Her şey tehlikeli bir hal almıştı. Beni ona bakarken yakalamıştı. Bana olan ilgisinden nefret ediyordum. Benim kim olduğumu biliyor muydu? Ya da ben onun kim olduğunu biliyor muydum? Benim onun peşinde olduğum gibi, O da benim mi peşimdeydi? ∞ Teyzesinin tahini çıkmasıyla tüm hayatını geride bırakıp sessiz bir kasabaya yerleşen Bengi`yi yeni bir başlangıç bekliyordu. Yolda kaza yaptıkları gizemli çocuğa yardım etmesiyle tüm hayatı alt üst olmuş, hiç bilmediği dünyaya adım atmak zorunda kalmıştı. Ailesini öldüren katilin peşindeyken, kendi içindeki karanlıkla da yüzleşmek zorunda kalan Bengi, artık sadece hayatta kalmak için değil, kim olduğunu öğrenmek içinde savaşacaktır. Çünkü o gizemli çocuk, gündüzleri normal insanken, geceleri kendini bilmeyen karanlığın ikiziydi. -------------------------------------------- Gerilim, kimlik, karanlık bağlar ve psikolojik çözülmenin sınırlarında dolaşan bir ilk roman, karanlığın İkizi.. Bu kitap sizi kendinizden bile şüphe ettirecek.

"Sen hangi bağın gülüsün?"

Yıllar önce devlet tarafından kapatılan okulu, yıllar sonra yeniden açılır ve Marya Aksu`ya bir teklifle gelir. Okulun öğrencilerinin katıldığı kampa katılmasını ve öğrencilere ilham kaynağı olmasını istemişlerdir. Marya ise teklifi kabul eder ama bu beklediği gibi bir gezi olmaz.

“Jisung’un gülüşü hâlâ kulaklarında yankılanıyordu. O gülüş, Minho’nun en sevdiği şarkıydı. Ama şimdi sadece bir hatıraydı…

İki yaralı insan. Nasıl olurda birbirine ilaç olurdu ki?

Dışlanmalar vardı, mutsuzluk vardı, hayaller vardı, ölümler vardı. Dışlanmışların olduğu bir okulda dışlanmalar olabilir miydi? Oldu. Bazıları kendilerini kabul ettirmek isterken diğerleri onlardan geçmişte yaşadıklarının intikamını almak istedi. Geçmişinden habersiz bir kız, çocukluğunu yaşayamamış bir genç ve birbirlerine ancak sonsuzlukta kavuşacak iki sevdalı. Peki hikayenin sonunda hayatta kalabilecek misin? Ya da şöyle mi sormalıydım, hikayenin sonunda yaşamak isteyecek misin?

Önsöz İki düşman, bir kan davası… Hayatı ikinci kez elinden alınan Azel ve onu her şeyiyle kabullenip, kimseye söylemeden seven; acımasızlığıyla nam salmış Polat Ağa… Yolları nasıl kesişecek?

"Bu evde kurallar, itibar içindir. Senin duyguların, bizim yatırımımızdır, Ateş." Lüks banyo. Ateş sıkı topuzunu düzeltiyor. Yüzü ifadesiz, bir maske takıyor gibi. Buz gibi yemek masası. Ateş kaskatı oturuyor. Cam kırılması. Ardından tok bir kemer şaklaması. Ateş`in gözleri dolu ama donuk. Yutkunma sesi duyulur. Gözyaşı gelmez. Bu, gözyaşını yutma eyleminin odak noktasıdır. Cem`in, seramik heykeli ezerkenki sinsi gülümsemesi. "Onlar bana `Gamze` dediler. Oysa içimdeki tek kanun, ağlamamaktı." Arabanın loşluğunda Ateş, bordo rujunu sürüyor. Simsiyah saçlarını topuzdan çözerek beline inmesine izin veriyor. Terk edilmiş atölye kapısı açılıyor. "Babam Hukuk istedi. Oysa benim kanunum, yıkımdan doğdu." CEM (Fısıltı, tehditkâr): "Bu uçurum, ailenin itibarını yerle bir edecek." Ateş`in atölyede agresif modern dansı. Cem, pencereden Ateş`i izliyor. Yüzündeki ifade, Ateş`in tamamen "yoldan çıktığına" dair dehşet. RÜZGAR "Sana güvenmelisin, Ateş." Gece kütüphanesi. Rüzgar, Ateş`in gergin boyun kaslarına dokunuyor. Ateş`in gözlerinden ilk kez süzülen yaş. ATEŞ "Benim yutulan gözyaşlarımın kanunu bu..." SON KARŞILAŞMA ORHAN BEY (Gürler, öfkeli): "Benden izinsiz HİÇBİR YERE GİDEMEZSİN!" Ateş`in mezuniyet kıyafetinden, siyah, asi kimliğiyle babasının yüzüne doğru yürüyor. Babası şok ve öfke arasında. ATEŞ "Borcum bitti. O kemerin izini sırtımda taşıyorum..." 0 "Ben senin dayattığın yutulmuş gözyaşlarının kanununu çiğnedim." Ateş`in evden çıkıp, Rüzgar`a doğru yürümesi.

Bir rakam… sadece bir rakam hatası. Ama o yanlışlık, bir kadının parmak uçlarından dökülen numaralarla, hiç tanımadığı bir erkeğin dünyasına açılan kapı oldu. Başlangıçta basit bir tesadüf gibi görünse de, sözcükler ateşe dönüştü, her cümlenin ardında gizlenen arzular giderek açığa çıkmaya başladı. Kim olduklarını bilmeden, yalnızca kelimelerle birbirlerinin derisine dokundular; her mesajda biraz daha soyundular, bedenlerinden önce ruhlarını çıplak bıraktılar. “Teni Tenimde”, bir yanlış numaranın karanlıkta filizlenen tutkusunu anlatıyor. Bazen en büyük ihtiraslar, en beklenmedik anlarda ve en yanlış sandığımız insanlarla başlar. Ve o an geldiğinde, geriye sadece tek bir soru kalır: Yanlışlık mıydı, yoksa kaderin en tehlikeli oyunu mu?

Askeri yazdığım kitabın mafya ve farklı cinsiyet versiyonu. Hikayede farklı. Karakterleri kullandım

💞Sevgili okur beğendiysen bu bölümü beyen ve yorum yap ama beyen mesihin yer varsa yorumlarda belirt düzeltiyim görüşmek üzere sizi seviyorum💗

duman konserine gidelim...

Aşkın, ihanetin ve mücadelenin bir arada olduğu heyecan ve nefret dolu bir macera

Aşk her zaman bir ateş kadar derin ve parlak olabilir mi? Bakalım bu aşk onları nasıl sınacak ve nasıl olacak

Elleri bornozun kuşağına giderken bütün uzuvları titriyordu. Hala gözleri kapalıydı. Kuşağı çözdü bir omuz hareketiyle bornoz bedeninden kayarak ayakları dibine düştü. Her dokunuş ruhunda sarsılmalara neden oluyor, parmak uçları göğüs çevresinde daireler çizerek gezinmeye başladıkça yüreğine inceden inceye bir sızı düşüyordu

Bazen birine sinir olurken, aynı anda ondan hoşlanabileceğini hiç fark etmezsin ya... Benim hikayem tam olarak öyle başladı. Ortaokulun başında sınıf degiştirdim, her şey gayet normaldi. Ta ki Rüzgar`la tanışana kadar. Herkes onu severdi, ben hariç. Çünkü o, her zaman benden bir adım öndeydi - ya da ben öyle sanıyordum. Dört yıl boyunca yarıştık. Sınavlarda, projelerde, hatta göz göze gelmemeye çalışırken bile bir rekabet vardı aramızda. Sonra bir gün... tiyatro da, nişanlı rolünü oynayana kadar. Evet, nişanlı! Oyun bitti ama o an asla bitmedi. Kafamın bir köşesinde, hep o sahnede kaldım. Yıllar geçti. Yeni okul, yeni insanlar, yeni hayat... derken bir gün, tam da onu düşünürken karşımda belirdi. Aynı Rüzgar`dı. Sadece biraz daha uzun, biraz daha sessiz... ve biraz daha tehlikeli... Bu defa sahne yoktu. Ama tiyatroyu gönüllerimiz yazıyordu. Herkese merhaba bu benim yeni kurgum ve gerçek hikayeden kurgulanmıştır!

Yeni bir liseye başladım ama işler hiç istediğim bir şeyler yaşandı... Hayatımın ilk aşkını bu lisede buldum. Ben eskiden sevgiye bile aşk diyormuşum onu öğrendim. Bu lisenin benim hayatımın dönüm noktası olacağını kim bilebilirdi...

Tanı; Aşk “Bazı yaralar sadece neşterle değil, kalple de iyileşir.” Baran Demir... 28 yaşında bir genel cerrahi uzmanı. Disiplinli, kusursuz, duygudan arınmış bir zihin. İmkânsız bir ameliyatla adını ülkeye ezberletmiş ama kimse onun içindeki yıkımı bilmiyor. Asla asistan yetiştirmiyor. Çünkü kimseye güvenmiyor. Geçmiş, onun ellerini olduğu kadar kalbini de kapatmış. Ama artık bu yalnızlık sona ermek zorunda. Yağmur Ünal... Genç bir genel cerrahi asistanı adayı. Hayatının en kırılgan yaşlarında babasını, sonra da sağlığını kaybetti. Diyabetle yaşarken bile vazgeçmedi hayallerinden. O sadece cerrah olmak istemiyor; kendine, bedenine, geleceğine hükmetmek istiyor. Ve bir sabah adı, hiç istemediği bir dosyada yazıyor: “Asistan atamanız Uz. Dr. Baran Demir’e yapılmıştır.” Neşterlerin gölgesinde, gece nöbetlerinde, kan ve sevgi arasında bir yolculuk başlıyor. İki yabancı. İki yaralı. Bir ameliyat masası kadar keskin bir çizgide, birbirinin hayatına tanı koyacak.

Işılay, Ilgaz ve Ilgın... 17 yıl önce anneleri tarafından üçüzler ayrılmıştı. Işılay ve Ilgaz`ı yetimhaneye bırakan anneleri Ilgın ile Şanlıurfa`dan kaçıp İstanbul`a yerleşmişti. Işılay ve Ilgaz birbirine aile olurken Ilgın tek başına , annesinden sevgi göremeden büyümüştü. Kader üçüzleri 17 yıl sonra bir araya getirdi. Bundan sonra ne olacaktı ? Üçüzler birbirine alışacak mı? Kardeşleri, abileri ve babası ile mutlu olacaklar mı ? Yıllardır yalnız olan üçüzler bir anda kendilerini kocaman bir ailede bulurlar. Üçüzlerin yeni hayatına davetlisiniz.

Aden hayatta yalnız yürümeye alışmış, hukuk fakültesini bitirmeye çalışan genç bir kadın. Ama bir gece… takip edildiği o karanlık yolda kader tüm planları altüst eder.

Bir iş için gittiği şirkette patronunun ona aşık olduğunu öğrenen Rüya nın hikayesi Lütfen hikayeme bi şans ver

Herkes hayatında sınırlar çizer… Kimi kendi benliğini hatırlamak için, kimi ise mecbur olduğu için. Ben, Araf… Benim sınırlarım da mecburiyetle başladı aslında. 17 yaşındaydım; hayatı daha güzel bir yer yapmak istediğim masum zamanlarımda. Ve işte o zaman, sınırlarımı mecbur çizsem de dilimde bir kelime vardı; hayatı tanımak, onu hissetmek ve kendi dünyamı keşfetmek için başladığım kelime: ‘Asla.’

Ya geçmişin küllerini sessizce toprağa gömecektim. Ya da ateşe çıplak ellerimle dokunup gerçeği bulacaktım. Bazılarına hayat çiçek sunarken, bazılarına ise diken. Ve ben dikenlerle doğmuştum. Kimi gidişlere boyun eğersin, kimi kalışlara inat edersin. Ama eninde sonunda öğrenirsin: Kurşun her zaman hedefini bulmaz. Bazen en masumunu delip geçer.

Belki de kötü olay dediğimiz seyler aslında bizim en güzel kaderimize yoldur...

Gökyüzüne bakarken bazen kaybolmuş yıldızları ararız; bazen de kendi kırık parçalarımızı buluruz. Bu hikâye, iki genç ruhun farklı hayatlarındaki boşlukları ve gizli acıları keşfederken birbirlerini nasıl bulduklarını anlatıyor. Ülkün, ailesi yanındayken bile kendi hayal dünyasında, yıldızlarda teselli arayan bir kız… Aras, annesini kaybetmiş, babasının gölgesinde büyüyen ve kalbini saklamak zorunda kalan bir oğlan… İkisi de farklı yaşamlar ve farklı kayıplarla yoğrulmuş olsa da, kaderin yıldız kırıntıları onları aynı hikâyeye doğru çeker. Bu roman, yalnızlığın içinde umut arayanlara ve kırık kalplerin birbirini tamamlayabileceğine dair bir yolculuktur. Belki siz de sayfalar arasında kendi yıldız kırıntılarınızı bulacaksınız. Gökyüzüne bakın. Belki bir yerde, sizin de yıldız kırıntınız parlıyordur.