Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Sadece zamanı gelmiştir. Dilan Kaya, hayatını kendi kurmaya çalışan, sıradan bir hayatın peşinde olan genç bir öğretmendi. Ta ki bir düğünde, bir çift gözün ona takılmasıyla her şey değişene kadar. O bakışı unutmadı. Ama onun kim olduğunu da hiç öğrenemedi. Bir hafta sonra gelen küçük bir paket… İçinden çıkan gizemli bir taş… Ve ardından gelen tek bir mesaj: “Ulaştın.” Dilan, kiminle konuştuğunu bilmeden bir oyunun içine çekilir. Mesajlar, karşılıksız bırakılan sorular ve her yerde karşısına çıkan izler… Ve o adam. Hep bir adım geride duran, ama hiç kaybolmayan. Yavuz Beyhanlı. Sözünü sakınmayan, beklemeyi bilen ve istediğini almaktan vazgeçmeyen bir adam. Dilan kaçtıkça, o daha da yaklaşır. Dilan sustukça, o konuşmadan anlatır. Ama bu hikâye sadece bir aşk hikâyesi değildir. Bu, merakla başlayan, inatla büyüyen ve kalpten çıkmayan bir bağın hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar… ne kadar uzaklaşsan da aklında kalır. Ve bazı aşklar… başlamadan bitmez. ... DİLAN KAYA & YAVUZ BEYHANLI

"Katilsin sen, Azar sen katilsin." Azar`ın katil olduğunu bugün öğrenmiştim. Söylediklerimle yüzünde ki ifade değişmemişti. "Biliyorum Lalin! Her defasında yüzüme vurmanıza gerek yok." Sesinde ki alışmışlık beni korkutuyordu. Arkasını dönüp gideceği zaman hemen önün de durdum. "Kimi öldürdün,kimin katilisin?" Bu soru ona ağır gelmişti. Duvarları yıkılmış, zorlukla yutkunmuştu. "Gerçekten duymak istiyor musun?" Gerçekten duymak istiyor muydum bilmiyorum. "Kimin katilisin?" Tekrar sorduğum soruyla bağırdı. "17 yaşında ki bir çocuğun katiliyim, duyuyor musun beni,ben bir çocuğun katiliyim. SENİN KOCAN KATİL!" Arkasını döndüğü gibi kapıyı çarpıp çıkmıştı. Donup kalmıştım. Benim kocam bir çocuğun katiliydi. Başımı sallayıp bunu inkâr ettim. Azar bir çocuğa zarar verecek kadar merhametsiz değildi. Benim sevdiğim adam katil değildi. Olamazdı.

Duru Tunçay, er ya da geç, Kuzey Erdem Tunçay’in doğru ve yanlışı bildiği çizgisiydi.

Biri sınır ötesindeki dehlizlerde ölümü defalarca dize getirmiş, hayatı emir-komuta zincirinden ve katı kurallardan ibaret pervasız bir asker: Yüzbaşı Sinan Karaca. Diğer tarafta adliyenin o soğuk koridorlarında adaleti kendi tırnaklarıyla kazıyan, tekinsiz dosyaların üzerine korkusuzca giden dişli bir hukukçu: Savcı Defne. Farklı dünyaların, asla eğilmeyen iki dik duruşun yolları; onları hayatlarının en büyük oyununu oynamaya zorlayan, masa başında soğuk mühürlerle imzalanmış 1 yıl 2 aylık gizli bir protokol kağıdıyla kesişir. Bu sahte evlilik, dışarıdaki düşmanlara karşı kurulmuş nizamî bir baraj, arkasına saklanacakları güvenli bir kışladır. Kurallar nettir: Duygulara yer yok, sınırlar aşılmayacak, gardlar düşmeyecektir. Ancak hesaba katmadıkları iki büyük stratejik hata vardır: Biri, yan yana geldikçe birbirlerinin zifiri ve zümrüt gözlerinde kaybolmaktan, sırılsıklam aşık olmaktan deliler gibi korkmaları... Diğeri ise, o katı nizamnameleri ve sarsılmaz kanunları altüst ederek hayatlarına bomba gibi düşen 9 haftalık küçük bir mucize. Dışarıdaki tekinsiz gölgelerle, davalarla ve aile baskılarıyla savaşırken; bir yandan da kalplerindeki o önlenemez yangını ve hamileliği herkesten saklamaya çalışan iki yaralı ruh... Defne, etrafını saran o neşeli dost çemberiyle hayata tutunmaya çalışırken; Sinan, aşık olmanın getirdiği o vahşi korkuya rağmen karısını ve karnındaki o küçük haydutu canı pahasına korumak için dünyayı yakmaya hazırdır. Bir kır bahçesindeki o bembeyaz gelinliğe doğru yürürken, her pusudan daha güçlü çıkan bu sarsılmaz bağ, soğuk protokol kağıtlarını bütünüyle hükümsüz kılacaktır. Masa başında atılan sahte bir imza, kalbin nizamına karşı ne kadar direnebilir? Zifiri karanlık, zümrüt yeşiline bütünüyle teslim olduğunda, bu şanlı kışlayı kim yıkabilir? "Bu kışlanın nizamını dün de, bugün de biz belirledik Savcı Hanım. Telsizler açık, güvenlik çemberi alındı; bizim hikâyemiz şimdi başlıyor."

Biri hemşire diğeri ise yüzbaşıydı . Ama onların hikayesi bir hemşire ve yüzbaşıdan daha fazlaydı . Her şeyden önce biri teyze diğeri ise amcaydı . Biri canından çok sevdiği ablasını diğeri ise abisini kaybetmişti . Ve geriye onlara dünyalar güzeli bir emanet kalmıştı . `Eylül ` Biri yetimhanede büyümüş diğeri de kimsesizdi . Ama artık onlara emanet edilen cocuk vardı . Bir çocuk nasıl büyütülür bilmezlerdi . Ama mecburlardı . Bir de işin içinde imkansız bir aşk vardı . İmkansızlar bir gün imkan kılınır mıydı ? İmkansızlar imkan kılınca sigaralar bir bir sönecekti bir daha yanmamak üzere ... İmkansızlar için yakılan her bir sigara sönecekti ...

***Küfür, Şiddet ve Cinsel öğeler içerir.*** • Bazı karanlıklar yalnızca canavarları saklamaz. Bir ölümü de saklar. Işıklar geri geldiğinde ise her şey çoktan bitmiş olur. Kalbin bir atımı, karanlıkla aydınlık arasındaki o ince çizgide yok olur. Çünkü bazen karanlık... ışıkla bile aydınlanmaz. 🕯️ Eylül Meriç Türker. Babasının geride bıraktığı dosyanın izini süren genç bir savcı. 𝓐𝓭𝓪𝓵𝓮𝓽𝓲𝓷 𝓴𝓮𝓷𝓭𝓲𝓼𝓲𝓷𝓮 𝓱𝓲𝓬̧ 𝓾𝓰̆𝓻𝓪𝓶𝓪𝓭ı𝓰̆ı 𝓫𝓲𝓻 𝓱𝓪𝔂𝓪𝓽𝓽𝓪𝓷, 𝓱𝓮𝓻 𝓼̧𝓮𝔂𝓲𝓷𝓲 𝓴𝓪𝔂𝓫𝓮𝓭𝓮𝓻𝓮𝓴 𝓬̧ı𝓴𝓶ı𝓼̧ 𝓫𝓲𝓻 𝓴ı𝔃 𝓬̧𝓸𝓬𝓾𝓰̆𝓾. - Asil Yavuzoğlu. Gücün içinde doğmuş, serveti avcunda tutan bir varis. 𝓓𝓾̈𝔃𝓮𝓷𝓲𝓷 𝓽𝓮𝓶𝓮𝓵𝓲... 𝓿𝓮 𝓮𝓷 𝓫𝓾̈𝔂𝓾̈𝓴 𝓽𝓮𝓱𝓭𝓲𝓭𝓲 𝓸𝓵𝓪𝓷 𝓪𝓭𝓪𝓶. 🕯️ Hayatta kalmayı sokakta öğrenen Eylül ile düzeni yıkmayı düzenin başındayken öğrenen Asil`in; bir kalp ile kesişen hikayesi. Bir, 𝓔𝔂𝓵𝓾̈𝓵 𝓜𝓮𝓼𝓮𝓵𝓮𝓼𝓲.

"Bir gün beni öldüreceksin." "Belki." "Peki neden hâlâ yanımdasın?" Çünkü gitmek, kalmaktan daha çok canımı yakıyordu.

İntikam için yanlış kişiyi kaçıran "Ares karahan"

UYARI!!! HİKAYELER YETİŞKİNLER İÇİN UYGUNDUR. Her bölümde farklı bir hayat farklı bir yaşanmışlık. Olumsuz içerik, şiddet ve küfür içerir. Tüm hakları kendi şahsıma aittir. Çalınma durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.

"Kızın başını yakıyorsun yani." "Öyle de demeyelim be reis. Benim de ne kadar nazik, centilmen bir bey olduğumu biliyorsun." Dedi. "Uzatma Cevdet. Benden ne istiyorsun?" Diye sordum. "Akşama nikah şahidim ol. Vallahi senden başka düzgün insan tanımıyorum." Dedi. "Hayatta olmaz. Ben oraya adım atmam." Dedim. "Olur olur, benim için ya!" ------- "Ömer nerede, dışarı mı çıktı?" Diye sordu Emir ekmeğini ısırırken. Ben de ısırık alırken "o ne alaka?" Diye sordum. "E evlenmişsin, abim öyle dedi." Dedi. "Abin ne düşündüğünü bilmiyorum ama okyanusun ortasında bir gemide nikah kıyamayacağıma göre hala bekarım. Yine de bırak o öyle bilsin. Haddini fazla aştı dün akşam." Dedim. ------- "Eğer düşersek paraşütümü açmaya yardım eder misin?" Diye sordum. "Paraşütünü bile ben giydireceğim. Şimdi gözlerini açar mısın?" Yavaşça gözlerimi açarken hafifçe bana eğilmiş yüzünde gezdirdim gözlerimi. Yüz ifadem komik olmalıydı ki gülümsemeden 1 saniye bile geçirmiyordu. Gözlerinin içine bakarken "söz mü?" Diye sordum. "Söz." Dedi. "Kendini Anadolu`nun bağrında bir paraşütle süzülürken hayal edebiliyor musun? Şahsen ben edemiyorum. Çünkü bende öyle bir şans var ki iç Anadolu`da olmayan martı bile gelir beni bulup çarpar. Ve ben yine düşerim." "Düşme esnasında paraşütünü benim giydireceğime inanıyorsun ama ölmeyeceğine mi inanmıyorsun?" Dedi şaşkınca. ------- "Sorun çözüldüğüne göre ben kalkayım." Dedi Ömer. "Bir şey yemedin." Dedim. "Olsun, çok uykusuzum. Şu an daha ağır basıyor." Dedi Ömer. "Araba süremezsin böyle. Bütün gece de uyumadın zaten. Biraz burada dinlen öyle gidersin." Dedim. "Bütün geceyi nereden biliyorsun lan sen!" Dedi abim bağırarak. "Bütün gece birlikte olduğumuzdan abi!" Dedim ben de sinirle. Gerçekten artık ben de sinirleniyordum. "Oww." Dedi Emir. "İşte şimdi yandık." ------- Kesişim adlı kitabımın devamıdır, bağımsız da okunabilir.

-Nasıl yani şimdi biz evlenince çocuk da mı gelecek? "... Doğa" diye kızarıp bozardı Emre masanın ortasında.Sultan annemler delicesine gülüşüyorlardı. Hayır bir acayiplik mı vardı da ben mı göremiyorum? 🤍🤍🤍 Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan.

“Bazen en derin yarayı, en sessiz kişi taşır.” Gökçe Akçay, psikoloji son sınıf öğrencisidir. Mezun olabilmek için bir danışanla terapi süreci yürütmesi gerekir. Ancak karşısına çıkan sıradan biri değildir: Sessiz, yaralı ve geçmişiyle savaşan bir asker. Kendi içindeki karanlıkla mücadele eden Gökçe, henüz kendini iyileştirememişken başkasına umut olmaya çalışır. Bu terapi, sadece bir akademik görev değil; kalpleri birbirine dokunan iki ruhun zorlu ve içten bir yolculuğuna dönüşecek. Yayın Tarihi: 10.07.2025 ♡ Tüm hakları bana aittir. Kopyalanmasına kesinlikle iznim yoktur. (Ç)alınması durumunda gerekli hukuki işlemler tarafımca yapılacaktır.

İki düşman abi-kardeş... Aynı kan, aynı karanlık. Ama biri kızın sevgilisi, diğeri kızın saplantısıydı. Pareja Mateo Delgado`nun, Valeria ne fes aldığı tek güvenli limandı. Pareja`nın Efsunlu gördükten sonra, her nefesini ona adıyordu. Takıntısı, sevgiden çok cehennemin içinden çıkmış bir sahiplenmeydi. Ve o gece... evlenme teklifi aldığı gece.... Mekân bir anda karanlığa büründü. Bir ateş yükseliyordu. O ateş Pareja`nın mekânıydı... Ve o ateşi bizzat Pareja`nın yakmıştı. ... Luvas ve Claire (Valeria) nikâhı için hazırlanmış belgeler... gizlice değiştirildi. İmzalar... yer değiştirdi. Ve kimse fark etmedi. Claire (Valeria), sevgilisi Lucas ile değil... Düşmanı olan abisi Pareja Mateo Delgado ile evlenmişti. Tüm evraklarda onun adı ve onun fotoğrafı yer alıyordu.

Bu kurguda ki herşey tamamen hayal ürünüdür. Emly`i babasından kurtarmak için onunla anlaşmalı bir evlilik yapan Markus Bı iki gencin hayatları...

Bir evliliğe giren üçüncü kişi, güveni zedeler, sevgiyi tüketir ve yuva sessizce dağılır. Çünkü evlilik iki kişi arasında yapılır üçüncüsü her zaman yıkımdır. Çünkü araya giren kişi o kalpler arasında ki bağı sessizce koparır. Ve evliliğin temelden sarsılmasına neden olur. Ben Helin karahan çocuğum olmuyor diye üzerine kuma getirilen kadınım. Sorun sende dediler, başımı eğdirdiler. Ama susmayacak, üstüme kuma getiren kocamı boşamak için elimden ne geliyorsa yapacaktım.

Alçin Tuana Aksel, sınır köylerden birinde hanımağa olarak görülür. Ancak bir gün kapısına dayanan askerler, köyü boşaltmaları gerektiğini dile getirir. Alçin, bunu net bir dille reddeder. Ancak geçmişinden doğan tehlike ile aylar önce kurtardığı askerle albay tarafından evlenmesi istenir. Alçin ve Miran bu evliliği kabul ederler. Ancak en büyük düşmanları sırları olmuştur.

Erkek kılığına giren birini tanıyorum. Kızıl saçlı, çilli ve mavi gözlü. Peçeyle yüzünü saklıyor. Yüzbaşından kılıç eğitimi alıp, Onunla yolculuk yapıyor ve aynı çadırda kalıyor. Kadın olduğu anlaşılınca evlenmek Yüzbaşı ile evlenmek zorunda kalıyor. Bu kim mi? Mahinur Hatun`dan başkası değil.

Eski dönem Anadolu hikayesidir 🌷 "Oyun mu oynadın bana?! Ben zaten yaralıydım... Bana bunu neden yaptın?!" "Yapmadım! Evet. Başta öyledi... Sonra..." "Can yakmak mıydı amacın? Mahir`in canı yandı mı bilmem ama benim canım yandı benim canımı yaktın! Kalbimi kırdın. Beyoğlu..." Hayatı acılarla, zorluklarla geçen gencecik bir annedir Mihriban. Hayat ona ne kadar acı yüzünü gösterse de bir gün mutlu olacağının hayalinden vazgeçmemiştir. Yeni sayfalar açacağını umarken hayat onu bir intikam oyununun içine dahil eder. O oyun yüreği intikam ateşiyle harlanan bir Beyoğlu tarafından oynanır. Bilinmeyen birşey vardır ki o oyun ikisininde kaderi olacaktır... Ateşlerin ortasında kalmış kuru toprağa sıkıca tutunan bir ayçiçeğinin hikayesi 🌻

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

Yin and Yang şunu anlatır: Hayatta hiçbir şey tek başına tamamen aydınlık ya da tamamen karanlık değildir. İnsan bazen en mutlu gününde bile içinde küçük bir korku taşır. En kötü gününde ise küçücük de olsa bir umut kalır. Gece sonsuza kadar sürmez; sabah olur. Ama gündüz de sonsuza kadar kalmaz; tekrar gece gelir. Yani iyilik ve kötülük, mutluluk ve acı, güç ve kırılganlık… Bunlar birbirinin düşmanı değil, birbirini anlamlı yapan şeylerdir. Siyah beyaz semboldeki küçük noktalar da bunu söyler: “Karanlığın içinde biraz ışık vardır. Işığın içinde de biraz karanlık.” Belki de insan olmanın en gerçek hali budur; kusursuz olmak değil, içindeki zıtlıklarla birlikte dengede kalabilmek.

Babama kumar borcu yüzünden işkence ediliyordu. Buna nasıl göz yumardım? "Yalvarırım, bırakın babamı! Lütfen... Söz veriyorum ben çalışır öderim..." "Paranı istemiyorum!" "Ne istiyorsun o zaman Allah`ın cezası!" "Karım ol, karım ol ki babanın canını bağışlayayım..."

sevgisizliğe mahkûm edilen Liva, babasının sevgisizliği ve kardeşlerinin gölgesinde görünmez bir hayat sürerken, kader onu Ateş’le karşı karşıya getirir. Mafyanın acımasız dünyasında yapılan bu evlilik, Liva için hem bir kurtuluş hem de yeni bir esaretin başlangıcıdır. ateşin çarpışmasında, aşk mı doğacak yoksa karanlık mı hüküm sürecek?

Erkek Kardeşi yüzünden evliliğe mahkum bırakılan kadın Kız Kardeşi yüzünden zorla evliliğe mahkum bırakılan adam

Kağıt kadar keskin yıldızlar için : Ölüm bir gerçekti "benim olmadığım kadar" Bir yaşantı vardı "ölüm kadar" Bir cenaze vardı "kendini çeken" Hayaller vardı "uçup giden" Aşk vardı "Asla gerçekleşmeyen" Bir ölüm vardı "Bizi bekleyen" Ölümün alıp götürdüğü Bir gerçek vardı hayat kadar...

Güzel giden evliliğinde eşinin baskılarına dayanamayan ve boşanmaya karar veren Asya, boşandıktan iki hafta sonra onu çok mutlu edecek ama bir yandan da çıkmaza sürükleyecek bir sürpriz ile burun buruna gelir. Bu dönüm noktasında Asya herşeyi bir kenara atmak istese de pek başarılı olamaz. Hadi gelin hep beraber Asya`nın hikayesini okuyalım🌸 ⭐hikaye tamamen şahsıma aittir hiçbir yerde kullanamaz. ⭐ hikayede kadına/hayvana şiddet olayları kesinlikle barınmıyordur!