Bir bakış sürdü dört yıl, O an göz göze geldik, Sen unuttun, Ben bir ömür hatırladım.

ASUDE.. 30 YAŞINA KADAR OLAN HAYAT MÜCADELESİNİ SİZCE KAZANABİLECEKMİ.

Gözlerim yanıyordu, kalbim tekliyor, midem bulanıyordu. Gözümü bir an bile kırpamıyordum sanki uzuvlarımın kontrolü artık bende değildi. Ensemden inen o minik damlayı hissetmiştim. O, buradaydı. Kanlı canlı karşımdaydı. Yüzü oldukça sertti bakışları daha da keskindi. Gözleri, eskiden tanıdığı gözlerimi hemen bulmuştu. Keskin sert maskesinin ardındaki şaşkınlığı sadece ben görebiliyordum. Sol elini sıktığını, daha hızlı nefes aldığını, çenesini ölümüne sıktığını ve belli etmemeye çalıştığını sadece ben anlayabiliyordum. O da benim kalbimin nasıl attığını, nasıl nefessiz kaldığımı, nasıl yönümü kaybettiğimi biliyordu. Olduğu yerde bir anlığına çivili kalsa da hemen kendini toparlamasını sadece ben anlayabiliyordum. O buradaydı. Eskisinden daha güçlüydü, daha yapılı, daha gaddar duruyordu. Kahve gözlerinde merhamet kırıntılarını bile barındırmıyordu, hislerini saklamayı öğrenmişti. "Cihan" dedim kendimin bile zor duyduğu cılız bir fısıltıyla. Dudaklarımdan dökülen kelimeler bana ait değildi, ben onun adını unutmuştum, unutmuş olmalıydım. 4 yıldır kaçtığım kişiyle aynı masada mı olacaktım? Geçmişin hayaletiyle sonunda aynı odada aynı masadaydık ve o günden sonra benim kabusum olacağını bilmiyordum.

Bir erkeğin bir kızla arkadaş ilişkisi Olan Ata Diğeri olan ise Sılaydı Ata 17 Sıla 16 yaşındaydı, 2 arasında bir mutluluk vardı eğleniyorlardı, oyun oynuyor yiyecek alıp yiyordular.. 6 Ay geçti ve 2`side çok güzel ve güzel kokan bir Çiçekler vardı kırmızı gül ve papatya vardı. Ata Sılanın elini tutup hızlı bir şekilde oraya götürdü Sıla gülümseyerek çiçeklere bakıyordu Ata ise papatyalardan taç yapıyordu. Ata:Sıla Bakar mısın? *Sıla ona bakarak* Sıla:Evet? *Ata sılanın kafasına taç koyar* *sılanın gözleri parlar ve saçına bakarak gülümser.* Sıla:Bu Çok güzel Teşekkürler Ata! *Ata gülümser ve Yanında belirlenen Mavi çiçek görür.* Ata:Sıla bak! Mavi çiçek. *sıla bakar ve alıp koklar.* Sıla:çok iyi kokuyor. *Ata çiçeğe bakar.* Ata:unun burda ne işi var ki?

cbmjbyftghbnjmknhbgfrghbjnmk

Günlük bir hikaye...

Küçük mina heyecanlı heyecanlı alpe mektup yazıyordu (işte her şey öyle başldı)

Bu kitap bir sınıf kurgusudur.Tamamen can sıkıntısından yazılmıştır.Beklentinizi yüksek tutmayın

Yaşamak isteyen

Ölüm çiçeği, karanlığın içinde açan sessiz bir vedadır. Bazı hikayeler sessizce başlar. Anlamazsınız ne olup bittiğini. Sessizce başlar ve bir nehrin sakinliğinde sonsuzluğuna uzanarak devam eder. Benim hikayem, nehir dinginliğinde değil hırçın okyanusun tam kalbinde yankılanan sırlarla başlıyor.

ne oldugunu bende bilmiyorum deneme amaçlı

Belki sonum olurdu ela gözleri belkide başlangıcım. Ayça aile baskısı ile mücadele ederken kulaklığının bir adama bağlanıp öğrenmemesi gereken bir sır ile karşı karşıya kalır Ayça`nın bu zorlu yolculuğunda ona eşlik edecek misiniz?

Yeni yazarım destekk🫶🏻

Bir amaç doğrultusunda dünyaya gelen ve ruhu morgda olan bir kadının bedenine ruhu giren kız ve bu kadının mafya olan kocası

O, bir cana umut olmaya ant içmişti. Beyaz önlüğünün ardında, yorgun ama vazgeçmeyen bir kalp vardı. Hastalarına şifa, ailesine sığınak, sevdiklerine omuz olan bir kadın: Dr. Umay Ömür Dağlı. O, gözünü kırpmadan ölüme yürümeye yemin etmişti. Savaşın gölgesinde, karanlığın ortasında bile dik durmayı bilen bir askerdi. Vatanına kalkan, düşmana korku, sevdiklerine huzur olmuş bir adam: Barlas Tuna Denizhan. Biri yaşatmak için savaştı, diğeri yaşanacak bir dünya kurmak için. Biri ölümün sınırında görev yaptı, diğeri yaşamın kıyısında umut verdi. Biri keskin bir kılıç, diğeri merhem gibi bir dokunuştu. Farklı yollarda yürüdüler... Zaman, onları ayırdı. Ama kader, yıllar sonra aynı noktada yeniden buluşturdu. Peki bu defa birbirlerinin yarım kalan hikâyesini tamamlayabilecekler mi? Haydi, birlikte keşfedelim... ••• ♡ ALINTI ♡ "Yıllar geçti... `Ne kadar uzun yaşamışsın` dediler. Ama kimse anlamadı... Ben sadece seni bekleyerek yaşadım." Bu sözlerimle gözleri gözlerime kenetlendi. Ne geçmiş kaldı aramızda, ne kırgınlık. Sadece o anın sessizliği ve gözlerindeki derinlik... Usulca, neredeyse bir fısıltıyla sordu: "Gerçekten... o kadar uzun mu bekledin beni?" Gülümsedim. Başımı hafifçe eğdim. Ve yanıtım, yüreğimden olduğu gibi çıktı: "Zamanı bile unuttum beklerken." Birden yanaklarına ince bir kızarıklık yayıldı. Saklayamadığı mahcubiyetini, bakışlarının içine gizledi. O an anladım... Beklemek zordu, ama ona kavuşmak her şeye değmişti. TÜM HAKLARI BANA AİTTİR. KEYİFLİ OKUMALAR DİLERİMM 🖤

.. Yapım aşaması

Kasabanın sokaklarında yıllardır devam eden dostluklar, nişanlarla, mektuplarla, kavgalarla iç içe ilerlemektedir. Sevda, çocukluk hayalini süsleyen büyük aşkı ararken, ailesinin kararıyla Yağız`la nişanlanmak zorunda kalır. Aşkı ararken, hayatın ona farklı yollar sunduğunu öğrenir. Asiye, avukat olma hayaliyle kasabanın dar kalıplarını aşmak isterken, en büyük çatışmasını kasabanın yeni doktoru Yavuz`la yaşar. Onun mesafeli tavırları Asiye`yi sinirlendirirken, farkında olmadan kalbinde bir değişim yaratır. Gülperi ve Yiğit, kasabanın en masum aşk hikâyesini mektuplara dökerken, zaman onların yollarını nasıl birleştirecektir? Kemal, kasabanın herkesin hayatına dokunan sessiz kahramanıdır. Ancak zamanla, onun da kendi hikâyesini yazma vakti gelir. Çünkü Güvercintepe Kasabası`nda hiçbir sır sonsuza kadar saklı kalmaz, hiçbir kalp sonsuza kadar yalnız kalmaz. Kasaba, bir yandan geleneklerle örülmüş bir geçmişi barındırırken, diğer yandan bu yedi gencin hikâyesiyle değişmeye başlar. Aşk, dostluk, hayaller ve hayal kırıklıkları... Kasaba Günlükleri, küçük bir yerin içinde büyük hikâyelerin nasıl saklı olduğunu anlatan bir roman. ••••••• Bu hikâyede kimileri kaderlerine razı gelirken, kimileri ona meydan okuyacaktır. Peki ya aşk? Gerçekten insanın seçimi midir, yoksa sadece kaderin bir oyunu mu?

Vâye: Nasip, kısmet. ••••• Ben Defne. 25 yaşında bir Psikoloji mezunuyum. Liseden sonra 1 sene üniversiteye hazırlandığım ve üniversitede de 1 sene alttan derslerimi veremediğim için bu yaşımda KPSS`ye hazırlanıyordum. Babam Ankaralı olduğu için ve babamın işlerinden dolayı Ankara`da oturuyorduk ama ben hem sınava daha iyi hazırlanacağımı düşündüğümden hem de biraz dinlenmek istediğimden dolayı anneannemin yanına Ordu`ya, küçük köyümüze gelmiştim. Dedem vefat ettiğinden beri kuzenim Ayça anneannemle birlikte burada yaşıyordu. Ayça liseden sonra üniversiteye gitmemişti ve evde nakış yapıp internet üzerinden satıyordu, oldukça tanınıyordu. Köyümüzde uzun süredir tek yaşayan yaşlı bir teyze vardı. Emine Teyze çocuklarından hiç hayır görememişti ve öldükten sonra evinin askeriyeye bağışlanması için bir vasiyet bırakmıştı. Emine Teyze birkaç ay önce vefat etmişti ve ev de askeriyeye bağışlanmıştı. Emine Teyze`nin vefatından bir süre sonra o eski ev restore edilmişti. Bugün de askeri bir manga köye, eğitime geliyordu. Muhtarın söylediğine göre bu manga teğmenlerden ve onları eğitecek bir üsteğmenden oluşuyordu. ••••• Final: 27.10.2020 🌸

Yıldız…Güçlü,Parlak,gizemli ve geçmişinden kaçmaya çalışan bir kadın. Rüzgar…Sessizliğin içinde ki fırtına. İstanbul’un karanlık sokaklarında aşk ile tehlikeli arasında ki çizgi giderek siliniyor.Yıldız’ın hayatına yön veren notlar,gölgelerden gelen bakışlar,her adımda yaklaşan geçmişin ayak sesleri… Ve yıldız.Ya kalbine ihanet edecek ya da gölgelerin içinde ki ışığı bulacak.

Açıklama yok soryyy

Onlarca insanın bulunduğu. Kimisinin kavga sesleri, kimisinin konuşma sesleri, kimisinin yüzüne rahatsız edici ışığın yansıdığı telefon mesajlaşma sesleri, kimisinin itiş kakış seslerinin bir arada bulunduğu bir ortam düşünün. Biliyorum çoğu kişi buna aşikar. Oldum olası böyle yerlerden nefret ediyorum demeyeceğim çünkü böyle ortamlarda kimse beni fark etmiyor. Ve bu benim işime geliyor. Görünmez biri olmayı seviyorum. En azından benimle uğraşan kimse olmuyor öyle değil mi? Sessiz sakin kişileri insanlar umursamaz. Sınıfta söylenen şu sessiz kişiler varya. He işte ben onlardan biriyim. Arkadaşları olmayan sürekli yalnız takılan kızlar. Kısman her sınıfta bulunan kişilerdir bunlar. İtiraf edin onları hep merak ettiniz öyle değil mi? Merak etmeyin sizi uzun bir yolculuk bekliyor. Hayatıma hoş geldiniz...

Gece bilinmeyen bir numara ile konuştuktan sonra markete gittim en fazla ne olabilir ki

O da benim gibi bir çıkmazın içindeydi. Gözlerinde ki öfke tüm dünyayı yakacak büyüklükteydi. Üzerime doğru adımladı. Korkudan geri geri giderken sırtım duvara yaslandı. Durmadı, aramızda bir adım mesefa kalana kadar yaklaştı. "Söylesene bana Helin, bedenindeki ruh kime ait?" Sustum. Sustum çünkü ona verecek cevaba kendim bile hazır değildim. Aramızdaki bir adımlık mesafeyide kapattı. Göğüsüm göğsüne çarparken ellerini iki yana açıp duvara yasladı. "söyle" dedi, fısıltı gibi çıkan sesiyle "bu gözlerindeki bakış kime ait" Bu hikaye Evin`in hikayesi.

Bir yangın 100`lerce kişinin hayatına mâl olabilir mi? Önlemsizlikten mi? Kasıtlı olarak mı?

Geçmişinden darbe alan, çocuk yaşında olgunlaşmış bir kadın ilk defa bir adama karşı güven duygusunu hissetmeye başlıyor. en fazla ne olabilir ki? "Sana güveniyorum." "Güvenme, bana güvenme." "Sana güveniyorum. Yalnızca sana."