Karşımda durmuş tip tip bana bakan adamı süzdüm, saçları hafif kısa ve kahverengiydi, teni açıktı ama güneşte yanmış gibi bir açıklık vardı. Gözleri ise kahve.Boyu ya 180 yasa 190 civarıydı. Adam sadece gözlerime bakıyordu fakat iletişim için değilde inceler gibi. Yavaşca konuştum "Kimsin?" boş boş bakamaya devam etti. "Kimsin sen?" yine cevap yok. "Kimsin diyorum be adam cevap ver." "gazeteci,niye bir gözün kahverengi bir gözün yeşil?" ne gazetecisi be? "Gazeteci degilim ben!" "Gazetecisin işte." imdat bu adam kendini öldürtecek. "Ben gazeteci değilim videografım bi kere" inşallah bu sefer anlamıştır. "Ne farkı var canım aynı şey" "Şimdi şöyle düşün: Kameraman, biri ona “Şurayı çek” der, o da çeker. Genelde televizyonda, haberlerde falan çalışır. Daha çok teknik iş yapar. Videograf ise kendi karar verir. Hem çeker, hem montaj yapar, müzik koyar, videoyu hazır hale getirir. Yani işin hem çekim hem düzenleme kısmı onda. En basit haliyle: Kameraman sadece çeker. Videograf videoyu baştan sona hazırlar. Anladın mı cinim?" sonda bana canım dediği için sinirle cinim dedim ama beklemedim şey sert kahkahasıdyı, ayrıca niye gözlerimi merak etmişti ki? "Gözlerin çok güzel gazeteci inşallah ömrümün sonuna kadar bakabilmek nasip olur."

Zümrüt Çiçeği, inanılan bir efsaneden öteye taşınan bir hikayeydi. Nesillerin taşıdığı bu hikaye, Karan ve Aksa için bir mecburiyetten ibaretti. Mecburiyet, bir öbür anlamıyla Zümrüt Çiçeğiydi. " Zümrüt çiçeği bu şehirde mecburiyetten ibaretti ve bundan sonra böyle olmayacak. O çiçeği sevda ile büyüteceğim, Aksa. Bu hikayede benim zümrüt çiçeğim sensin."

Komşum sınıf arkadaşım olacağını nerden bile bilirdim ve ablası abimin sevgilisi. (gizli aşk, kurgu.)🤍

evin yolunu arar gibi

Bazı şehirler insanın geçmişini saklar. Bazı rüzgârlar ise yıllar önce susturulmuş duyguları yeniden uyandırır. Ada, yıllar sonra Ankara’ya döndüğünde en zor şeyin geçmişle yüzleşmek olacağını sanıyordu. Yanılmıştı. Çünkü geçmişi, karşı dairesinde yaşıyordu. Baran… Bir zamanlar elini bırakmayan o çocuk, şimdi başka bir hayatın içindeydi. Ama bazı duygular zamanla silinmez, sadece derinlere gömülür ve ilk rüzgârda yeniden gün yüzüne çıkmayı beklerdi. Ve Ankara’nın rüzgârı, susturulan kalpleri hiç rahat bırakmazdı…

açıklama sonra yazacam

Lara Soydan için dünya, her an patlamaya hazır bir mayın tarlasıydı. Bir çatalın tabağa çarpması, bir nefesin ritmi, bir kapının gıcırtısı... Her ses, beynine saplanan sessiz bir ok gibiydi. Kuzey Tuna ise o tarlada koşan, kahkahalarıyla dünyayı inleten bir fırtınaydı. İkisi birbirine deliler gibi aşıktı. Ama aşk, bazen duymak istemediğin o tek bir sesin yarattığı yıkımı tamir etmeye yetmezdi. Boşanma belgelerinin üzerindeki o sessiz imza, aslında hayatlarının en büyük gürültüsünü koparmıştı. Şimdi Lara, kendi yarattığı sessiz koza ile Kuzey`in gürültülü dünyası arasında bir seçim yapmak zorunda: Ya mutlak sessizlikte tek başına kalacak ya da sevdiği adamın sesini duyabilmek için kendi ruhunu yeniden kodlayacak.

Ben buraya kaçmaya gelmedim. Ben buraya boyun eğmeye de gelmedim. Şanlıurfa`ya atandığımda herkes bana aynı şeyi söyledi: "Alışırsın." Ben alışmaya değil, yaşamaya geldim. O gün Şanlıurfa Kalesi`ne sadece manzarayı izlemek için çıkmıştım. Rüzgâr sertti. Taşlar sıcak. Ve ben düşüncelerimin içinde yürüyordum. Sonra birine çarptım. Gerçekten çarptım. Göğsüm sert bir bedene çarptı, dengem kaydı. Kolumdan tutan bir el düşmemi engelledi. Parmakları güçlüydü. Refleks gibi. Sahiplenir gibi. Başımı kaldırdım. Onu tanımıyordum. Ama bakışları... Bir yabancının bakışı gibi değildi. Gözleri üzerimde bir saniyeden fazla kaldı. Ne özür diledi ne geri çekildi hemen. Sanki o anı uzatmak ister gibi durdu. Sanki çarpışmamız bir kazadan fazlasıymış gibi. Elini kolumdan çektiğinde tenimde hâlâ sıcaklığı vardı. "Dikkat et," dedi sadece. Sesi düşüktü. Emir gibi değil. Ama alışkın olduğu belli bir tonla. Ben geri adım attım. "Yol ortasında durmasaydınız," dedim. Çekilmedi. Rüzgâr saçlarımı savururken gözlerim onunkilerden bir an bile kaçmadı. İlk defa bu şehirde biri bana böyle bakıyordu. Tanımadan. Sormadan. Sınır koymadan. O an adını bilmiyordum. Kim olduğunu bilmiyordum. Neye ait olduğunu bilmiyordum. Ama şunu biliyordum: O çarpışma sadece iki bedenin teması değildi. Bir şey yerinden oynamıştı. Ve ben... Geri çekilmedim.

Annesiz büyüyen bir erkek ve katil babasının öldürdüğü kadının oğluna aşık olan kız

İki genç in hatari

İnşallah yazıcağım

Yayınlanmış Sevdim Komutan ve Tarumar kitaplarının yazarıyım. Yeni kitabım Tarumar sizlerle...

Bana masum bir adam rolü kesti. Gerçwk su yüzüne çıktığında Rus Mayfasının Bratvasıydı. "Bana yalan söyledin!" "Sana görmek istediğini söyledim."

Babasını bir patlama sonucu kaybeden Avukat Eflin, babasının bir seri katil tarafından öldürüldüğünü öğrenince mesleğine ihanet etme pahasına olsa da babasının katilinden intikam alacağına yemin eder. Eski dostlarından şimdinin düşmanlarından olan esli en yakın arkadaşı Gazeteci Ekim ile birlikte bir dosyanın peşine giderler ama hiçbir şey umdukları gibi gitmeyecektir. Eflin babasının onu birinw emanet ettiğini öğrenir ama buna inanmaz çünkü emanet ettiği kişi bir mafyaydı. Bir avukat`ın bir mafyaya aşık olduğu nerede görülmüş iştir?

Kadınlar ne ister

birkez ama son kez

𝒍𝒊𝒂:𝒀𝒂 ö𝒍#𝒎 𝒃𝒊𝒛𝒊 𝒂𝒚ı𝒓ı𝒓𝒔𝒂? 𝒋𝒂𝒄𝒌: 𝑶 𝒛𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒃𝒂ş𝒌𝒂 𝒃𝒊𝒓 𝒉𝒂𝒚𝒂𝒕𝒕𝒂 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒕𝒆𝒌𝒓𝒂𝒓 𝒃𝒖𝒍𝒖𝒓𝒖𝒎..

Havalar soğuyunca değil, yüreği soğuyunca başlarmış insanın kışı...

24 yaşında kendine norveç`te düzenli bir hayat kuran kendi restoranını açan başarılı bir şef olan deren gelişen ani olaylar yüzünden istanbul`a kısa süreliğine dönmüştür ve hayatının dönüm noktasını yaşamaktadır.

Baharı unutan bir kalpte kiraz çiçekleri yeniden açar mı?