içindeki çiçeği soldurmadan büyütmeyi denemişti. Altuğ ise, doğduğundan beri bir savaşçı olarak büyütülen, bir lider olması için büyütülen bir çocuktu. Masumdu, her çocuk gibi masumdu. Fakat bu kanlı savaşın ortasında masumluğunu ne kadar koruyabilirdi? Karahanlar ve kuzgunlar, iki dost aileydiler. Bir şirketi beraber yönetiyordular. Ta ki kuzgunlar kendi çıkarları için şirketin bilgilerini sızdırana kadar. O zaman iki aile içinde yol görünmüş, düşmanlık ve nefret bir sarmaşık gibi hanelerini sarmıştı. Lavinya ve Altuğ ise bu düşmanlığın tam ortasında büyüyen iki çocuktu. Fakat artık büyümüşlerdi. Lavinya babasının ölümünden sonra aileleri konusunda söz sahibi olmuştu. Ama kaderin onlar için çizecekleri yolu henüz bilmiyorlardı.