Utangaç bir kız olan Mine lise 1`e gitmektedir. Lisede kendisinin bir üst sınıfta bulunan Mert`e âşık olmuştur. Bir gün cesaretini toplar ve âşık olduğu bu çocuk hakkında bilgi toplamaya başlar. Öğrenir ki bu çocuk Eskişehir de bulunan güçlü bir çetenin lideridir. Onu daha yakından tanımak isteyen Mine erkek kılığına girerek bu çeteye katılmaya karar verir. Bakalım Mine çeteye katılabilecek mi? Mert`i tanıyabilecek mi? Eğer merak ettiysen kitabı takip et.

Defne Yalın sıradan bir hayat yaşıyordu. Ta ki yanlış zamanda, yanlış sokakta durana kadar. Bir isim duydu. Bir bakışa yakalandı. Ve artık geri dönüşü olmayan bir eşiğin önünde. RS bir tehditti. Ama o tehdidin arkasındaki adam… en tehlikeli şeydi. Çünkü bu hikâyede yeraltına adım atanlar sadece hayatlarını değil, kalplerini de kaybediyordu. Ve Defne, hangi kaybın daha ağır olduğunu henüz bilmiyordu.

Root; biz sistemin en alt katmanlarında, kimsenin bakmadığı kök dizinlerinde yaşıyor. Dijital kapıları açıyor, mühürlü evrakları sızdırıyor ve paranın aktığı karanlık damarlarda görünmez birer virüs gibi dolaştıran kişilerdik. Ancak her sızılan sistemin bir bedeli, her açılan kapının ardında bekleyen bir avcısı vardır. Nil, Arya ve Rosa; ördükleri bu yasa dışı ağın efendisi mi olacaklar, yoksa kendi yarattıkları o büyük algoritmanın içinde birer "hata" olarak silinecekler mi? "Sistem seni izlediğini sanıyor. Oysa sen sistemi izliyorsun." Root ekibini beraber tanımaya ne dersiniz?

*ÖRGÜT*/*ANLAŞMALI EVLİLİK*/*DÜŞMANDAN AŞKA* *Bazı bağlar kanla değil, kaderle yazılır.* Kirov`un puslu sokaklarında başlayan hikâye, geçmişin suskun çığlıklarını Moskova`nın karla örtülü saraylarına taşıyor. Defna, sıradan bir hayatın hayalini kurarken, adı fısıltıyla anılan bir çete lideri olan Ravilen`in karanlık dünyasına çekilir. Ama bu yalnızca bir karşılaşma değildir; bu, yıllar önce yarım bırakılmış bir kaderin yeniden yazımıdır. Aşkın, intikamın ve geçmişin iç içe geçtiği bu oyunda, *hiçbir şey göründüğü gibi değildir.* *IN LAK`ECH* - Ben senim. Sen bensin. Ve bazı hikâyeler, tam burada başlar...

Demitra, geçmişin izlerini bedeninde taşıyordu. Yüzündeki yara, unutulmayan bir hatıranın, suskun tanığıydı. Her bakışta, hem yaşadıklarını hemde kaybettiklerini hatırlatıyordu ona. Zamanlar duygularını yitirmişti. Ne sevincin sıcaklığını, ne de acının keskinliğini hissedebiliyordu artık. Sanki her şey yavaşça donmuştu. İnsan bazen unutmak için değil, hatırlamak için bir şeyler kurar. Demitra’da öyle yaptı. “İz çetesi” onun unutmama biçimiydi, geçmişin susturamadığı yanın yankısıydı. O günden sonra, hayatı kendi sessizliğinde akmaya devam etti. Ve Demitra, kendi yarattığı gölge arasında kaybolmayı öğrendi…

Bazı insanlar sokakta büyür. Bazılarıysa sokakta hayatta kalmayı öğrenir. Elfida, geçmişini kimseye anlatmayan bir kız. Sessizlik, onun için lüks; para ise her zaman eksik. Bir gece, sadece biraz para bulmak için girdiği bir ev, hayatının yönünü tamamen değiştirir. Çünkü o evde, ülkede adı fısıltıyla anılan “Kimsesizler” çetesinin dört üyesi vardır. Gördüğü şeylerin bedeli ağır olur. Elfida, yıllar önce ardında bıraktığını sandığı bir adamın karşısına çıkarılır. Onu büyüten, eğiten, hayatta kalmayı öğreten… ve bir zamanlar kendi silahı hâline getiren adamın. Geçmiş, kapıyı çalmamıştır. Geçmiş, kapıyı kırmıştır. Bir tehdit. Bir zorunluluk. Ve kaçamayacağı bir dönüş. Elfida, istemediği bir dünyanın içine yeniden sürüklenirken, bu karanlığın içinde beklemediği bir ışıkla karşılaşır: Umut. Adı gibi… tehlikeli bir umut. Sadakat ile özgürlük, geçmiş ile gelecek, korku ile aşk arasında sıkışan bir kızın hikâyesi bu. Bazı sırlar öldürür. Bazı aşklar kurtarır. Peki ya ikisi aynı kişideyse? Ay bizi tanır. Peki ya karanlık?

İzge, tutkusu kadar zekâsıyla da öne çıkan genç bir gazeteciydi. Bir haberin peşindeydi. Fakat bir gece, mesafeli ama baş döndürücü bir yabancıyla yolları kesişti. Ve o tek gecenin sabahında, kendini Malta`daki Türk Büyükelçiliği`nde; bir daha hiç karşılaşmayacağını düşündüğü o yabancının karşısında buldu. İzge için artık geri dönüş yoktu. Her cevapsız soru onu daha da derine çekiyor, her bakış bu adama biraz daha bağlıyordu. PARADOKS, tutku, tehlike ve iç içe geçmiş sırlarla örülü bir aşk hikâyesi. 🪞 • Dark Romance • Zorunlu Yakınlık • Örgüt/Çete • Yetişkin İçerik

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Ailesi öldürüldüğünde Beril`in tek seçeneği ona yardım eden çeteye sığınmaktı. İntikam Beril için bu yolda ilerlemesini sağlayan duyguydu. Ama keşke iş sadece intikamda bitseydi.

Efsun,geçmişten habersiz bir hayat kurmaya çalışıyordu. Arsen ise geçmişi unutamayan adamlardandı. Birinin babası ateşi harlamıştı. Diğeri o ateşten geriye kalan küldü Bu bir aşk hikayesi değil. Bu,yanmış hayatların birbirine dokunma hikayesi. Ve bazı küller…yeniden alevlenir.

"Aşk bir zincirse, bazıları anahtarı içeride unutur..." Isadora Cruz, yanlış bir imzayla hayatını çepeçevre saran meksikanın kadın erkek karışık, karanlık bir hapisane`sinin içine düşer. Toro Negro ise bu karanlığın içinde doğmuş bir efsanedir. İki farklı dünya, aynı hücrenin soğuk duvarlarında çarpışırken; sırlar, ihanetler ve imkânsız bir tutku gölgelerde filizlenir. Aşkın Zincirleri, acının, suçun ve aşkın sınırlarında yürüyen iki ruhun hikâyesi.

Okulda ismi bela olarak anılan Deniz Mehir Karaca sürekli bulaştığı adamın aslında başına bela olacağını bilmiyordu. Geçmiş ve şimdi arasında gelgitlere uğrayan Deniz artık kendini değiştirmeye yemin etmiş gibiydi. Yemininin bozulmasına sebep olacak şey ise küçük motorcu çetesinin iki gizli üyesiydi. Gizli üyelerin asıl amacı Denizin başına aldığı beladan onu uzaklaştırmak ve bir hırs uğruna dağılmasını engellemekti. Denize göre oldukça saçma olan bu olay zamanla gerçekliğini kanıtlamış ve Denizin sekteye uğramasına neden olmuştu. Peki, Deniz aynı yolun yolcusu olduğu Asil ile beraber mi savaşacaktı, yoksa dik başlılığını sürdürerek karşı mı gelecekti? ••• Gözlerime yerleşen duygusuzluğun aksine bağırıp çağırmak, elimdeki kaskı beynine geçirmek istiyordum. Başımı kaldırdım “Ben Denizim,” inatla Mehir diyeceğini bilerek devam ettim. “Yüzmeyi bilen kurtulur, bilmeyen boğulur” Beni dumura uğratan, alık alık yüzüne bakmamı sağlayan şey ise sözleri olmuştu. “Boğulduğum Denize zaafım bitmiyor” •••

Bu kitap serinin son kitabıdır. İlk kitabı okumadan okumayınız. Oy ve yorumlarınız noksan olmaz inşallah.

Kuyu ve Yıkım Çetelerinin savaşının ortasına düşen Edna, Yıkımın en önemli isimleri haline gelmiştir. Ancak Yıkım Çetesine ona ait bebek getirdiğinde bu hükümdarlığı biter. Yıkım Çetesi ile irtibatı biter. Yıllar sonrasında Yıkım ve Kuyunun işleri kızıştığında Edna`nın geri dönmekten başka şansı kalmaz. Gizli kimlikleri olan Kıvılcım ve Kızıl Tilki ile Kuyuya meydan okuyacakken garip bir şey olur. Kıvılcım adı altında eline bir mektup düşer. Kendisinin yazmadığı bu notun tamamen Kıvılcımın yazdığı bir not gibi olması onu şaşırtır. Bu not aynı zamanda işleri daha da zorlaştırır. Eski iş arkadaşlarını affetmeye çalışması, aynı zamanda düşmanı sayılabilecek Tunç Baran Soykan ile birlik olmasının gerekçesi onu çıldırtır. Hayatını güç bela düzene sokabilen Edna, şimdi büyük bir karmaşanın için kızı Umay`ı da korumak zorundadır. Hainler, kimlikler, geçmişe dair sırlar bu hikayenin temelleridir. Şimdi size soruyoruz, bu karmaşaya var mısınız?

Kara mahellenin adı sadece bir isim olarak koyulmamıştı. İçide adı kadar kara olduğu için koyulmuştu...

Adana’nın sert ve sadık Karakaya Mahallesi, yasa dışı işlerle tanınan Demirciler Mahallesi ile karşı karşıya. Ramo Karakaya, güçlü, zeki ve soğukkanlı bir lider olarak mahalleyi korumakta kararlıdır. Başlangıçta hedefi sadece Adana’yı yasa dışı maddelerden korumaktır. Ancak Demirciler’in lideri Kara, Ramo’nun kız kardeşi Belinay’ı kandırarak kaçırır ve babasını öldürür. Bu ihanet, Ramo’nun içindeki öfkeyi ateşler. Yanında çocukluk arkadaşları Matrix (zeki hacker) ve Baran (öfkeyle hareket eden savaşçı) ile birlikte Ramo, mahalleyi ve sevdiklerini korumak için acımasız bir intikam yoluna girer. Kara ve kuzeni Agit’in planlarına karşı hem strateji hem de güç kullanarak mücadele eder. Belinay’ın masumiyeti ve Boran’ın ikizi olarak değişimi, hikâyeye duygusal derinlik katar. Karakaya Mahallesi halkı Ramo’ya sadık, Demirciler ise acımasız ve para hırsıyla hareket etmektedir. Hikâye, ihanet, intikam, aile bağları ve büyük çatışmalarla dolu bir aksiyon-gerilim serüvenine dönüşür

Meliha mahallesinde sakin bir hayat geçirirken ansızın mahalleye yeni kişiler gelmesiyle hayatı değişir...

2022 yılında, doğu sınır hattında terör olayları giderek artmış, bölgede istihbarat zayıflamış, kritik yollar düşman kontrolüne geçmişti. Bu kaosun içinde bir tim vardı ki adını duyan korkudan geriye bakamazdı: Atmaca Timi. Ve o timin başında bir isim, düşmanın kâbusu, dostun sarsılmaz gücü: Kıdemli Üsteğmen Ekim Karaca. Düşmanları ona "Karayel" derlerdi. Çünkü estiği yerde düşman kalmaz, bastığı topraklarda huzur başlardı. Ancak bu kez karşılarında sıradan bir yapı yoktu; organize, iyi silahlanmış ve içeriden bilgi sızdıran güçlü bir çete vardı. Ekim, yaşanan küçük bir aksilikle birlikte biriyle tanışır. içinden bir ses onunla son karşılaşması olmadığını söyler. Günler sonra Atmaca Timi kritik bir noktaya sızma görevi alır. Operasyon başarıyla sonuçlanır, düşman mevzisi yok edilir. Fakat dönüş yolunda pusuya düşerler. Ekim, timinin başında ilerlerken kurşunların hedefi olur. Kurşun sesleri kulaklarında çınlarken, kurşunların şiddetiyle yere düşer. Tüm hayatı film şeridi gibi geçerken, boğuk bir ses duyar: "Dayan, ölmek yok!" Bilinç bulanıklığında tek hatırladığı şey, onun hayatını kurtarmaya çalışan adamın gözleridir.

Elvin Vera Karaer bir gecede yerinden edilir. Kaçırılır, bilinmeyen bir şehre bırakılır ve ardında cevaplardan çok sorular kalır. Bu bir düşman mıydı, yoksa Karaer soyadının sessiz bir bedeli mi? Gerçekler açıldıkça güven kaybolur, sınırlar silinir ve bazı sırlar geri dönüşsüz izler bırakır. Kelebeğin Yadigârı, yıkımın içinden geçen bir kadının geride bıraktıklarıyla yazılan hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar hayatta kalır... Bazıları ise geriye bir yadigâr bırakır.

Babanızın düşmanıyla iddiaya girer miydiniz? Ben girdim. Bir oyun gibi görünse de, ortada gerçek bir iddia vardı: Kill or Kiss. O kazanırsa beni öpecekti… Ben kazanırsam ise onu öldürecektim. Onu öldürmek babam için bir zafer sayılacaktı; çünkü pusulayı ancak böyle alabilirdim. Peki ya o beni öperse? Gerçi… bir öpücük hangi felaketi eser ederdi? KİTAP SERİ HALİNDE HEPSİ BURDAN DEVAM EDİYOR 1. KİTAP BİTTİ İÇERİK UYARISI Bu kitapta; belli belirsiz arzular, Kiss, istek dışı yakınlık, açık s#ks, küfür, şiddet içerir + 1,8

Benim çocukluğum yoktu, ailem de… Vardı yalnızca o gözler. Ve o gözler gittiğinde, ben de kül oldum. ‘Gide gide bir söğüde dayandım dayandım O söğüdün allarına boyandım gelin boyandım O söğüdün allarına boyandım gelin boyandım Ben o yare dağlar kadar güvendim güvendim Güvendiğim dağlar elime geldi elime geldi Güvendiğim dağlar elime geldi elime geldi, Radyo da çalan şarkıya eşlik ediyordum. O kadar dalmıştım ki, bana bakan bir çift kehribar gözlerden haberim yoktu. En sevdiğim şarkıydı. Ve ben hiç olmayan çocukluğumu, hiç olmayan ailemi bu şarkıya gömmüştüm. ‘Ölem ben ölem ben Kurban olam ağzındaki Dile ben gelin dile ben Ölem ben ölem ben Kurban olam ağzındaki Dile ben gelin dile ben, kurban olam ben dediğimde o gözlere çeviriyordum akı beyaz içi mavi gözlerimi. ‘Yüce dağlar size var mı zararım zararım Yar yitirdim uğrun uğrun ararım gelin ararım Yar yitirdim uğrun uğrun ararım gelin ararım Ben o yari her gelenden sorarım sorarım Güvendiğim dağlar elime geldi elime geldi Güvendiğim dağlar elime geldi elime geldi, Ben hayatımda kimseye güvenmemiştim ki. Güvendiğim tek insan karşımda duruyordu. Onu da kaybedeceğimi ben nereden bilebilirdim ki? ‘Ölem ben ölem ben Kurban olam ağzındaki Dile ben gelin dile ben Ölem ben ölem ben Kurban olam ağzındaki Dile ben gelin dile ben, Öldüm ben öldüm. Kurban olduğum iki çift göze öldüm ben. Güvendiğim dağlara varmış zararım. Ben bilemedim. Ben bir yaralı kuştum, ve beş güzel dostun kardeşin arasında hep zarardım. Ben o yare dağlar kadar güvendim de o bana bakınca anlatmaya çalıştığımı gözümden niye anlamadı. Bu bir imtihan biliyorum… Ama bu sefer yüküm omuzlarımda değil, ruhumun derinliklerinde. Kalbim değil, bütün ben sınanıyorum. Tüm hakları saklıdır ve bana aittir. Gülfem&Ateş için bir söğüdün allarına hep birlikte bulanmak için buyurun.

( Zühre karakterinin hayat hikayesini anlatan ikinci kitabım "Mâran: Çıkış Yok" ) İki eli cebinde bana doğru yavaş yavaş adımlarken,kısık gözlerini bir an bile benden ayırmıyordu. "Ne yaptın bana?" dedi. Sorduğu sorunun verdiği panikle derin bir nefes verdim buz gibi havaya.Eli kolu bu kadar uzun olamazdı değil mi? Birisi birşey mi söylemişti ? Kendimi silkeleyip, kaçırdığım gözlerimi ona diktim.Hoşuna gitmiş olacak ki yüzünde bir sırıtış peyda oldu. Kesinlikle eğleniyordu. "Benim bu işle hiçbir alakam yok, herşey Semanın halt yemesi, bu deli saçması işe bulasmayalım dedim ama dinlemedi beni ve-" sözümü kesen adımlaması , önümde son bulurken bedenini benim ile aramda bir mesafe kalmaksızın bana yaklaştırdı ardında eğilip yüzünü yüzümle hizaladı. O anda gidip gelen otoyıkamanın ışığı pes edercesine hepten kesildi. Üzerimize yağan küçük cam parcaları ile kesilmekten ziyade patladığını anlamam zaman almadı. ` Hıh ` korkudan ağzımdan dökülen nidayla istemsiz olarak Doğana doğru çekildim.Aradaki mesafe tamamen kapanmış ve bedenlerimiz birbirine değer vaziyetteydi.Ben etrafımdaki olağanüstü durumlara bakınırken ne yaptığımın farkında bile değildim. Panik dalgası içimde dahada büyürken, karanlığın içindeki o bir çift göz, istifini hiç bozmadan geç kalmış konuşmayı yaptı. " Ne yaptıysan" düzeltmek adına tekrarlayıp " Ne yaptıysanız, işe yaradı. Sözünde durdun. O gün istemediğim herşeyin bugün kölesiyim küçük Vesvâs!"

Eğitim bittiğinde hepimiz dışarı çıkmıştık. Soğuk rüzgâr yüzüme çarpıyor, nefesim yanaklarımda buhar oluyordu. Eğitmenler kendi aralarında konuşuyor, bazıları notlarını gözden geçiriyor, bazıları da bitkin hâlde kenara çömelmişti. Sonra bir anda herkes sustu. Aslan gelmişti. Sanki hava bir ton daha ağırlaşmıştı. Eğitmenlerin önünde durdu, ellerini cebine sokmadan, kollarını bağlamadan… hiçbir güç gösterisine ihtiyaç duymadan sadece varlığıyla ortamı ele geçirdi. “Bugünkü performansınız…” Sesi soğuk bir metal gibiydi. “…sahada hayatta kalmanız için yeterli değil.” Kimse konuşmadı. Nefes bile alınmıyordu. “Asıl eğitim bittiğinde,” diye devam etti, “her birinizi suç oranı yüksek, yozlaşmış bölgelere gönderecekler. Bilgi toplamak, yerel bağlantılar kurmak, bazılarını buraya çekmek için.” Eğitmenler bile hafifçe irkildi. Aslan bakışlarını kalabalığın üzerinde gezdirdi ve gözleri bir anlığına benle kesişti. O bakış, “sen devam etmeyeceksin” diyen bir bakıştı. "Göğsümde bir şey sıkıştı ama geri adım atmadım. Direkt konuştum: “Eğer bulmam gereken kişi buna değiyorsa, cehennem bile olsa oraya gitmeye razıyım.” O an… Aslan’ın çenesindeki kas öyle bir gerildi ki, bunu yüz metreden görebilirdiniz. Bir adım attı. Yakındı. Tehlikeli yakın. “Yine başladın,” dedi nefesini kontrol etmeye çalışır gibi. “Ada Karasoy Konuşma şeklin var ya… sanki ‘bir an önce gebermek istiyorum’ demenin edebi bir versiyonu gibi Tüm kalabalık gerildi. Eğitmenler bile geri çekildi. Aslan devam etti, sesi bu kez daha düşük, daha keskin, daha kişisel bir tona kaymıştı: “Gerçekten oraya gitsen bile onu göreceğini mi sanıyorsun?” Gözleri gözlerime kilitlendi. “Yüzünü bile görmediğin biri için fazla iddialı sözler bunlar.” Bir adım daha yanaştı, sesini biraz daha alçalttı: “Emin ol… kocan tam karşında dursaydı, ruhun bile duymazdı.”

Çete liderinin, öldürmek üzere yanlış kızı kaçırmasıyla başlayan ve herkesin kaderinin değişiminin hikayesi...

17 yılını geçirdiği ailesi gerçek ailesi çıkmazsa ne olur? Güneş üvey ailesiyle kötü günler geçirirken bütün umudunu bağladığı okulundan haksız yere atılır. Bu da yetmezmiş gibi şehrin en kötü okuluna gönderilir. Neyseki şans yüzüne güler ve harika arkadaşlar edinir. Fakat yaklaşık bir sene sonra hayattan yine bir darbe yer.