"Bedeli ödenmeyen her günah, dünyayı yutacak bir canavara dönüşür." Seattle’ın bitmek bilmeyen yağmuru altında, Karina her zamanki gibi görünmez olanı görüyor: İnsanların ruhlarındaki o karanlık lekeleri, ödenmemiş bedelleri ve simetrisi bozulmuş kaderleri. Ancak bir şeyler ters gidiyor. Nemesis’in terazisi artık titremiyor. Suçlar işleniyor, günahlar birikiyor ama ilahi adalet suskun kalıyor. Annesinin sessizliğiyle baş başa kalan Karina, bu metafiziksel çürümenin ardındaki gerçeği çözmek zorunda. Birileri adaleti kör etmiş, dengeyi dondurmuştur. Karina, elinde tek bir ipucu ve belinde hançeriyle, Olimpos’un en dürüst ama en tehlikeli tanrıçası Artemis’in peşine düşer. Aradığı şey ise sadece ay ışığında duyulabilecek kadim bir kehanettir. Ancak bu yolculukta hiç beklemediği bir engel—veya bir anahtar—vardır: Güneşin tüm sahteliğini ve iyimserliğini üzerinde taşıyan, Apollon’un oğlu William. Biri karanlığın içindeki bedelleri görüyor, diğeri ise ışığıyla gerçeklerin üzerini örtüyor. Terazi durduğunda ve gölgeler silindiğinde, dünyayı kim kurtaracak? Adalet artık kör. Ve Karina, onun gözlerini açmak için kendi ruhunu feda etmeye hazır. Yazar notu: Bu Yunan mitolojisiyle alakalı bir kitaptır, fakat ilk bölümde bilmeniz gereken şeyler anlatılacağı için bu konu hakkında bilgi sahibi olmayan herkes okuyabilir. 🌼İYİ OKUMALAR🌼

KİTABIN GİRİŞ KISMINDAN: Epochal efsanesine göre, anneler ve babalar doğacak olan çocuklarına tanrı ve tanrıça isimlerini verirse çocuklar kısmen onların güçlerine sahip olurlar. Efsaneye inanan birçok insan olduğu gibi inanmayanların sayısı da epeyce fazlaydı. Yıllardır süre gelen tartışmanın cevabını kendi gözleri ile görmeye niyetleri vardı. Yaşadıkları yerin ismini dillerden düşmeyen küllerinden doğan katilden esinlenerek oluşturan Ash kasabası sakinleri ikiye ayrılmıştı: Phoenix ve Anguis. Phoenix anka kuşunu temsil ederken, Anguis yılanı temsil ediyordu. Birbirinden bağımsız olduklarını düşünen insanların aslında farkında olmadıkları bir şey vardı: Aynı kaderi paylaşıyorlardı. *Üç kitaplık bir seriden oluşacaktır* Not: Kitabıma ve bana bir şans verdiğiniz için hepinize çok teşekkür ederim.

Yüzyıllar önce Ay Tanrıçası Selene, kurtları yarattı. Sonra Endymion`a olan aşkına kurban gitti ve uyutuldu. Yaratılıştan beri kurtlar huzurlu, disiplinli, birlik içinde yaşarken Ay Tanrıçası`nın uyutulmasıyla bütün dengeler bozuldu. İşte bu dengeyi tekrardan oluşturacak tek şey kanın lanetiydi ya da tüm dengeleri bozacak...

Deniz, Siyeraa’nın adını o doğmadan önce fısıldadı; o ise o sesi korku sandı. Çünkü bazı çağrılar huzur vermez, insanı kendi derinliğine doğru iter. On sekizinci yaşında hayatı bir gürültüyle değil, sessizlikle değişti. Annesinin gözlerinde ağırlaşan bir sır, söylenmeden kalan bir isim gibi aralarında durdu. Gece uzadıkça dünya inceldi; rüzgâr başka şeyler taşıdı. Ve bir yerde, su yüzeyi ayna olmaktan çıktı, kapıya dönüştü. Bir gün yer ayağının altından çekildi. Uçurum açıldı, düşüş sustu, soğuk göğsüne doldu. Korku yıllardır saklandığı yerden fırladı, çırpındı. Ama deniz geri çekilmedi. O an korku çatladı; yerini başka bir şeye bıraktı; tanıdık ama yabancı, uzak ama içten. Okyanus onu yutmadı, kabul etti. Ve tam o anda, denizin kalbinin attığı yerde bir tanrı başını kaldırdı; yıllardır beklediği sesi sonunda duymuş gibi. Çünkü bazı bağlar öğrenilmez, hissedilir. Ve o an güç yalnızca uyanmadı; hatırlandı.