❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

"günüm niye seni görmedikçe gün olmuyor komşu kızı?" dedi kaan. "gözlerim niye ayrılmıyor penceremden?" eli saçıma gitti ve bir tutamı kulağımın arkasına attı. "ben sana niye vuruldum komşu kızı?" Komik neşeli kimi zamanda hüzünlü bir kurgu okumak istiyorsan bu kitap tam sana göre.

Yaşanmışlıklar ve yaşanacaklar... Hayatım bu iki şeyin üzerine kurulmuştu. Yaşadıklarım bir leke gibi hep benimle gelirken, gelecek ise belirsizlikti. Herkesin günahı benim boynuma bir urgan olmuş, nefesimi kesiyordu... Ben Liva...16 yıl önce doğumda karışmış o dilsiz kız benim hikayem burada başlıyordu.

On yıl önce verilen bir karar, üç hayatın yönünü değiştirdi. Bahar artık bir hemşireydi. İnsanların yaralarını sarmayı öğrenmiş olsa da geçmişin izleri hâlâ peşini bırakmamıştı. Çünkü o gece, ağabeyini kurtarmak için suçu üstlenen kişi ağabeyinin en yakın arkadaşıydı... ve yıllarını hapishanede bırakan adam. Hakan geri döndüğünde sadece özgürlüğünü değil, beraberinde ağır bir vicdan yükünü de getirdi. Sokakların karanlığına karışmış hayatı ve susturamadığı geçmişi arasında sessizce yaşamayı seçti. Fakat kader, onları yeniden aynı yola çıkardı. Bahar`ın kalbi Mert`e doğru kayarken, Mert`in suskunluğu bu aşka izin verecek mi? Geçmişin borcu, dostluğun gölgesi ve karanlık bir dünyanın ortasında filizlenen bu duygu ayakta kalabilecek mi? Bazen en zor savaş, kalbin verdiği savaştır. Bu savaştan hangisi galip gelecek?

Üsteğmen Asel Fırtına, sert mizacı, keskin dili ve kurduğu timiyle karargâhın en dikkat çeken subaylarından biridir. Onun dünyasında tek bir kural vardır: Kimseye boyun eğmemek. Ama bir gün karargâha yeni bir binbaşı gelir. Binbaşı Aslan Akkaya. Ve ilk işi, Asel’in kurduğu timin başına geçmek olur. İnatçı, özgüvenli ve sinir bozucu derecede sakin olan Aslan, Asel’in hayatını altüst eder. Üstelik aralarındaki çekişme sadece emir-komuta meselesi değildir… Çünkü Asel’in gece yanlışlıkla mesaj attığı gizemli kişi… Ormanlar Kralı… Meğer tam karşısında duran adamdır. Hakaretlerle başlayan mesajlaşmalar, meydan okumalarla devam eden görevler ve herkesin önünde yapılan mani düelloları… Ama asıl sürpriz henüz ortaya çıkmamıştır. Bazen kader, en büyük savaşları kalpte başlatır. Ve bazen en büyük düşman… en büyük aşkın olur.

Yıllar önce tanımak istediğim halde tanıyamadan sessizleşmişti. Aynı apartmanın farklı katlarında oturuyorduk. Gülüşü çok güzel gelmişti. Balkonda oturup ağladığım bir gecede nasıl hayran kalmıştım ki ben...

05*: Hani sürekli asansörde beklemeden gittiğin kişiyim. 05*: Her seferinde de son dakika oluyor amk

"Ve..." dedi kısa bir duraksamadan sonra, "Rüzgar abi deme bir daha." Gülümseyip başımı yana eğdim. "Tamam, Rüzgar abiiim," dedim özellikle uzatarak. Rüzgar ellerini direksiyona vurdu, gülmemek için dudaklarını ısırdı. "Bir gün o `abi`yi pişman olacağın şekilde söyleteceğim," dedi. "Hii, terbiyesiz!" diyerek çıkıştım. Ama bundan zevk almış gibi sırıtıyordu hâlâ. ‐‐‐

Toprak`ı tanıyorsunuz. `Aşk mı? Bu Dünyada?`nın buz adamı. Papatya`nın en büyük yangını. Peki, onun en yakın arkadaşını yeteri kadar tanıdık mı? Hazır olun, Mahir`in hayatına şahitlik edeceksiniz. Not: Kitap, Aşk mı? Bu Dünyada?`nın ikinci kitabıdır. İlk kitaptaki erkek karakterle benzer gelebilir. Farklıdır. Mahir aşka düşman değildir, sadece şahit olduğu olaylar sonucu kabuğuna çekilir. Ta ki, mahalleye yeni taşınan komşu kızı Feride ile tanışana kadar. Mahir, ilk kitaptaki yan karakterdir. Çok sevdiğim için ona da kurgu yazdım. Onun hayatını anlatmam gerekiyordu. Tek başına okunabilir eser, ancak sonrasında ilk kitaba dönmenizi önermem çünkü spoiler almış olursunuz. Söylemek istedim. Komşu Kızı sizlerle 🦋

Seneler öncesinden beri dost olan iki ailenin çoçuklarıydı onlar Sevde ile Fatih.. Sadece birbirlerinin isimlerini biliyorlardı aileleri ne kadar dost olsada onlar karşılaşmamışlardı henüz…

" Komşu kızı, ben sana nereden tutuldum?" ALPASLAN&FİRUZE

Adıyla sancıyla koskoca külhanbeyi

Çocukluklarından beri birbirlerinden nefret eden Bora ve Sevda birbirlerini her gün görmek zorunda kalırlar, çünkü onlar komşulardır.

Toprak`ın Çiçeği