Her şey sıradan, can yakıcı bir ayrılık acısıyla başladı. Rüzgar, biten bir ilişkinin ardından kalbinde kalan o ağır enkazı yok etmek için fütüristik Neksus Klinik’in kapısını çaldı. Amacı basitti: Derin’i, ona ait tüm anıları zihninden sildirmek ve hayata temiz bir sayfa açmak. Ancak bir insanın hafızasında yolculuk yapmak, labirentlerle dolu tekinsiz bir oyuna dönüşebilir. Rüzgar, kendi zihninin derinliklerindeki anı odalarında silme robotlarından kaçarken, unuttuğunu sandığı sevgilisinin hayaleti ona hayati bir uyarı fısıldadı: “Bizi sadece ayrıldı sanıyorlar. Gerçeği hatırla. Dünyanın nerede olduğunu hatırla.” Zihnindeki sahte katmanlar tek tek soyulup gerçeğin üzerindeki sansür kalktığında, Rüzgar kaçınılmaz bir soruyla yüzleşmek zorunda kalacaktır: Ya kalbindeki o dinmeyen sızı sıradan bir aşk acısı değil de, tüm insanlığın yok oluşuna ait devasa bir sırrın tek sığınağıysa? Kendi hafızanızın içinde kapana kısılsaydınız, kurtulmak için en çok sevdiğiniz şeyi feda edebilir miydiniz? Sizde Unutmak İstediğiniz Anıları Sildirmek İster miydiniz.?

şiirlerimin bulunduğu kitap

Liva: “Ben hiç rüya görmedim. Gökyüzü bana hep sessiz kaldı. Ama sen… Sen geldiğinde, içimde unuttuğum bir şey uyandı. Sanki çok önceden tanıdığım bir hüznü, gözlerinde yeniden buldum.” Ereniel: "Rüyaları korumakla görevliydim. Ama kendi rüyamı koruyamadım. Kanatlarım kırıldığında, sadece gökyüzüm değil… Kalbim de sustu. Ta ki seni görene dek. Liva, sen rüyasız doğdun belki… Ama benim en eski düşümsün.” Rüyaların küle döndüğü bir dünyada, iki yalnız ruh bir araya gelir. Biri geçmişin yüküyle, diğeri bilinmeyen bir kaderle sınanırken; ay ışığı, unutulmuş bir bağın üzerini aydınlatır. Ay Altında Kırık Kanatlar Zamanı aşan bir bağın, kayıp rüyaların ve kaderle savaşan iki yüreğin hikâyesi.

Lisede geçen bir hikaye ilk defa böyle birşey yazdım öyüzden kusura bakmayın ama göz atın bence

Bütün dörtlükler im bana aiitir. Umarım beğenirsiniz, iyi okumalar hepinize :)

Bir zindanın içindeydim şimdi karanlık sinsi bir duman gibi her yanımı sarmıştı. Göğsümde çıkan bir yangın vardı. Yangın git gide büyüyüp her yerimi kavurmaya başlamıştı. Kurtulmak istedim debelendim, çırpındım var olduğunu bile bilmediğim zincirler ellerimi kesmeye başlamıştı. Sonra onu gördüm üstünde küçük beyaz bir elbise gece gibi siyah saçlarının yarısı koparılmış. Burası ona göre değildi burdan gitmesini istedim. Bir şeyler söylüyordu ama derin soluklarım onu duymamı engelliyordu. Yanına biraz daha sokuldum. “Bul onları “ dedi. Kimi bulmamı istiyordu ? “Bul onları “ tekrar tekrar söylediği kelimeler soluklarımı sıklaştırıyordu. Eliyle bir yeri gösteriyordu. Gösterdiği yere doğru başımı çevirdim. Göğsümde ki yangın dindi, hızlanan nefeslerim yerini ruhsuz bir göz yaşına bıraktı. Arkamı döndüğümde küçük kız gitmişti. Ve o zaman anladım. Burası bir zindan değildi burası benim evimdi. Ellerimde zincir değil saçlarım vardı. Göğsümde bir yangın değil bir Demirkan vardı.

18 Yaşında Bir Yazar ve Lise Duygularım Özlediğim Ten , Özlediğim Eller

Herkes doğar, büyür ve yaşar… Peki gerçekten “yaşamak” nedir? Bu roman, hayatta kalmak ile yaşamak arasındaki derin uçurumu, insanın kendi iç sesine ve karanlık yanlarına yaptığı yolculuğu anlatıyor. Bir yanda umutla örülü hayaller, diğer yanda yalnızlıkla sınanan kalpler… Her bölümde, yaşamın öğretilmeyen yüzüyle yüzleşecek, satırların arasından kendi hayatınıza dair izler bulacaksınız. “Yaşamak hiç öğretilmedi…” Belki de bu yüzden en çok, birbirimize hikâyelerle tutunuyoruz.