Geçmişin yankısı, geleceğin kıyısı, bugünden bakınca yarının ilk adımı; bir nefeslik cesaret, kaderin kapısı. Uzun yıllar sonra çocukluk arkadaşı olan Ada vesilesiyle ülkeye yeniden dönen Naz Aksoy, geçmişin yükünü bırakıp yeni bir hayata başlamak ister fakat geldiği gibi kaçtığı geçmişiyle karşılaşır. Yeni bir bir gelecek için çıktığı bu yolda en büyük korkusu Cihan Aksoy`un başlattığı bir oyun tüm dengeleri değiştirir. İntikam için çıkılan bu yolda Naz`ı bekleyen yalnızca oyun kurucular değil, kendi içinde ki sessiz yaralardı; çünkü bazı hesaplar mahkemede değil kalpte görülürdü. Geçmişin izlerini silmek isterken attığı her adımda Cihan`ın bıraktığı gölgeler büyür; dostla düşman arasında ki çizgi incelir. Güvenmek kumar, susmak ise ihanet olur. Aşk görünmez bir kapı gibi durur önünde, açarsa geçmişi kanatır, kaçarsa geleceğini. Çünkü bazen bir kalbe sığınmak istersin ama dokunduğun an kendi duvarlarında yüzleşirsin. Naz, sonsuzun kıyısına geldiğinde bir seçim yapmak zorunda kalacak; ya intikam ateşinde yanıp kül olacak ya da aşkın nefesiyle yeniden hayat bulacak. Koca bir hayat belki de o an verdiğin karara bağlanabilir; şimdi nefes al, cesaretlen. Açılacak kapı senin geleceğin.

"Gökçem karanlığıma ışık oldun. Her şeye inat yanımda oldun. Sen zifiri karanlıkta açan bir papatyasın. Benim papatyamsın..:)"🦋 Gökçe ve Koray küçüklüklerinden beri tanışan iki yakın arkadaştı. Ancak Koray`ın vedasız gidişiyle uzun yıllar birbirlerinden haber alamadan ayrı şehirlerde yaşadılar. Halbuki her gece aynı gökyüzüne bakıyorlardı. Aynı güneşin ışığına çeviriyorlardı yüzlerini. Bu ayrılık bazı hislerin o kadar da basit olmadığını anlamalarını sağlamıştı. Bu hikaye vedasız ayrılan iki çocuğun birbirine kavuşması aslında, kırık iki kalbin birbirinin yaralarını sarması ve tüm karanlıklarına rağmen papatyalarının açması. "Bahar bir insanla gelebilir insana..." 🤍 Eğer ki hayata yeniden tutunmak istiyorsanız ve umudu tekrardan hissetmek isterseniz. Sizi bekliyor olacağım..:)

Mardin`den, doğup büyüdüğüm memleketten, sokaklarında ip atladığım topraklardan kopmak zorunda kalmıştım. Ailemi bırakıp da geldiğim Karadeniz`de, hiç bilmediğim bir memlekette öğretmenlik yapmaya gelmiş, tam da yapayalnız kaldım dediğim anda, birisinin ailesi olmak için adım atmıştım buralara. O yetim, Ben yurtsuz... Ben onun herşeyi, o benim yurdum olacaktı. İkinci bir aileye sahip olacağımı bilemezdim. Bir yaren kazanacağımı da... Birinin yareni olacağımı da...

Gözlerini saklamak için lens kullanan kadın ve gözlerini yıllarca hayal eden adam. Çocukluğundan beri bir çok travmayla büyüyen Üstegmen Asel Keskin ve lisede gördüğü kızın yıllarca gözlerini unutamayan Yüzbaşı Boz Ateşoğlu bir gün hiç ummadıkları bir şekilde karşılaşırlar. İnsanlara karşı duvarları olan Aselin ön yargılarını Boz yıkabilecekmi? Anlatılmayan ve söylenmeye her şey insanın ruhunda bir iz bırakmaya mahkumdur. Kendini bu mahkumiyyete teslim etmekse insanın en büyük yanlışıdır. Asel bu yanlışı düzelte bilecekmi? Vatan, aile,arkadaşlık,aşk kurgusudur. (NOT):HİKAYEDE GEÇEN KURUM,KURULUŞ VE KİŞİLERİN GERÇEK HAYATLA ALAKASI YOKTUR.HEPSİ HAYAL ÜRÜNÜDÜR.

SARE YALÇIN; Yanacağımı ve bu işin sonunda kül olacağımı hissediyordum. Yüzbaşının sözleri zehirliydi. Bakışları sertti. Sesi soğuktu. Ama, beni yakardı biliyorum.

Yıllar sonra döndü. Alara… Eski sokaklar, eski dostlar, ama en çok da Bora. İlk bakışta soğuk ve mesafeliydi; belki de geçmişin gölgesiyle. Ama kalplerin hikâyesi, görünmeyen iplerle birbirine bağlıydı. Bir adım, bir bakış, bir kelime… Ve her şey yeniden başlamıştı.

“Aşığım sana!”birden arkasını dönüp öfkeyle haykırdı. “Anlamıyor musun ?! Senin yüzünden kafayı yiyorum! Senin yüzünden rastgele bir adamı öldürecek raddeye geliyorum!” Söylediklerini idrak edemeyen beynim yüzünden affalamış ona bakıyorken o ise bağırmaktan nefes nefese kalmıştı, benden bir tepki bekliyordu. “Ne?” diyebildim o an sadece. “Deli gibi aşığım sana Jeongguk! Uğruna siktiğimin Paris’indeki tüm adamları öldürebilecek kadar aşığım sana!”

Kehanet susmuştu. Ta ki Azra onu duymaya başlayana kadar... Seperius Akademisi’nin ortasında kaderin zincirleri kırılıyor. Burası Medeiros. Her şeyin başladığı, hiçbir şeyin unutulmadığı yer. Uykunun Ötesinde Başlayan Bir Hikâye Azra, İstanbul’un gri sokaklarında sıradan bir genç kız olarak yaşarken, hayatın sıradanlığı içinde sıkışıp kalmıştı. Günlük rutinlerin, soluk ilişkilerin, küçücük umut kırıntılarının arasında varlığını sürdürüyordu.Ta ki geçmişin yankıları onu çağırana, ruhundaki kadim miras uyanana dek. Medeiros... Düşüncenin maddeye dönüştüğü, sezgilerin pusula olduğu, görünmeyen yasaların hüküm sürdüğü büyülü ve tehlikeli bir dünya. Azra burada sadece bir yabancı değil, yüzyılda bir gelen önemli bir varistir. En önemlisi de herkesi bir arada tutabilecek nadir bir varis. Gerçek dünyanın tanıdık sokaklarından, Medeiros’un mistik ve çalkantılı diyarına uzanan bu yolculukta Azra, kaderle yüzleşir; ruh avcılarıyla yapılacak bir savaşın ağırlığı omuzlarına biner. Sevdiklerini koruma içgüdüsü, ruhunda derin ve acı dolu yankılar bırakır. Arkadaşlarıyla kurduğu bağlar, direnişin ve kontrolün ağır yükünün temel taşları olur. Ama güç, beraberinde fedakarlık ve sorumluluk getirir. Gerçekler, en çok da kalbi acıtır. Ve her seçim, geride gölgeler, yarım kalmış umutlar bırakır. Geceleri Medeiros’ta, gündüzleri gerçek hayatta devam eden çift katmanlı bu hikâyede, Azra’nın yolculuğu hem dış dünyadaki tehlikelerle hem de kendi içindeki karanlıklarla doludur. En büyük savaş, bazen insanın kendisiyle verdiği sessiz mücadeledir. Bazı kapılar yalnızca uyurken açılır… Ama içinden geçenler uyanık kalmak zorundadır.

Kekre aşçı bir kızın hayatı

aynı kurum altında kaç farklı hayat vardır? mirhan vakıf üniversitesi`nin dünyasına hoş geldiniz.

"EĞER YENECEĞİNİZ KENDİNİZSE KAYBEDECEKSİNİZ DE, BUNU GÖZE ALABİLECEK MİSİNİZ?" Adım, Evan. Yaşamayı seviyorum. Etrafım, arkadaşlarım ve ailemle çevrili. Sevdiğim ve sevildiğim harika bir hayata sahibim. Girdiğim koma sonucu gözlerimi burada açtım. Buraya ait değilim. Hayır, tüm hayatım bir yalan. Yaşadığım dünyadan silindim. Ben hiç var olmadım. Diyar bizi çağırıyor. Burası benim gibi kaybolmuşlarla dolu. Ve bir de o var. Benim yalancı İnci’m. O gözümün önünde kendini feda ediyor. Ama ben onu görmezden geliyorum. Adım, Amaya. Etrafımdakileri kurtarmak için kendimi hapsettiğim evden uzağım. Bu dünyayı tanımıyorum. Getirildiğim akademiyi tanımıyorum. Diyar bizi çağırıyor. Güce hükmetmemizi emrediyor. Her zaman farkındaydım ama kabullenmeyeceğim. Kendinden nefret etmenin nasıl bir duygu olduğunu biliyorum. Başka kimse kendinden nefret etmesin diye yalnız savaşıyorum. Onları kurtaracağım, hayallerini yok etmek pahasına. Ölümsüzlüğün öldürücülüğünü görmeyecek kadar aptallar. Ve bir de o var. Benim iyimser tarafım. Benden nefret ediyor, diğerleri gibi. Ama hayatım, hayatına bağlı.

Lisede okuyan dört kişinin yolu kesişir ve ozlenecek anılar oluşur (Arkadaşlık kurgusudur)

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten." ------- Kesişim 1. Kitap Kırınım 2. Kitap ------- [Kırınım adlı kitabım bu kitabın devamıdır. Dileyenler bağımsız da okuyabilir.]

"Kızın başını yakıyorsun yani." "Öyle de demeyelim be reis. Benim de ne kadar nazik, centilmen bir bey olduğumu biliyorsun." Dedi. "Uzatma Cevdet. Benden ne istiyorsun?" Diye sordum. "Akşama nikah şahidim ol. Vallahi senden başka düzgün insan tanımıyorum." Dedi. "Hayatta olmaz. Ben oraya adım atmam." Dedim. "Olur olur, benim için ya!" ------- "Ömer nerede, dışarı mı çıktı?" Diye sordu Emir ekmeğini ısırırken. Ben de ısırık alırken "o ne alaka?" Diye sordum. "E evlenmişsin, abim öyle dedi." Dedi. "Abin ne düşündüğünü bilmiyorum ama okyanusun ortasında bir gemide nikah kıyamayacağıma göre hala bekarım. Yine de bırak o öyle bilsin. Haddini fazla aştı dün akşam." Dedim. ------- "Eğer düşersek paraşütümü açmaya yardım eder misin?" Diye sordum. "Paraşütünü bile ben giydireceğim. Şimdi gözlerini açar mısın?" Yavaşça gözlerimi açarken hafifçe bana eğilmiş yüzünde gezdirdim gözlerimi. Yüz ifadem komik olmalıydı ki gülümsemeden 1 saniye bile geçirmiyordu. Gözlerinin içine bakarken "söz mü?" Diye sordum. "Söz." Dedi. "Kendini Anadolu`nun bağrında bir paraşütle süzülürken hayal edebiliyor musun? Şahsen ben edemiyorum. Çünkü bende öyle bir şans var ki iç Anadolu`da olmayan martı bile gelir beni bulup çarpar. Ve ben yine düşerim." "Düşme esnasında paraşütünü benim giydireceğime inanıyorsun ama ölmeyeceğine mi inanmıyorsun?" Dedi şaşkınca. ------- "Sorun çözüldüğüne göre ben kalkayım." Dedi Ömer. "Bir şey yemedin." Dedim. "Olsun, çok uykusuzum. Şu an daha ağır basıyor." Dedi Ömer. "Araba süremezsin böyle. Bütün gece de uyumadın zaten. Biraz burada dinlen öyle gidersin." Dedim. "Bütün geceyi nereden biliyorsun lan sen!" Dedi abim bağırarak. "Bütün gece birlikte olduğumuzdan abi!" Dedim ben de sinirle. Gerçekten artık ben de sinirleniyordum. "Oww." Dedi Emir. "İşte şimdi yandık." ------- Kesişim adlı kitabımın devamıdır, bağımsız da okunabilir.

Hayat, benim için istediğim gibi yaşayamayacaksam neden yaşıyorum? diyeceğim bir yerdi. Hiç bir zaman kafamı yere eğip, özür dileyen yada pısrık kalan bir kız değildim. ve böyle gideceğinden emindim. ama hayat bana inat yaparcasına karşıma çıkmaması gereken birini çıkarmıştı. Kim olduğunu bilmiyordum. Ama isminin önüne gelen tehlikeli, ve mafya kelimeleri beni ondan kaçmam için yeterliydi. Kaçtım. Başım dik bir şekilde onu her gördüğümde ağzının payı verdim ama bizi birleştiren kaderdi. bu yüzden kaçmayı bıraktım. Artık ona hayatı cehennem edecektim...

"Ben hatalıydım" derken sesi yükselmişti. İçine sığdıramadığı suçluluk duygusundan mıydı isyanı, aşkından mı? "Bu mu duymak istediğin? Tamam, kabul ediyorum." "Senden bir şey istemiyorum." Sadece karşıma çıkma artık. Aklımı meşgul etme. Kalbimi rahat bırak. Saçlarını kavradı sıkıca. "O zaman neden baktığım her yerdesin?" Alayla güldüm, boğazıma oturan yumruyla zorlukla yutkundum. "Sen geri geldin." Gözlerimin dolduğunu gizleme ihtiyacıyla başımı yan çevirdim. Bakmaya doyamadığım yüzüne gözlerimi değdiremiyordum artık. "Hayatına devam etmek de senin kararındı, bıraktığın yere dönmek de." Ondan ne diye kaçıp saklanacaktım? Ki hiç hakkı olmadığı halde denemiştim. Onun için değil, kendi kalbim için. Bir kez parçalamakla yetinmeyip tekrar darmadağın ettiği kalbim için. "Senin git gellerinle ben uğraşamam Alp." Başını iki yana sallarken dudakları yukarı kıvrılmıştı, acı dolu bir gülümsemeydi bu. "Sen gitmiyorsun ki. Ben gitsem de hep bendesin. Nil seni içimden atamıyorum. Ölsem yine atamayacakmışım gibi, öyle bir yayılmışsın ki içime ben bunu aşamıyorum."

Lisede,bir grup arkadaşın yaşadıkları ve Aşka çok karşı olan fırlama Bade`nin aşka düşüşü. (Yarı texting--)

Mahalleye gelen Altuğ yeni bir arkadaş grubuna dahil olur ve Leyla zaman içinde Altuğ`a aşık olur. Ani bir kararla anonim olarak yazmak ister..

Tıp 4. Sınıf öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar.

Bazen insanlar ilk bakışta anlaşılmaz. Sadece görürsün. Ama ne düşündüklerini, neden sustuklarını ya da neden güldüklerini bilemezsin. Bu hikâyedekiler de biraz öyleydi. ALP DEMİRTAŞ, dışarıdan bakınca sıradan görünürdü. Hatta çoğu kişi onu "fark etmezdi bile" diyebilirdi. Ama aslında tam olarak öyle biri değildi. Sessizliği dikkat çekiciydi. Konuşmadığında bile bir şey anlatıyordu sanki. Gözleri fazla bir şey söylemezdi ama çok şey görmüş gibi bakardı. Kalabalığın içinde olurdu ama kalabalığa karışmazdı. Sanki orada durmak onun tercihi değil, alışkanlığıydı. ELA, daha farklıydı. Sessizdi ama boş değildi. Konuşmadığında bile düşünüyormuş gibi bir hali vardı. İnsanları izlemeyi severdi ama bunu fark ettirmezdi. İçine kapanık gibi görünse de aslında sadece gereksiz şeyleri dışarıda bırakıyordu. Onun sessizliği boşluk değil, doluluk gibiydi. Ama bunu herkes anlayamazdı. ALİ, tam tersiydi. Onu fark etmemek imkânsızdı. Bir ortamda varsa, o ortam kesinlikle sessiz kalamazdı. Konuşur, güler, hareket ederdi. Bazen fazla bile gelirdi ama aslında kötü değildi. Sadece içi dolu dolu yaşayan biriydi. Sessizlik onun için garip bir şeydi. MELEK,ise netti. Ne düşündüğü çoğu zaman yüzünden anlaşılırdı. Gereksiz konuşmayı sevmezdi ama konuştuğunda da herkes dinlerdi. Sert gibi görünürdü ama aslında sadece açık sözlüydü. Onun yanında kimse kolay kolay saçmalayamazdı. Ve bu dört kişi... Aynı grupta toplanmıştı. Tesadüf müydü, yoksa bir şeyin başlangıcı mı... Kimse bilmiyordu. Ama bazı şeyler zaten bilmek için başlamazdı. Sadece olurdu.

Futbol oynayan kız, okula yeni gelen havalı badboy çocuk. Çoğunluk olarak klişe bir kitap olacak. Lütfen hayalet okuyucu olacak olan okumasın emek veriyorum o kadar. Mizah konulu kitaptır. Pişman olmayacağınıza eminim.

"Sence ne yapıyorum?" Sesi boğuklaşmış topraklarının rengi koyulaşmıştı. Kafasını bana daha çok eğdiğinde artık gidecek yerim yoktu ve burunlarımız birbirine değiyordu. "Sevgilimi öpüyorum.." Dudaklarımız arasında santimler kala durup tekrar konuştu. "Sevgilimi seviyorum.." Ardından dudaklarını dudaklarıma doğru sürttü. "Sevgilime dokunuyorum.." Bu sefer dudaklarını tam olarak dudaklarıma bastırdığında gözlerim kendiliğinden kapanmıştı. Sanki şuan dünyadaki tek ses hızla çarpan kalplerimizin sesiydi. O an dünyada sanki sadece ikimiz vardık. Soluduğum oksijen yetmiyordu. Dudakları her dudaklarımın üzerinde hareket ettiğinde aldığım yaralar iyileşiyor gibiydi. O öptükçe kalbimde açılan her yara kabuk bağlayıp kaybolmuştu o an.

Ayakları ayaklarımı hapis aldı ve bana daha çok yaslandı. Şimdi aramızda hiçbir mesafe yoktu. Bedenlerimiz birbirine temas ediyordu. "Böyle mi?" Pekala Kayacık, madem laftan anlamıyorsun o halde senin kurallarına göre oynayalım. Yan tarafa doğru çevirdiğim yüzümü tekrar ona döndürdüm. "Hayır, böyle." Dudaklarımızın arasında neredeyse boşluk kalmayacak kadar yaklaştım. Sıcak solukları bu sefer de dudaklarıma çarpıyordu. "Benimle oynama yanan sen olursun Kayacık." Burnunu burnuma dokundurdu. "Deneyelim istersen Mavi Kafa."

*YAZILAN HER ŞEY HAYAL ÜRÜNÜDÜR* Bazı yangınlar bir evi değil, bir insanın bütün hayatını küle çevirir. Cemre, küçücük bir köyde büyürken sessizliğe alışmıştı. Susmaya, korkmaya, içine atmaya... Ama bir gece çıkan yangın, ondan sadece ailesini değil; çocukluğunu, geçmişini ve ait olduğu her şeyi de aldı. Geride yalnızca küller, yarım kalmış anılar ve avuçlarının arasında sıkıca tuttuğu eski bir fotoğraf kaldı. Şimdi ise önünde başka bir yol var: İstanbul. Yeni bir hayat. Ve yeniden yaşamayı öğrenmek zorunda kalan kırık bir kalp. Acının, dostluğun ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi... Bazı insanlar kaybettikleriyle yıkılır. Bazılarıysa tam orada, küllerinin içinde yeniden doğar.

Her insanın içinde bir boşluk vardır. Ama bazı boşluklar büyümez… büyütülür. Ve bazı cevaplar, kaybolmak için değil. Bulunmak için vardır.