İzel Karayel, doğum gününde ailesinin planlanmış bir suikast sonucu hayatlarını kaybetmesi ile hayatında yeni bir devrim başlamıştır. Aşk, intikam, ihanet. Hepsi birer hançer gibi kalbine saplanmış ona yük olmuştu. "​Beni de o toprağın altına canlı canlı gömmüşlerdi ama benim için ne ağlayan vardı ne de toprağıma sıkıca sarılacak birileri."

ucien bir gece sokakta yürürken yerde bir ceset bulur. Yardım etmek için yaklaştığı anda polisler gelir ve onu katil sanarak tutuklar. Masum olmasına rağmen kimse ona inanmaz ve Lucien kendini hapishanede bulur. Artık hem özgürlüğünü kanıtlamak hem de hapishanedeki zorluklarla baş etmek zorundadır.

Bazı insanlar karanlıktan korkar. Bazıları ise karanlığı içinde taşır. Su, yaz tatilini geçirmek için döndüğü kasabada her şeyin sakin olacağını düşünüyordu. Çam ağaçları, sessiz sokaklar ve unutulmuş anılar… Ama orman konuşmaya başladığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. İşlenen cinayetler, kasabayı bir korku hikâyesine çevirirken polisler çıkış yolu arar. Ve çözüm sandıkları şey, aslında en büyük hataları olur: Su’yu soruşturmanın merkezine almak. Su yardım eder. Su yönlendirir. Su gerçeği anlatır gibi yapar. Ama kimse şu soruyu sormaz: “Gerçeği anlatan kişi gerçekten masum olabilir mi?”

+90 559 Uyudun mu güzelim? Ada Sanırım yanlış numaraya yazdınız. +90 559 Bence çok doğru kişiye yazdım.

Tehlikeli bir dünyanın içinde, herkesin bir rol oynadığı, ama kimsenin tamamen masum olmadığı bir düzen. Her bir insan bir şekilde o karanlık sistemin içine sürüklenmiş. Hatta bazıları hiç ışığı göremeden bu sistemin içinde doğmuş. Bu sistem; ölümün bile bir kuralı olduğunu diretiyor. Yolları kesişenler bunun bir tesadüf olduğunu sanıyor… ama geçmişte saklanan bir sır, onları aynı oyunun içine çekiyor. İhanetlerin, gizli hesapların ve tehlikeli oyunların ortasında, herkes bir zincirin parçası... Ama biri var ki o son halka. Ve o halka kırıldığında, ya her şey bitecek ya da her şey yeniden başlayacak. Aynı hikâye değil. Aynı oyun... Ve bu oyunda, hiçlik kazanacak.

`Beni öldüren Boynumdaki urgan değil Sensiz geçirdiğim onca yıl ` +15

Genç kaptan Göknur, ilk görevinde bir cinayetle karşılaşır. Deliller onu işaret ederken, gemideki gizemli bir katil onu hem hayatta kalmaya hem de kendi zihniyle yüzleşmeye zorlar.

Bir kamp. Bir gece. Ve geri dönüşü olmayan bir hata… Bir grup arkadaş sadece eğlenmek için ormana gitti. Ateş yaktılar, güldüler, korku hikâyeleri anlattılar. Sonra… onu buldular. Toprağın altında saklanmış bir ceset. Ve o andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Orman suskundu… Ama içlerinde bir şey uyanmıştı. Geceler uzadı. Sesler arttı. Ve birer birer kaybolmaya başladılar. Bu bir tesadüf müydü? Yoksa aralarından biri mi saklıyordu gerçeği? Çünkü bu ormanda… kimse yalnız değil. Ve bazı çığlıklar… asla duyulmaz.

"Yanlış bir çarpışma, geçmişten gelen kanlı bir hesap. Babasının işlediği günahların bedelini ödemek için bir mafya liderine rehine düşen Zeynep Aksoy, celladının (Alaz Baras)gölgesinde hayatta kalmaya çalışıyor. Karanlık çöktüğünde, geriye kalan tek şey gölgedeki o son iz olacak."

"Benden ne istiyorsun?" "Seni" ... "Bizi ne ayırır biliyormusun?" "Ne" "Ölüm"

Suskunluğun zayıflık olduğunu sananlara, o onun silahıydı. Adli tıp uzmanı Ahsen Göksu işinde kusursuzdu. Duygusuz değil, kontrollüydü. Soğuk, değil hesaplıydı. En azından herkes öyle sanıyordu. Altı ay önce işlenen dört farklı cinayete bir yenisi daha eklenince bunun bir tesadüf olmadığını anlamışlardı. Dava baş komiser Bora Yaman Arasın önüne düştü. Ve orada dikkatini bir şey çekmişti. Hepsinin bileğinde tek bir sembol, hepsi tek bir hamle ile ölmüş ve hepsini tek bir kişi öldürmüştü. Ama bunu herkesten önce biri fark etmişti. Bazen sessizlik bir zayıflık değil, bir korunma buçimiydi.

"Bir zamanlar bir adamın `mavi gözlüm` dediği o parlak bakışlar, şimdi bir zindanın soğuk duvarlarında sönüyordu. İki hayat arasında sıkışmış bir kadın: Bir yanda kalbinin tek sahibi Azad`ın yarım kalmış fısıltıları, diğer yanda ona sahip olduğunu sanan bir adamın buz gibi zincirleri... Şimdi karnında büyüyen o küçük can, bir kurtuluş müjdesi miydi yoksa bu cehenneme atılmış son bir düğüm mü? `Affet beni Azad... Senin hayallerini, bana mezar olan bu evde öldürdüm.` Aşkın, ihanetin ve sessiz feryatların gölgesinde; küllerinden doğmaya çalışan bir kadının paramparça hikayesi." İyi okumalar.....

**“Zorla başlayan bir evlilik… nefretle kurulan bir bağ. Ama Karan’ın bir sırrı var: O, Gece’ye fark edilmeden, içten içe büyüyen ve onu her geçen gün biraz daha tüketen bir aşkla bağlı. Gece için bu bir esaret, Karan içinse kaçınılmaz bir kader. Aynı çatı altında, aynı zincire vurulmuş iki yabancı… biri özgürlüğü için savaşmaya hazır, diğeri ise onu kaybetmemek için her şeyi göze almış. Ve şimdi… birinin kaçmak için savaşacağı, diğerinin ise vazgeçmeye asla niyeti olmadığı bir hikâye başlıyor. Çünkü bu hikâyede ya kalpler kırılacak… ya da biri diğerine teslim olacak.”**

Her gerçek bir gün çıkar;ne kayıp izler vardır yolunu bulan,ne ruhlar vardır yıllar sonra karşılaşan...ama asıl yalan vardır insanın dünyası`nı yıkan. İşte kayıp izler kitabı da budur; iki ruh yıllar sonra karşılaşır, yalan ve çaresizlik dünyasını karanlığa çevirir. Bu kitap her acının kalemini yazdı. Bu kitap kayıp izlerin kalemiyle sonlandırdı.

Taşındığınız yer ya sizin kıyametinizse ..

" BU BİR AJAN KİTABIDIR" "intikam! intikam istiyorum. Benden alınan he şeyi ,yıllardır dağ taş demeden aradığım annemin mezarını!" dedim bağırarak. Son söylediklerim onu şaşırtmıştı ama hemen toparlandı. " Sana neden inanayım? " dedi. Bana inamasını beklemiyordum. " Bana inanmana ihtiyacım yok" onaellerinle getireceksin!" Desteğiniz benim için en büyük motivasyon sizden isteğim yorum ve yıldızlarınızı eksik etmeyin iyi okumalar❤️❤️

Burda fabrika var bu fabrikada Yetim olan çocukları deneyleri sokulan yerdir. İstediği bir oyuncağı dönüşüyor ve kapasitesi yine aynı olmak üzere ama bir süre sonra artık fabrika da çalışan insanlarıda saldırıyorlar burada Ana karakterimiz biz yani Nova ve Poppy dir hadi başlıyoruz

Yeraltı yarışlarının en tehlikeli ismi karan, onu yakalamaya çalışan bir kızla karşı karşıya gelir. Ama bu savaş... Zamanla ikisi içinde en büyük zayıflığa dönüşür.

"Hiç mi sevmedin beni?" diye sordum, sesimin titrememesine özen göstererek. Arkasını döndü ve gözlerimin içine baka baka, "Hiç sevmedim seni" dedi ve o an... gök gürledi, yağmur bardaktan boşalırcasına toprağa düşmeye başladı. Yanağımdan düşen gözyaşını elimin tersiyle silip ayağa kalktım. "Defol" dedim, sesimin çıktığından bile emin değildim. Elimle kapıyı gösterdim. İç çekişini duydum, kapıdan gidişine uzun uzun baktım. Kalbim acıyordu, ruhum kanıyordu, sanki biri kalbimin üstünden tırla geçmiş de paramparça olmuş gibi... Kadın o gece anladı gözlerin de yalan söylediğini ve "Gitmez" dediklerinin gidebileceğini.

Not: Küfür, cinsellik, cinayet, vahşet, psikolojik olaylar ve travma vardır. Hassas olan okuyucular için uygun değildir. "Ne yapıyoruz biz şuan?" Diyerek sordum. Neden iki seri katil yan yana ki? "Papatya Toprak..." Dedi kısık sesle ama duymuştum yerimde kaskatı kesildim. Adımı ve soyadımı nereden biliyordu? Elim onun elinden düştü onun bakışlarını üzerimde hissettim. Salıncaktan kalktım onu düzdüm. Sonra o da kalktı, ve bana doğru yaklaştı aramızda 2 adım vardı. 3 olmadığına sevindim uğursuz bir sayıydı. "Çift sayıları seviyorsun" bir anda gelen sesi ile irkildim. Bu neden hakkımda bu kadar çok şey biliyordu? "Nerden biliyorsun bunu?" Ters sorun ile hafifçe güldü. "Daha bir çok şeyi biliyorum." Yine sakin kaldım. "İyi dersine çalışmışsın" alay edercesine güldüm. Delici bakışları beni izliyordu. "Çalıştım" cebimde ki hançeri çıkardım elimde salladım. "Ahiret soruların için de çalış bence" alayla maskenin altında sırıtarak baktım. "Kaan Demirhan benim" bir anda gelen itiraf ile donup kaldım. Ne Kaan mı? Hadi ama umarım şaka yapıyordur. "Yalanı sevmem" "Biliyorum" "O halde neden hâlâ yalan söylüyorsun?" "Yalan söylemem" "Şuan söylüyorsun" "Yalan olan bu hayat..."

universtenin ilk günüydü genç öğrenciler üniverstenin büyük bahçesinde heyecanla ve sabırsızca universteye giriş yapmayı bekliyordu.. genç bir kız universtenin ilk gününe gecikme telaşı ile hızla koşarken bir şey fark etti. Bir adam. genç kızı dikkatle izliyordu.. ancak genç kız buna aldırış etmeden koştu. adam siyah kapşonunun şapkasını kafasına takmış ciddiyetle kızı izliyordu.. kız hızla ilerleyip universtenin bahçesine giriş yaptı genç insanların daha universteye girmediğini görüp derin nefes verdi. siyah kapşonlu adam kaşlarını çatmış kızı seyrediyordu... ve her şey böyle devam edicek....

Doktor&Asker Çocukluğundan kalan o yara izi... Kimse onun hikayesini bilmezdi. Ta ki bir gün karşısına çıkan yüzbaşı Arven Soylu, aynı izi taşıdığını gösterene kadar. O anda geçmiş, kendi yaralarını ortaya koydu. Onlar, farkında olmadan çocukluklarında Echo projesi`nin parçası olmuştu. Zaman geçti, hayatlar değişti... ama izler, hiçbir zaman degişmemiş gibi duruyordu. Şimdi yolları, Hastane kolidorlarında yeniden buluşmuştu. Geçmişin sessiz çığlıkları, hatırlanmayı bekleyen sırlar ve masum coçukluğun yok oluşu... Her bakış, her dokunuş, yıllardır bastırılmış bir acıyı gözler önüne seren bir ifade uyandırıyordu. Acı ve umut iç içe geçmişken, ikisi de fark etmişti: Bazen yara izleri sadece hatıra değil; kalbin bu sisli dünyada sakladığı hislerin yansımasıdır. Arven & Alya

Kadınlardan nefret eden bir katil.... Ünlü oyuncu Aras Budağın katil yolculuğuna hazır mısınız?

Defile salonu, büyüleyici bir ışıltı içinde kaybolmuştu. Podyumun başında, yüksek sesle çalan müzikle birlikte modellerin adımları yankılanıyordu. Ama bir anda ışıklar Tamar`a odaklandı. O an, bir nefeslik sessizlik oldu ve hemen ardından flaşlar patlamaya başladı. Tamar, podyuma ilk adımını attığında, salon bir anda çılgınca heyecanlandı. Kameralar ardı ardına çekim yaparken, herkesin gözleri onun üzerindeydi. Altın rengindeki elbisesi, ışıklarla adeta parlıyordu. Her adımında zarafetiyle bütün salonu büyüleyen Tamar, topuklarının şık sesiyle her adımda gücünü ve özgüvenini sergiliyordu. Flaşlar, salonu aydınlatan bir ışık seline dönüşürken, Tamar’ın içi biraz karıştı. Bu kalabalık, bu gözler, hep ona bakıyordu ama o, gözlerini sadece podyumun sonuna odaklamıştı. Kapanışa yaklaşırken, bir an bir şey hissetti. Bir bakış, bir duruş… Gözleri podyumun sonundaki adamla kesişti. Vasil, ışıkların arasında, tüm kalabalığın içinden Tamar’a odaklanmıştı. Gözleri ona kilitlenmişti, bir şeyler vardı, bir çekim… Tamar’ın her hareketi, her zarif adımı, onun içindeki gizli merakı uyandırıyordu. Ama Tamar, sadece podyumu tamamlamaya odaklanmıştı. Defilenin sonunda, Tamar podyumu terk ederken, hala arkasında kalan bakışları hissediyordu. Her adımda, o bakışların ona olan etkisi, Tamar’ı huzursuz etti. O an, yalnızca bir model değildi; o, geçmişin ve geleceğin kesişim noktasıydı.

Blacwood ve Romanov ailesinin geçmişten beri süren düşmanlığı bir süre sonra yeniden alevleniyor ama bu alev Alexander ve Anastasia ile sona eriyor. Adını birçok yere duyurmuş, ülkesinde nam salmış bir doktor: Anastasia Romanov Dedesinin mesleğinden devam eden,iş adamı gibi görünüp aslında yer altında en güçlü mafyalardan biri olan:Alexander Blackwood İşte bu hikaye düşmanlıktan aşka dönüşen iki ailenin arasında olan ezeli düşmanlığın son bulduğu hikaye..