Mera sokağında çocukluğunu geçiren Irmak ve Güney uzun yıllar sonra karşılaşır

İstanbul’un kalabalık, güvenli ve steril hastane koridorlarından, Hakkari’nin sınır çizgisinde, barut kokan çetin dağlarına uzanan bir yolculuk… ​Aksa Soykan; hayatı boyunca yüksek sesle konuşmamış, insanı incitmekten korkan, merhameti kalbinden taşan naif bir genel cerrah. Onun savaşı, ne pahasına olursa olsun yaşatmakla ve yaraları sarmakla ilgiliydi. Ancak sivil bir doktor olarak atandığı o askeriyenin kapısından içeri adım attığında, sadece askerlerin yaralarını değil, kendi kaderini de o dağların sert rüzgarına teslim edeceğinden habersizdi. ​Ve O... Gözleri dipsiz bir kuyu kadar siyah, çehresi o çorak topraklar kadar sert ve mesafeli bir asker. Varlığıyla gölgeleri bile titreten, kalbini ve geçmişini sarp dağların ardına gömmüş bir komutan. ​İki farklı dünya, Albay’ın odasında, tek bir bakışla kesişti. Biri şifa dağıtan yumuşak bir el, diğeri tetiği tutan sarsılmaz bir iradeydi. ​Savaşın tam ortasında, silah seslerinin gölgesinde büyüyen sessiz bir bağ… Aksa, bu vahşi coğrafyada hem hayata tutunmayı öğrenecek hem de o siyah gözlerin ardındaki en derin, en dokunulmamış yarayı iyileştirmeye çalışacaktı.

"Sen benim asla vazgeçemeyeceğim sevdamın parçasısın ulaş ben seni nasıl bırakırım sen benim komutanımsın, arkadaşım, dostum, sırdaşım, sevgilim, aşkım, sevdam..." elimi göğsünün üstüne koydum "bu kalp bu beden benim seninle olduğum bu yol benim sevdama ait."

2 arkadaşın şırnağa tayini çıkmasıyla başlayan eğlence dolu ve aşk dolu bir kitaptır. Askeri kurgu seven herkesi bekliyorumm

"İzninizle komutanım." deyip hızla odasından çıktım. Gözyaşlarım sicim gibi akmaya başlamıştı. Kapı, ardımdan sertçe kapandı ve kapanır kapanmaz da odadan bağırtılar yükselmeye başladı. Taburda biraz daha durursam birimizden birine bir şey olacaktı. Hiçbir `yenge iyi misin` sorusuna cevap vermeden kendimi dışarı attım. Nöbet tutan askerler, eğitim alan birçok er, gökyüzünün aydınlığı ve ben... Onun ardından kalan tek şey bunlardı, bizdik. Sanırdım ki buraya son kez geldiğimde, ay yıldıza sarılmış bir tabutta olurdu. Oysa o, o tabuta resmen beni koymuştu. Şimdi, bu adımımı bastığım topraklarda okunan ezanlardan biri de belki selamı dile getirirdi, getirmez miydi yoksa?

"Aşk bedel ödetir, Meva..." dedi alev topuna dönmüş gözlerini gözlerime esir ederken. Büyük bir gayretle bedenini ileriye doğru itelediğim sırada bileğimi kavrayıp, "Annenin katili ben değilim." Diyebildi. Durgundu. Güçlü omuzları çöküntüye uğrarken, dehşetle baktı bir kez daha yüzüme. Bir şey demesine fırsat vermeden asileşen gözlerimi gözlerine dikip cevap verdim. "Annemin değil, yok olan duygularımın katilisin. Tüm hakları saklıdır! Aksi takdirde yasal işlemler başlatılacaktır!

Gökçe’ne benzer bir askeri kursu çok açıklama gerekmez özenerek yazdım

KUZGUN PROTOKOLÜ “Bazı askerler ölmez. Sadece kayıtlardan silinir.” Türkiye’de varlığı inkâr edilen bir birlik vardı. Adları hiçbir dosyada geçmiyor, yüzleri hiçbir kamerada görünmüyor, öldüklerinde ise arkalarında sadece boş mezarlar kalıyordu. Onlara devlet değil, karanlık sahip çıkıyordu. Kağan Kuzgun da o adamlardan biriydi. Yıllar önce öldüğü açıklanan bir asker. Ama geceleri hâlâ görev yapan bir hayalet. Tek kuralı vardı: Duygu yok. Güven yok. Hata yok. Ta ki bir operasyonda hedefindeki kişiyi öldüremeyene kadar. Mira Arven…

Herşey çocukluğumda tanıştığım bir askerle başladı. Sonrasında o askerin kalbi sayesinde hayatıma tutundum. Onun kalbini bedenimde yaşatırken onun kalbinin içinde bana bıraktığı şeyleride yaşatmaya çalışıyorum. Peki başarabilecek miyim? Başarırsam sonuçlarına katlanabilecek miyim? Peki babamın yaralı bulduğu asker, geçmişimi kaldırabilecek mi? Kuzgun`un kalbini taşıdığımı öğrendiğinde gerçekler bana ağır geldiği gibi ona da ağır gelirse sonumuz ne olacak? Hayatımızdaki sırların bizi bu kadar bir birimize ittiğini öğrendiğimizde bunun altından nasıl kalkacağız?

Aynı evde gülen insanlar, aynı operasyonda birbirleri için ölmeyi göze alabilir miydi? Dokuz adam. Dokuz farklı hayat. Ama tek bir yemin. Kılıç Timi, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin en tehlikeli görevlerine gönderilen özel bir birliktir.Başardıkları operasyonlar kaybettikleri insanlar Komutanları Batur Akçay’ın liderliğinde; şakaların, kardeşliğin ve kaosun arasında kerem ve Emre’nin bitmek bilmeyen şakaları komedileri, selim’in düzen takıntısı ve İstanbul beyfendiliği Oğuz’un acemiliği Çetin’in babacan tavırları Hakan ve Aylin’in aşkı Gökhan’ın deli dolu halleri Bora’nın asiliği Onlar birbirinin yarasını saran, aynı sofrada oturan, aynı korkuları paylaşan bir aileydi.

Bazı insanlar kaybolur. Bazıları ise bilerek saklanır. Üsteğmen Morona KESKİN hayatı boyunca tek bir şeyin peşinden koştu: yıllar önce gözlerinin önünden alınan kız kardeşinin. Ama bir gün aldığı görev, onu sadece bir örgüte değil, yıllardır saklanan gerçeklere de sürükledi. BLM. Devletin karanlık tarafını ortaya çıkarmayı amaçlayan, varlığı inkâr edilen bir örgüt. Morona’ya verilen emir basitti: Örgüte sız. Liderini kendine aşık et. Bilgileri getir. Ama hiçbir plan, Karan LORAS’ı hesaba katacak kadar basit değildi. Çünkü bazı insanlar düşman gibi görünür. Bazıları ise gerçeğin ta kendisidir. Morona, görev ile gerçek arasında sıkışırken öğrendiği tek şey şuydu: İhanet bazen kurşunla değil, sevgiyle başlar. "Morona ne demek biliyor musun?" "Ekmek kırıntısı..." "Yalan," dedi dudaklarıma doğru. "Morona... Kıyamet demek," "Benim kıyametim."

Bu kitap, hala ruhunu arayan bedenlere, potansiyelinin engellediği beyinlere ve özgür olmak için bedenini terk edenlere... Maybe In Another Life 🖤

" Kuzgun... " sesim fısıldar gibiydi. Ürkmemle geri adım attım ve duvara çarptım. " Kuğum, zarifim... " dedi tok ve canıma okuyan bir tonla. " Yaşıyorsun Kuzgun! " dediğimde sesim inanamıyormuş gibiydi. " Yaşıyorum Kuğu, senin için yaşadım. " gözümden bir damla yaş düştü. " Öldü dediler Kuzgun, yok o artık dediler. Komuta artık hep senin dediler. İstemedim. Sensiz komutan olamam dedim. Olacaksın dediler. " Yanağımı okşadı. " Olacaksın. Ölmedim ama komuta sende kalmaya devam edecek Kuğu. " Alnını alnıma yasladı. " Benim için yok dedilerse yok olmaya devam edeceğim, komutan kalmaya devam edeceksin. " hızla başımı iki yana salladım. " Olmaz, yine gidemezsin. " " Gitmeyeceğim ki. Hep yanında olacağım. Her gece çatıya geleceğim. Orda seni gördükten sonra yok olmaya devam edeceğim Kuğu. " dedi ve nefesi nefesime karıştı...

Unuttu hisleri bir kadını hatırlayan adam

Askeri kurgudur.. Kod adı: çakı... Herşeyini vatanına adamış bir asker... Kimsesi olmayan yalnızca bir kız kardeşi olan ,vatan sevdalısı,yiğit ,mert bir asker ... Kız kardeşinin teröristler tarafından vahşice katledilmesi üzerine ,tek başına savaştığı dev mücadelenin öyküsü ... Kimsesi olmayan biri neler yapabilir? Canını yaktığınız biri nasıl bir canavara dönüşebilir? İşte bunun öyküsü ... Keyifli okumalar ...

"Birimiz yaralı bir askerdi, diğerimiz onun yaralarına dokunmaktan korkan bir doktor... Ve o dağ başında, bizi birbirimize mahkum eden dört kış gecesi." Kaçmak için sığındığı o sağlık ocağında, hayatını kurtaran kadının esiri olacağını tahmin edemezdi Yüzbaşı. Dört günlük bir mahsur kalış, onları sadece fırtınadan korumadı; geri dönüşü olmayan bir yola, ucu açık bir anlaşmaya sürükledi. Önce zorunluluk, sonra bir imza... Söz bitti, esaret bitti ama oyun yeni başladı. "Bu evlilik ikimiz için de sadece bir kamuflaj, Doktor. Sakın sınırları geçme @Onsrafirtinasi kalemi ile..

Doktor mısra yıldırım ve yüzbaşı yaman Öztürk`ün aşkı.

Bazı insanlar yara izlerini saklar. Bazılarıysa o izlerle kim olduğunu hatırlar. İnkisar, tam da unutamamış insanların hikâyesi.

"Herkes hayaletlerin öldüğünü sanır. Oysa asıl tehlikeli olanlar, yedi yıl uyuyup intikam için geri dönenlerdir. Geçmişin kanlı sayfaları modern bir plazanın otoparkında yeniden açılıyor; bu kez oyunun kurallarını katiller değil, zirvedeki avukat yazacak."

GEÇMİŞİN ENKAZI: ANKA 1999 Gölcük Depremi`nde ailesini kaybeden bir bebek... Bugün ise kod adıyla anılan bir tim lideri: Yüzbaşı Ayda “Anka” Ertürk. Asker bir babanın emaneti, bir albayın öz kızı gibi büyüttüğü, disiplinli, soğukkanlı ve kararlı bir kadın. Gizli bir geçmişin, yasak bir aşkın ve sarsıcı kayıpların gölgesinde büyüdü. Şimdi, en tehlikeli görevleri üstlenen Ayyıldız Timi`nin başında. “Anka” yeniden doğdu. Bu sefer küllerinden değil, geçmişin enkazından...

"Aramızdaki tek bağ omuz omuza verdiğimiz bu vatan değildi Leyla. Sen benim hem sığındığım siperim, hem de kalbimi teslim ettiğim tek cephemdin." Biri dağları titreten bir Yüzbaşı, diğeri kurşunların üzerine korkusuzca yürüyen bir Üsteğmen. Yüzbaşı Alp Kaya ve Üsteğmen Leyla... Aynı bayrağın altında, aynı düşmana karşı savaşırken; en büyük savaşı birbirlerine karşı vereceklerinden habersizdiler. Barut kokusunun parfüme, namlu sesinin ninniye döndüğü o cehennemde iki askerin kalbi birlikte atacaktı. Sırt sırta verdiklerinde deviremeyecekleri ordu yoktu. Peki aşkın en çetin sınavından sağ çıkabilecekler miydi? Soluksuz okuyacağınız, gurur ve heyecan dolu bir askeri kurgu: Hem Vatan, Hem Aşk. 🇹🇷✨ Wattpad adım:Ailem39

Bazen devlet, en sessiz anında bile tetiktedir. Sokaklar sıradan görünür. Ama perde arkasında nefesler kısılır, haritalar yeniden açılır ve ülkenin kaderi tek bir karara bağlı hâle gelir. Bu kez karşılarında sıradan bir örgüt yoktu. Eylemlerinin satır aralarında çok daha büyük, çok daha hesaplı bir planın izi vardı. Hedefleri bir şehri yakmak değil, bir geleceği kesmekti. Bu yüzden iki tim devreye alındı: Turan ve Kurt. Biri hamleleri önceden görürdü. Diğeri taşı kaldırmadan önce zaten harekete geçmişti. Birlikte hareket ettiklerinde ortaya çıkan şey ne zaferdi ne yenilgi — sadece hayatta kalmanın o ağır, sessiz gerçeğiydi. Bu hikâye o gerçeğin izini sürüyor. Ve bazı şeyler, ödendiğinde bile geri alınamaz. Not: Bu eserde geçen askerî unsurlar, operasyonlar, örgütler, mekânlar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kurum veya yapılarla ilişkilendirilemez.

Bir gün Güneş, mareşal olan babasının yanına gitmek ister. Babasının yanına gittiğinde Anka timiyle karşılaşır. ●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○ Biraz askeri yazıcam. Diğer kitaplara ara varicem.

“Bazen en derin yarayı, en sessiz kişi taşır.” Gökçe Akçay, psikoloji son sınıf öğrencisidir. Mezun olabilmek için bir danışanla terapi süreci yürütmesi gerekir. Ancak karşısına çıkan sıradan biri değildir: Sessiz, yaralı ve geçmişiyle savaşan bir asker. Kendi içindeki karanlıkla mücadele eden Gökçe, henüz kendini iyileştirememişken başkasına umut olmaya çalışır. Bu terapi, sadece bir akademik görev değil; kalpleri birbirine dokunan iki ruhun zorlu ve içten bir yolculuğuna dönüşecek. Yayın Tarihi: 10.07.2025 ♡ Tüm hakları bana aittir. Kopyalanmasına kesinlikle iznim yoktur. (Ç)alınması durumunda gerekli hukuki işlemler tarafımca yapılacaktır.

Bir asker ve onun Hilal timi