Kafadan kontak ama bir o kadar da her şeyin farkında olan fakat kimseye belli etmeyen, arkadaş gruplarının neşesi olan o kızın hayatına hiç beklenmedik bir anda yeni şeyler dahil olur

Bildiğim şeyler artık yük oluyordu bana. Bir yerden sonra fazla bilgi de zararlıydı sanki. Artık her şeyi bilmeme rağmen kendimi bilmiyordum. İnsan kendini bilmez miydi? Tanımaz mıydı? Ben kendimi tanımıyormuşum. Kimim ben? Tek bildiğim şey var. Ben Eva değilim. O zaman ben kimim?

Şiddetin içinde büyüyen bir beden, kurtarmak isteyip de önünde engelleri olan o adamın hikâyesini dinleyeceğiz...

Hayatın acımasız pençelerinde kanayanlar iyileşmeyi bilmezler...

zaten küçük çevresi olan güneşin bi yetimhaneden arkadaşı canan, onun kocası ege ve onların oğlu çağlar. Bide güneşin eski ve takıntılı eski sevgilisi. Sinan yine güneşi kaçırmaya karar verir ama güneş nedenini bilmediği bir şekile kendini 22 sene ilerde bulur

Hayat bazen en beklemediğin anda seni sınar… Mardinli İncila, küçük bir kasabadan İstanbul’a taşınmış ve matematik öğretmeni olarak yeni hayatına başlamıştır. Annesinin sağlık sorunları ve geçmişten gelen sırlar, onun hem güçlü hem de savunmasız yanlarını ortaya çıkarır. Kıraç, mafya dünyasının karanlık ama etkileyici çocuğu, İncila’nın hayatına girdiğinde her şey değişir. Aşk, ihanet, sırlar ve tehlike dolu bu yolculukta, kalpler en karanlık anlarda bile ışığını bulacaktır.

Annesini ve babasını kaybeden bir kızın halasının çalıştığı evde hizmetçi olması ile başlar herşey

Bu benim ikinci kitabım yani birincisinin devamı Su`nun başına bir kaç şey gelicek meydan bu kadar

ADALETİ KENDİLİGİNDEN SAĞLAMAYA ÇALIŞAN DEVRİM VE ÜLKE ADALETİNİ SAĞLAYAN DEMİR`İN ARASINDA YAŞANAN OLAYLAR

Cenaze töreninin kalabalığında sıkışıp kalan o kızdım ben. Ortam o kadar gürültülüydü ki gözlerimi kapatıp, sakinleşmeye fırsatım bile olmuyordu. Ama asıl gürültünün, zihnimde yankılanan kelimelerde olduğunu biliyordum. Her daim yanımda duran, beni bataklıktan çıkaran ve elimi bir an olsun bile bırakmayan adamı kaybetmiştim bugün. Ben bugün 21 yılımı kaybetmiştim. Babamı kaybetmiştim… Ferman Aslani bugün son yolculuğuna uğurlanmıştı. Şimdi kaçtığım her şey, kalbime geri dönüyordu. Karşımda iki yol duruyordu: Ya içimde biriken nefrete teslim olacaktım ya da babamın bana öğrettiği son dersle yüzleşecektim. Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum, ama içimde bir his vardı. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı… Yıllardır benden saklanan sırların ağırlığı omuzlarımdaydı. Gözlerimi, kalabalığın içinde gezdirdim ta ki o kara gözlerle, göz göze gelene kadar. Seyit Cerkuday… O, bu hikayenin başrolüydü!

Skbxaşxbaşbxlanxla

Bade ve Atlas iki düşman aşiretin varisleriydi. Ta ki o güne dek...

... Ve bazı bağlar, ne kadar bastırılırsa bastırılsın, en olmadık anda, en derin yerden yeniden ortaya çıkar. ... "Burası artık bana ait. Proje başlayacak, en kısa sürede tahliye etmeniz gerekiyor." Hazal önce donup kaldı. Sonra gözlerindeki o sakinlik bir anda dağıldı. "Ne demek tahliye? Burası benim hayatım! "Ben izin alarak yaptım burayı, öyle gelip `gidin` diyemezsiniz! Yamanın sesi hala sakindi, bir an önce bu durumu halletmek istiyordu. "Hanımefendi, her şey yasal, isterseniz belgeleri __" "İstemiyorum belgelerinizi!" "Burası bir proje alanı değil, anlıyor musunuz? Ben burada yaşıyorum, buraya emek verdim!" Yamanın bakışları sertleşti, lafının kesilmesi sabrını taşırmıştı. "Bu bir tartışma değil, süreç başlayacak." Hazal bir adım daha yaklaştı. Gözleri öfkeyle doluydu. "Başlatamazsınız. Ben buradan gitmiyorum." Kısa bir sessizlik oldu. İkisi de geri adım atmadı. "Göreceğiz," dedi Yaman. "Evet," dedi Hazal, dişlerinin arasından. "Göreceğiz."

Umay Yaman hayatın ona yaptığı onca şeye rağmen yılmamış ve savaşmıştır. Fakat artık devran dönmüştür. Artık sıra ondadır.

Kanla atılmış iki imza, kaç insanın canına mal olabilirdi? Bir evlilik, kaç hayatı geri dönülemez bir karanlığa sonsuza dek gömebilirdi? Peki ya bir sır? Nereye kadar saklanırdı? Saklanan her sır, bir gün mutlaka gün yüzüne çıkar mıydı? Kanla atılan bu imzalar, küllerinden bir aşkı doğurabilir miydi?" Bir insan kaç kere yanarsa o kadar yanmış küllerimin oluşmasına izin vermiş ardından da Anka kuşları misali küllerimden tekrar tekrar dirilmiştim. Beni yakmak için can atan düşmanlarımsa bunu hala anlayamamışlardı. Ateş saçan mermiler diledikleri kadar bedenimi delio geçebilirdi. Ben Anka kuşuydum ölmezdim. Zümrüdüankaydım ölsem bile tekrar dirilmesini bilirdim. Ben Simurg kuşuydum. Beni yakmaya çalışanları diri diri yakar küllerini de koleksiyonuma eklerdim. Tüm Hakları Saklıdır Keyifli okumalar

"Güçlü olmak insan bedenini en tatmin edici duyguydu güç insanın en derin arzu ve sınırlarını ortaya çıkaran ve büyük savaşlar çıkmasına neden olan olguydu"

"Asıl önemli olan ne peki senin ne olursa olsun kendini tatmin edemeyeceğin gücünmü yoksa ne yaparsan yap elde edemeyeceğin sınırların mı?"

"Güç savaşında hepimiz yanacaktık"

İnsan kendini bilmez miydi? ben kendimi bilmiyordum,tanımıyordum. Üstelik her şey birer birer ortaya çıktığında kendi hayatım hakkındaki bilgilerim azalıyordu. Karşımdaki adama baktım. Benim hayatımı sömüren oydu. Ailemi, çocukluğumu ve kardeşlerimi benden almıştı. Veya beni onlardan çalmıştı. Her ikisi de doğruydu. Ben kendimi Eva olarak bilmiştim. herkese kendimi öyle tanıtmıştım. Burçe kimdi peki? Hayatı nasıldı? Bir hayatı var mıydı? Yoktu. Hayatını ondan almışlardı. Burçe bendim. Ama kendim hakkımda bir fikrim yoktu. Kendime yabancı olmuştum. Ben Ria değildim. Eva hiç değildim. Ben hayatımın içindeki o kayıp kareydim...

Sever mi insan celladını? Sever mi insan düşmanını?

05.04.2026 Neşe gün ve aron vance cross hikayesi

Eşi ile ettiği kavga sonucu evden çıkıp kaza geçiren baş karakter,2 yıllık bir komaya girer ve hafızasını yitirir. Uyandığı andan itibaren yeniden başlayan hayatına uyum sağlamaya çalılırken,başına neler gelecek? Göreceğiz!

Kimsesiz büyümüş bir Ayperi ya bir gün gerçek ailesiyle karşılaşırsa. Üstelik Ayperi nin bir kızı varsa.

Bir kadın hikayesi

Bir zamanlar iki asker vardı.Birinin oğlu büyüdü, asker oldu.Diğerinin kızı büyüdü, ressam oldu. Arya, şehit bir askerin kızı olarak geçmişinden kaçmaya çalışırken; Barlas, babasının mirasını üniformasında taşıyordu. Yıllar sonra yolları kesiştiğinde, biri kurşunların izini, diğeri boyaların lekesini taşıyordu.