"Her yaramıza dikiş atılmaz Cennet. Bazen geçmesini beklersin, öylece. Dokunmazsın ki iyileşsin..." On bir yıl önce, çamurlu bir sokakta verilen bu söz; bir çocuğun sığınağı, bir kızın ise kalbine atılan ilk gizli dikişti. Cennet, zihnindeki gürültülü senfoniyi susturmaya çalışırken, çocukluk aşkı Ayaz`ın gölgeler arasından sıyrılıp gelişini bir kurtuluş sanmıştı. Oysa en büyük enkaz, en güvendiğin ellerin sakladığı sırlarla başlamıştı. Kimseye güvenilmeyeceği en acı şekilde öğrenmişti Cennet. Herkesin bir şeyler gizlediği, sadakat sözlerinin ihanetle lekelendiği bu karanlık yer altı dünyasında bardağın kırılması an meselesiydi. Ve o bardak nihayet kırıldı; sırlar döküldü, öfkeler can buldu, tokâtlar patladı... Fakat Cennet`in bilmediği, zihninde yankılanan o çocukluk sesinin fısıldadığı çok daha korkunç, çok daha sinsi bir gerçek vardı: Bizi yaralamıyorlar... Bizi yavaş yavaş zehirliyorlar. Kimin verdiğini bilmediği zehirle günbegün hatıraları kanlı şekilde onu buluyordu. Damarlarda dolaşan asil bir zehir, geçmişin canlanan kanlı fragmanları ve bilincini kaybeden yaralı bir kız. Kitabıma hoş geldiniz.🩷🩷🩷