"Kıskanır rengini baharda yeşiller, Sevda büyüsü gibisin sen Firuze..." Firuze`nin kaderi, adını aldığı şarkıyla başlamış ve şekil almıştı. Biri yeri, diğeri gökleri andıran gözlerini dünyaya açtığında imtihanı belirlenmişti. Başkan`ın kızı olarak doğmak belki de masum bir bebeğin en büyük suçuydu. Ama kaderin cilvesi dedikleri bir gerçek vardı. Bir sevda büyüsü ile savruldu ve her şeyin en başına döndü. Köylü İbrahim`in kızı Firuze, aşkın kollarına düştü. Başkan`ın kızı olma suçu bu kez peşini bırakmadı. Alp. Herkesin Kahraman lakabı ile seslendiği, zamanla ona isim olan Kahraman Alp. Daha küçücük bir çocuk iken Başkan ve ailesini kurtardı. Hayatını hep büyük bir sorumluluk yükü ile geçirdi. Fakat bilmiyordu, bu yük hayatın ona verdiği en büyük ödüldü. Onun ödülü Sevda Büyüsü idi. Wattpad: missyazarr İnstagram: missyazarr_w Tiktok: missyazarr

Lise yıllarının ardından farklı Hayatlar süren 4 kız arkadaş, beklenmedik bir olayla karanlık bir komplonun merkezine düşer. Iki hemşirenin farkında olmadan taşıdığı gizli bir dosya, onları ülkenin düşmanlarının hedefi haline getirirken, İstihbaratta görevli eski bir dost harekete geçer. Geçmişin Bağları ve vatan sevgisi ile ödülü bu mücadelede, karakterlerimizin kesişen yolları ülkenin kaderini belirleyecektir. Kimlikler gizli kalırken, amaçsız bir takip başlar ve dostlukları en büyük sınavını verir.

Caliskan ve zeki olan Ekin dedesinin okulunda okumaya baslar okulun en yaramaz sinifi olan 20 erkek 3 kizdan olusan bir sinifa düşer icinde yasadigi duygulardan emin olamaz bir tarafta icini titreten Ilgaz diger tarafta zeki ve dusunceli bir cocuk vardir herşey bir olay ile başlamış çok büyümüştür bu olayin adı MO0616RV KELEBEK ETKISIDIR

Küçük bir kız çocuğuyken annesini travmatik bir şekilde kaybeden İra’nın, büyürken karşılaştığı ve onun karakterini ortaya çıkaran olaylar örgüsünde karşısına çıkan Başkan sayesinde hayatı tam anlamıyla değişir. Annesi ve onun gibileri için Başkan’ın ütopik dünyasındaki avcı rolünü üstlenir. Ölümü hakettiğini düşündüğü her insanı yok etmek için elinden geleni yapar. Polis teşkilatının aranan gizemli suçlusu. Çürümüş bir adaletten doğan ‘avcı’. (Tüm karakterler ve mekânlar kurgudur.)

❝Kazanan her şeyi alır.❞ ── 2024 yılında, 14 Mayıs`ta gerçekleşen ve bütün Türkiye`ye kök salmış bir cinayet vardı: Bir süredir babasının koltuğunda gözü olduğu iddia edilen başkan yardımcısı Altay Songur Çağın`ın ellerine kanını buladığı kişi, sağ kolu Giray Talaz Taşkın`dan başkası değildi. Kan, kurulan kumpaslar, sırta yenilen bıçaklar, ihmaller ve ihtimaller ile dolu bu masaya 1 sandalye daha eklenmiş, başkan yardımcısının suçunu aklamak için 29 yaşına yeni basmış, 1.5 sene öncesinde mesleğinin iftiralar ile elinden alınmasıyla birlikte kendi köşesine çekilen dedektif Hazan Duha Efser bu masaya dahil olan kişi olmuştu.

"Söylesene tiyatro ışıkları kapandığında sen , hala sen misin?"

Sen hiç intikamla yaklaştın birine aşık oldun mu sonra ondan vazgeçmeyecek kadar deliler kadar sevdin mi anne ve babasının katilinin kızına aşık olan ilk başta intikam için yaklaşan Arda`nın yazgıyı aşık olması Arda ve yazgının aşk mücadelesi

Laçin önündeki ateşe doğru yürüdü, ailesi evde yoktu. O zaman neden bu işe bir son vermiyordu? Ateşin tam önünde durduğunda elinde ki yirmi yedi düğüm atılmış, on yedi tane ipi ateşin etrafına dizdi. Elinde tuttuğu yedi mumu da yakıp, iplerin bitiş ucuna koydu. O çocuğu çağıracaktı. Ona tüm her şeyi unutturuyordu, masallar anlatıyor, ninnilerini dinliyordu. Herkes gibi korkunç veya canavar deyip korkmuyordu. Tekrar o cümleleri fısıldadı karanlık bildiği kana; "Yedi, yedi ölüm, yedi yok oluş, yedi lanet. Canavarın kalbi yanıyor, yangının ortasında bir kuş; Kuşun yanında ölümün ezgisi." "On yedi, on yedi gün, on yedi ay, günlerden on yedi. Fırtınanın içinde bir canavar, canavarın yanında külden adam; Karanlığın laneti onların ölümü." "Yirmi yedi, yirmi yedi yıl, yirmi yedi saat, yirmi yedi ölü. Karanlıkta savaşan canavar, savaşın ortasında ölü bebek; Ölü bebeğin kalbi yok olmuş." Çocuk gelmiyordu, neden gelmiyordu? Ne zaman bu sözleri söylese hemen geliyordu. Asla bekletmezdi ki o. Laçin sözleri mırıldanmaya devam etti, ama hiç gelen olmadı. Kırıldı küçük kalbi; anladı, onu bırakmıştı. Gitmişti. Asla yapmam dediği her şeyi yapmıştı. Küçük bir elvedayı bile çok görerek hem de. Artık tekti, başının çaresine bakmak zorundaydı. Kendini annesinden nasıl koruyacaktı Laçin? Çocuk hiçbir şey öğretmemişti, ismini bile söylememişti. Onu tekrar gördüğünde nasıl tanıyacaktı? Hep yaptığı gibi geldiğini haber veren korkutucu ıslığını çalacak mıydı? İpleri dizdiği yerden alıp hafifçe ateşe dokundurdu, neden evi yakmıyordu ki? Çocuk yoksa, Laçin de yoktu. Olmayacaktı. Olamayacaktı da. Tüm ipleri yakıp evin korkunç perdelerini attı. Perdeler tutuştu, Laçin kırgınlığını unutmadı. Ateş yükseldi, Laçin durmadı. Her yer duman oldu, nefes alacak yer kalmadı, Laçin kalbinden yükselen sesleri susturmadı. Susturamadı.