Bir seri katil ve onu yakalamaya çalışan gazetecinin hikayesi...

Ölüyor olmak değildi bu his. Her gece ölmek isteyip yeni bir güne uyanmaktan ibaretti. O sırlar çözülmedikçe ne uyku, ne de ölüm vardı. Ben Güneş Şirzai. Babamın katilinin avukatıyım. Ve bunu bile bile ona aşık bir tarafım... Bildikçe nefret eden diğer yarım. Ölüm buydu. Çaresizlik, her şeyin sonunu getiren ebedi bir duyguydu.

Psikolojik olarak kafasında binlerce savaş veren Eflan, yıllardır bir kuruma, tesise üyedir ve burada çocukluğunu geçirmiştir. Ancak tesiste yaşanan olaylar küçükten büyüğe sıralanmaya başlar. Aynı anda İstanbul`da işlenen cinayet gizemiyle beraber tesise gelir, peki olaylar ne derecede bağlantılıdır? Eflan bu cinayetin tam olarak neresindedir? Belki de cinayet sadece bahanedir.

Başkomiser Yavuz son zamanlarda yaşadığı kayıplardan sonra hayata küsmüş, kendini toparlayamamıştır. Bir süre sonra yaşadığı sanrılar mesleğini olumsuz etkilemiş, sonunda akıl hastanesine yatırılmıştır. Başkomiser Yavuz üç aydır hastanede tedavi görmektedir. Bu sırada cinayet büro ekibi siyah torbaya konulmuş kesik insan parçaları bulurlar. Cinayetin arkasında kimin olduğu belli değildir. Ortada hiçbir delil yoktur. Emniyet teşkilatı her koldan harekete geçer ama haftalarca uğraşmalarına rağmen bir adım dahi ilerleyemez. Emniyet Müdürü bu işi çözecek tek kişinin Başkomiser Yavuz`un olduğuna inanır. Bu durumda Başkomiser Yavuz` un akıl hastanesinden çıkarılması gerekmektedir. Yavuz`un abisi Cihan, ve Feriha, Emniyet Müdürüyle konuşur, Yavuz`un iyileştiğini söylerler. Emniyet Müdürü, Başkomiser Yavuz`u soruşturmanın başına geçmesi için ikna eder. Yavuz akıl hastanesinden çıkıp katilin bir sonraki kişiyi öldürmeden zamanla yarışmaya başlar. Tabii kendi yöntemiyle... Ama cinayet serileri devam eder. Başkomiser Yavuz, hayatı boyunca onlarca cinayet gördü. Kan gördü. İhanet gördü. Delilik gördü. Ama böylesini hiç görmedi. İstanbul’un farklı semtlerinde ortaya çıkan kesilmiş insan uzuvları… Kimliği belirsiz cesetler… Arkasında ne parmak izi bırakan ne de hata yapan bir seri katil… Her yeni parça, şehrin karanlığını biraz daha büyütürken Yavuz ve ekibi kendilerini yalnızca bir cinayet soruşturmasının değil, insan zihninin en karanlık labirentinin içinde bulur. Bir yanda geçmişinin hayaletleri, diğer yanda parçalanmış bedenler arasında sıkışan Başkomiser Yavuz, gerçeğe yaklaştıkça insanın içindeki kötülüğün sınırı olmadığını anlayacaktır. Başkomiser Yavuz: "Eksik Parçalar”, psikolojik gerilim ile polisiyeyi birleştiren, karanlık atmosferi ve unutulmaz karakterleriyle okuru son sayfaya kadar nefessiz bırakacak bir roman.

Yıllar önce ablam öldü, denizin dalgaları arasında kaybettim onu çığlıkları hala kulağımda yankılanırken kaybettim ve şimdi on altı yıl sonra yeniden denizdeyim. Aslında hiç tanımadığımı öğrendiğim ablamın geçmişi ile baş başayım. Onun katili artık ablamın anıları arasında bana seslenen ve onu bulmam için içimi kemiren bir fısıltıdan çığlığa dönüştü. Bu sefer yalnız değilim yanımda tüm dünyanın tanıdığı bir adam var ve bu adam nasılsa bana uzun zamandır kalbimin derinliklerime gömdüğüm bir hissi hatırlatıyor. Güveni ve sevgiyi… İlk kez belkide yalnız değilim. Ablamı kurtarmak zorundayım en azından geçmişimden kurtulmak zorundayım.

Geçmişin gölgesinde saklanan sırlar, kalbin en zayıf yerinden vurur… Aşkın en saf haliyle korkunun en karanlık yüzü iç içe geçerken, hiçbir duygu masum kalmaz.Eylül… geçmişiyle savaşan, güçlü ama ateş gibi yakıp yakan kız. Burak karanlığın içinden gelen, güvenilmesi en zor ama vazgeçilmesi imkânsız bir adam. Yolları kesiştiğinde, bu sadece bir karşılaşma değildi… Bu, sırların açığa çıkacağı, kalplerin sınanacağı bir savaştı. Aşk ile tehlike arasındaki ince çizgide yürürken, Eylül ve Burak ya birbirlerini kurtaracak… ya da birlikte yok olacaklar.

Belki herkesden nefret eden biri vardı, yada birileri. Ama herkes birinden nefret edebilir mi? Belki evet Belki bir lanet Belki de nefret Ama kim doğdu doğalı nefret edilecek kadar günah işlemiş olabilir ki? Deniz Ağcan herkes tarafından nefret edilen bir lise öğrencisidir. Herkesin ona nefret kusmasından bıkar ve hayatına son vermeye karar verir, atlar atlamasına bir çatıdan ama gözlerini tanımadığı üç adamın yanında açar. Bu adamalar ondan nefret etmiyordur hatta biri ona ilgilidir. Hissiz, adı sanı olmayan sarı gözlü eşsiz biri, ama günlerden bir gün Deniz Ağcan nefretinin yapay olduğunu öğrenir, nefreti yapaydır. Kimin yaptığını öğrenince yıkılır, kumar masasına oturmaya karar verir ve ortaya koyabileceği tek bahis hayatıdır. KİTAP ŞARKISI :-: BELKİ ODA ÜZGÜNDÜR (Anıl Emre Daldal) Deniz Ağcan`ın şarkısı ; Güneş - Suçlarlarımdan biri Yağız Eren Karakan`ın şarkısı ; Agoni - Gerçekten

"demek fah**işe olmak istiyorsun öyle mi senin gibi kendi isteğiyle fah**işe olmak isteyeni de ilk defa görüyorum"evet azgın bir çocuktum ve erkeklerle yatmayı seviyordum soğuk şekilde karşımda duran kocaman iri yarı kaslı uzun boylu esmer dövmeli yakışıklı adama baktım valla bunun bile altına yardım"evet fah**işe olmak istiyorum senin bile altına yatarım"dedim adam bana bakıp sırıttı (KOCAMAN BİR UYARI MAL MAL YORUM ATMAYIN BU HİKAYE YETİŞKİN HİKÂYE ERKOLAR GELMESİN VE GÖZÜNÜZ KÖR DEĞİLSE UYARIYI OKUYUN ÖYLE KONUŞUN KOCAMAN UYARI YAZIYOR💀💀) ⚠️ DİKKAT - UYARI ⚠️ Bu bölüm 21+ yaş üstü okuyucular içindir. WATTPADDE 70,6 BİN OKUNMASI OLAN KİTABIM

çok fazla karakter olduğu için hepsini burada tanıtacağım.

Bir insan abisinin katiline aşık olabilir miydi?

Gerçek isimler bu oyunda yasak.Kimlikler unutulur. Yüzler maskelerin ardına saklanır.Herkes yalnızca bir kod adı ile var olur.İstanbul’un gecelerinde, sadece seçilmiş birkaç kişinin bildiği gizli bir masa kurulur: Mirasyedi Oyunu.Burada para yalnızca bir bahanedir.Gerçek bahis güç, sırlar ve insan hayatlarıdır.Bu masaya oturan herkes bir şey saklar.Ama bazıları saklanmak için değil… intikam almak için gelir.Kırık.Babası yıllar önce bu oyunda öldürüldü.O gece ondan yalnızca bir baba değil, bir hayat çalındı.Şimdi geri döndü.Maskesinin ardında tek bir amaç var:bu oyunu içeriden parçalamak.Ama bu oyunun kendi karanlığından bile daha tehlikeli bir oyuncusu var.Biçici.Kuralları eğen, insanları çözen ve zayıflıkları kesip çıkaran bir adam.Onun için Mirasyedi Oyunu para değil… kontrol demek.Kırık onu yok etmek istiyor.Biçici ise Kırık’ı kırmak.İttifaklar kurulacak.Yalanlar söylenecek.Maskeler ardında kanlı bir oyun başlayacak.Ama bu masada en tehlikeli şey ihanet değildir.Çekimdir.Çünkü bazen nefret…yavaş yanan bir takıntıya dönüşür.Ve Mirasyedi Oyunu’nun tek bir kuralı vardır:Kaybedenler yalnızca servetini kaybetmez.Ruhunu da bırakır.Bu yüzden herkes aynı soruyu fısıldar:Avcılar da bir gün ava dönüşür mü?

ANLAŞMALI EVLİLİK MAFYA ŞİDDET KÜFÜR İÇERİR Bir canavar olmak kolaydır. Asıl zor olan, canavar olarak yaşamaktır. O, ellerini kana bulamaktan çekinmeyen bir katil Ama kimsenin yapmaya cesaret edemediğini yapan biri: çocukları, kadınları ve bu karanlık dünyanın altında ezilenleri koruyan son kalkan. Her görev, onu biraz daha parçalıyor. Her karar, vicdanıyla hayatta kalma içgüdüsü arasında bir savaşa dönüşüyor. Ve şimdi… kendi kurallarını çiğnemek zorunda. Mafya düzeninin yazılı olmayan yasaları, ihanetle örülmüş ittifaklar ve ölümle sonuçlanan bir ceza. Bu dünyada hayatta kalmak için bazen canavar olmayı kabul etmen gerekir. Çünkü o ölürse, kimse geriye kalan masumları korumayacak. Ve bu yüzden… ölme lüksü yok.

"Gözlerindeki korkuyu görüyorum, sevgilim." *** "Seni becermeden ölmeyeceğim" *** "Sana saplantılı olmam hoşuna gidiyor, ha?" *** Dikkat!: Bu kitap bir darkromance eseridir. Tetikleyici unsurlar olabilir. Bu nedenle hassas okuyuculara önerilmez.

"Ya...yalvarırım, beni öldürme" "Şşş, sana zarar vermeyeceğim. Sen zarar vereceğim son kişi bile değilsin" "N-ne istiyorsun benden?" "Vakti var, güzelim. Zamanı geldiğinde bundan sonra sadece sen ve ben olacağız. O günü iple çekiyorum..."

Bu hikâyede herkes bir sır taşır. Bazıları yaşatır... bazıları öldürür.

Birbirine düşman iki gurup, Gölgeler ve Lanetliler...Yıllar sonra peşlerine düşen bir katil yüzünden aynı yerde yaşamak ve eğitim almak için birbirlerine katlanabilicekler mi?yoksa katile ragmen karşı karşıya mı durucaklar?

"İyi insanlara zarar veren, hasta olmalarına sebep olan insanları cezalandırmak kötü bir şey mi?" Kalın sesiyle kurduğu cümle midemin ağrımasına yettiğinde yüzümü buruşturdum. "Öyle söylediğinizde çok da kötü bir şey değilmiş gibi geliyor... Ama yinede birinin yaşayıp yaşamayacağına karar vermek Allah`ın bileceği şey, dünyada birden fazla Azrail`in olması kaosu getirir. Getirmez mi?" Güçlü sesimde merak duygusunun ağırlığı vardı. "Sen karar ver, Burak`ın yokluğunu öğrendiğinde ne hissetmiştin?" "Kayıp olduğunu duyduğumda içimi artık bana veya başkasına zarar veremeyeceğini bilmenin huzuru kaplamıştı." Ona döndüğümde yürümeyi bırakıp bana döndü. "Ona sizin zarar verdiğinizi öğrendiğimde bana sıcacık hissettiren insanın başkasına nasıl buz dağı olduğunu gördüğümde gerçekliğini sorguladım. Tahayyül sandım." "İnsanların bir tek yüzü yoktur. Herkes bir başkasının öyküsünde iyi ya da kötü rolünü üslenir." "Ben hiç kötü rolünü üslenmedim." Umursamazca omuz silktiğimde kaşları havaya kalktı. Dudakları muzipçe yukarı kıvrıldığında "Emin misin?" Bir kâinat; yedi varlık. İkisi bilinmemekte... Ancak gerçeği bilen yalnızca bir kişi var. Geceleri kendi adaletini kendi kurallarıyla sağlayan bir katil. Hedefindekiler yalnızca "kötüler." İki varlıktan yardım alarak cinayetlerini kusursuz sayılabilecek şekilde işler. Ama bir gün... Biri, her şeyin farkına varmaya başlar. Feride Saral. "Hayal olmasını dileyeceksiniz..." Feride, yaşadıklarının omuzlarına bıraktığı yükten kurtulmak ister ve yardım almaya karar verir. Bilmediği, gittiği psikoloğun hayatını tamamiyle değiştireceğidir. -FANTASTİK- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu` na teşekkürlerimi sunuyorum.

"İlaçlar öldürmüyordu, sadece gittikçe sizi daha fazla ölüme sürülüyordu." Uzun soluklu bir kitap.

Beş yabancı, batmakta olan bir gemi... Issız bir adaya sürüklenen hayatlar. Kurtuluş mu, yok oluş mu? Her biri geçmişinden kaçarken, şimdi hayatta kalmak için birbirine mahkûm. Bu yolculukta sırlar açığa çıkacak, güven sınanacak. Ve kum, karanlıkları saklamayacak... Uyarı ⚠️ Kitabım`da Ki Tüm Karakterler Ve Olayların Kurumlarla Hiç Bir İlgisi Yoktur . Tamamen Hayal Ürünüdür .

Meira Işıl Petrova... Bu ışıltılı hayatı o seçmişti, herşeyi göze alarak. Tabi ona takıntılı bir hayranı olacağını bilmeden. Bu kitap bir aşk romanı değil; takıntılı bir insanın sınırlarının olmadığını anlatan bir trajedi.

(10 yaş ve üzeri için uygundur!) Hayat mıknatıs gibidir zıt kutuplar birbirini çeker… Bir katil ve bir kızın hikayeleri. Dikkat edin bu hikaye bağımlılık yapabilir. Nefesini tut çünkü başlıyoruz… Son…2…3…4…

İçindeki vahşetiyle barışamayanlara çünkü asıl avcı onlar.

"Avukat Hanım. Ben öldürmedim." "Ya. Öyle mi? Mesela sana neden inanayım? Mafya olduğu kesinlikle bilinen ama kanıtlanamayan şirketin veliahtı olan birine? Senin sicilinde işlemediğin bir suç var mıdır? Senin için insan öldürmek çok sıradan bir şey olmalı." Fecir gerildi. "İşlemediğim tek suçla şuan suçlanıyorum." Yüsra tekrar kahkaha attı. Ama sinirden gülüyordu. "Işlemediğin tek suç insan öldürmek mi? Güldürme beni mafya oğlu." Derin bir nefes alıp sakinleşmeye çalıştı. "Bana boş muhabbet geçme. Kısa kes. Ne diye beni ayağına çağırdın?" Fecir gülümsedi. "Tam olarak o inanmadığın şeyi inanılır hale getirmen için." Yüsra birden kaşlarını çattı. "Ne diyorsun sen be? Ne geveliyorsun ne istiyorsun?" Fecir hafifçe gülümsedi. Sesinin tonunu kıstı. Ve sadece Yüsranın duyabileceği şekilde konuştu. "Seni." Fecirin fısıltılı ses tonu Yusranın çatık kaşlarını gevşetirken gözleri hafifçe açıldı. İstemsiz bir şekilde kalbi pır pır attı. "N..Ne?" Fecirin gülümsemesi genişledi. "Avukatım olmanı istiyorum."

İnsanların kanları yer yüzüne siner, gök ağlar; kanlar silinsin diye. Yeryüzüne yıldırımlar düşer, ölü insanların ahı silinir. Her bir yıldırım, binbir insanın ahı. Resitaller yapılır, kanlar akıtılır. Kaç kez kestin bileklerini? Kaç kez yok sayıldın da bu kadar kötü bir insana dönüştün? Çok canını yaktılar, ama umurlarında değil. Sen neden bu kadar çok düşünüyorsun başkasının açtığı yaraları? Kimse seni sandığın kadar düşünmüyor, sandığın gibi biri değilsin. Sen ölünce gök sana ağlamayacak, arkanda bıraktıklarına ağlayacak. Kar senin izlerini silmek için yağacak, yıldırımlar düşecek yer yüzüne çünkü insanlar senin sandığın kadar masum değil. Hepsinin alnında bir kan torbası var. O kan torbasını ancak Hephaistos yok edebilir. Halk ateşten bir katil yarattı; yüzü yanmış, kollarında zincirler ve elinde hançer. İnsanların kalbini oymaya hazır. Ona yaptıkları gibi, her insanı canice yakmaya hevesli. Onu zincire vurdukları gibi insanları zincirlemeye teşebbüs. Hephaistos, ateşler içinde yanmış; kül olmaya hazırken tekrar doğmuş insanların tanrısıdır. Hephaistos ölmez, ancak bir gün kendi ateşinde tekrar yanar; o an tekrar doğamayacak. Çünkü kendi ateşinde yanan herkes ölmeye mahkumdur.

YALANIN GÖLGESİNİ HİSSEDİYOR MUSUN? KADERİN SANA GÜLÜYOR MU, YOKSA ALAY MI EDİYOR? TEK BİR ŞANSIN VAR. FIRTINANIN ORTASINDA HANGİ YOLU SEÇECEĞİNİ BUL. Elirya gözlerini açtı. Saray sessiz. Zincirler sessiz. Ama fırtına… fırtına nefesini tuttu. Her adım bir tuzak. Her nefes bir oyun. Babası mı? Kader mi? Bilmiyor. Ama biliyor… Oyun başladı. Ve kaybederse… Sadece kendisini değil, krallığı da yok edeceğini biliyor. Gerçek mi? Yoksa bir yalan mı? Kim doğru söylüyor? Kim yalan söylüyor? Unutma… Bazı gölgeler kendi karanlığında büyür. Bazı prensesler kendi ateşinde yanar. Bazı kaderler ise… kırılmayı bekler. Ve artık… Kurallar yok. Savaş senin elinde. Kader nefesini tutuyor. BEN ONUN OYUNU DEĞİLİM. BEN… ONU YAKAN, GÖLGEYLE ATEŞİN KESİŞTİĞİ SON KIVILCIMIM.