Saplantı masumiyeti seçti. Aşk, özgürlüğü esir aldı… Leonardo … İtalya’nın en büyük iş ağlarını yöneten soğukkanlı bir mafya lideri. Gücün, paranın ve karanlığın hüküm sürdüğü bir hayatın imparatoru. Bir iş gezisi için geldiği İstanbul’da, gittiği sade bir kafede sahneye çıkan o kadını gördü: Rüya. Sade ve güzel … Leonardo için bu kadının varlığı bile artık fazlaydı. Onu ya yanında tutacak… ya da dünya altüst olacaktı. Rüya ise ailesine destek olmak için garsonluk yapan, hayalleri müzikle dolu bir genç kadındı. Geceleri sahnede söylediği şarkılarla hayatla savaşırken, farkında olmadan karanlık bir adamın takıntısı haline gelmişti. O gece bir bakış, bir şarkı… ve bir karar yetti. Leonardo onu almak için hiçbir sınır tanımadı. Ama aşk, sadece bir tutsaklık mıydı? Yoksa karanlığın içinden filizlenen bambaşka bir şey mi? Tutkunun, tehlikenin ve çaresizliğin birleştiği bu hikâyede aşk; özgürlükle esaret arasında ince bir çizgide yürüyor

Duru sevgilisini takip eder ve bir mekana gelirler mekanda hic tanimadigi bir cocukla kacarlar

İlk görüşte aşık olup peşinden deli gibi koşan karan sevdiği halde konuşmaya utanan gece

Belkide herşey bır yalandan ibarettir hani derler ya insan neyı inkar ederse neyden kaçarsa o başına gelirmiş benım suçum neydik el kadar bebekfen ne istemiş ola bilirler İlk kitabım olduğu ıçın yazım yanlışları ola bilir kusura bakmayın

Hiç aşık oldunuz mu? Evet, ben olmuştum. Hayatımı mahveden bir adama aşık olmuştum. Babamın ölümünden sonra hayatımı eski haline getirip sonra daha da beter eden bir adama... Siz hiç aşık olduğunuz adam tarafından ihanete uğradınız mı? Ben uğradım. O gün, o hastane odasında duyduklarım benim hayatımı tekrar altüst edecekti. Ama kaçırdığım bir şey vardı: Sercan Kaya... Beni toparlayacak ve eskisinden daha mutlu edecekti. Abimin çıkardığı bütün huzursuzluklara rağmen beni bırakmayacaktı... "Her ormanın bir okyanusu, her yeşilin bir mavisi vardır." Ben de bir ormanın okyanusuydum. Yeşilin yanına en çok yakışan maviydim...

"Derler ki, Okyanusun kalbinde boğulduğunuzda, İki kişi çok üzülür. Birisi okyanusun kalbinde boğulmayı hak etmediğini düşünen kişi, Diğeriyse onu tam kalbinde boğan okyanus. Ama sorsanız, Kendinden en çok nefret kişiyi, Okyanus olurdu, Her zaman."

Okyanusun Kalbinde Boğulduk kitabının baş karakteri olan Asır`ın günce defteridir, bölüme başlanmadan önce okunması gerekir♡ "Bir mezar kaz, kalbimin ağrısı. Oraya beni göm, Sonra bırakıp git olur mu? Ama merak etme, Bana gelmeni beklerim, Ya da, Ben seni bulurum."

6 yaşındaki bir çocuk olan Ezher ailesiyle birlikte gittiği kurt dağında ki kampta kayboluyor. Uzun aramalar sonucunda Ezherden geriye kalan tek ipucu parçalanmış kanlı bir gömlek. Arama çalışmaları Ezherin kurtlar tarafından yendiği düşünülerek son buluyor. Aile buna inanmasada yürüttükleri özel aramalar sonuçsuz kalınca çocukların öldüğü düşüncesiyle bir gün onlarda çaresizce aramayı bırakıyor. Peki gerçekten kurtlar tarafından yendimi yoksa yoksa kurtlar tarafından kurtarıldı mı? Onu asıl öldürmek isteyen kim yada neydi ? Gelin cevabını hep birlikte okuyarak öğrenelim.

Kaderin oyunu.. Daha yeni başlıyoruz.. Nerden bilebilirdim hayatımın aşkının ablamın yakın arkadaşı çıkacağını..

hisler rüyalar ve zaman birbirini kovalayan apansız bir yol gibidir diye başlar devamı malum…

Uzak bir ütopik evrende geçen, sırlarla dolu yepyeni hikayem çok yakında sizlerle buluşacak. Şu an son dokunuşları yapıyorum ve sizlere en kısa zamanda daha fazla detay paylaşacağım. Hazır olun… Bambaşka bir dünyanın kapıları açılıyor. ✨

Alt tarafı bı çocukla yazistigim ne olabilir ki?

Ölü bir insanı görünce nasıl rahat nefes alabilirdin ki? Ben alıyordum. Çünkü o ölü beden, tek bir canlıya zarar veremeyecekti. Kavga yok, haykırış yok, beklenti yok. Sadece sessizlik... Ve o sessizlik, insanların hayattayken bile bulamadığı huzurun tek habercisiydi.

Daha kitabı nasıl yazacağımı bilmiyorum :`). Ama emin olun iyi olacak! İyi okumalar ⭐

Urfa`nın küçük bir köyünde yaşayan,güzelliğiyle tüm köyün dilinde ismi gibi nazlı olan,Her zaman neşeli,heycanlı yerinde duramayan kıpır kıpır bir kız. kır çiçeklerinin arasında koşmayı,gezmeyi,dans etmeyi sever.Hayatı hep rengârenk görür.Peki ya haytında sadece gözleri gibi siyah rengine yer olan köyün ağası Baran,onun içinde hayat böyle rengarenk mi? Herkez onun korkusuzlugundan,acımasızlığından bahseder,insanlar karşısına geçmekten korkar,ismi bile insanların kaplerini sızlatmaya yeter.Bakalım bu ikilinin aşkı nasıl olucak.Baran ağa hayatına diğer renklerinde alıcak mı,yoksa nazlı Baran`ın siyahına mı bürünüçek? (İLK KİTABIM ÇOK HEYCANLIYIM:)ŞİMDİDEN HOŞ GELDİNİZ KİTABIMA ✨

Ama artık Yeter, bu aşk madem benim sonum oldu nefretim ve intikamın artık onların sonu olacak, kusura bakma doktor oyun buraya kadar artık gerçekler konuşacak... Siz artık bir kadının delirme hikayesine gormiceksiniz artık siz bu kadının yüzleşmesi, kana bulanan hayallerinin intikamını göreceksiniz

Benim için arka bahçeye bir gül dikti annem 17. yaşıma girdiğimde. Dedi ki; "İnsan hayatı bir güldür. Ona sevgini, suyunu verip güneşini eksik etmezsen açar, lakin birini dahi eksik edersen solar.. Elbet solacak bir gün ama sen solmasını hızlandırma.. Bırak açsın.. Daha açamadan soldurma çiçeği." Annemin dediğini uyguladım. Her gün gülümün yanına gidip onu suladım, yapraklarını okşadım. Güneşini kesmeyeyim diye çok önünde bile durmadım. Ama ben soldum. Benden her ihtiyacımı kestiler. Ben solunca çiçeğim de doldu.. Solan çiçeğim karın altına gömüldü. Tıpkı benim çocukluğum gibi.. Sonra ben kar yığının altında çırpınırken bir evim oldu. Boynumdan ayırmadığım pusulam bana evimi gösterdi. Tüm yaralarıma yara bandı oldu. Benim kendime nasıl ev olacağımı öğretti ama o çoktan bana ev değil yuva olmuştu. Beni bir gül bahçesine getirdi. "Senin omzuna her bir yük eklendiğinde bir gül de bu bahçeye eklendi. Bu gülleri yetiştirip solmasını nasıl engellediysem senin solmanı da öyle engelleyeceğim." dedi. Beni o kar yığınının altından çıkarmadan benimle o yığının altına gömülmeye razı oldu. Bana ulaşmak için..

Tanrılar yok… Ama tanrıcılık oynayanlar var... Bir zamanlar ölümün eşiğine bırakılmış bir kız çocuğuydu Lavinia. Ailesi, uğruna ellerini kana bulayan çocuğu bir gün, yük gibi terk ettiler. Ama kader, acımasız olduğu kadar döngüseldi. Yıllar sonra, o terk eden aile yeniden onun kapısına geldi—bu kez sığınmak için. Ve asıl Hikaye de onların gelmesiyle başladı. Lavinia artık yeraltı dünyasının en önde gelen isimlerinden biriydi. Kurduğu imparatorluk, kan ve zekâyla örülmüştü. Yalnız büyüdü, tek başına savaştı ve kendine ait olmayan soyadını küllerinden bir marka gibi doğurdu. Geçmişin sırları, gece gibi ağır ağır çöktü hayatının üstüne. Gerçek babasını öğrendi… Yıllarca onunla aynı masalarda oturmuş, aynı savaşın içinde çarpışmışlardı. Yüz yüze gelmişlerdi. Ama birbirlerinin kim olduğunu bilmeden. Ve şimdi Lavinia, sadece ihanetin değil, kaderin de tokadını yemişti. Bir yanda yıllar önce onu ölüme terk eden ailesinin gelmesiyle, o sır perdesi yırtılmıştı, ve ardından başka bir oyun başlamıştı. Öte yanda kanla kurulmuş bir tahtın üstünde her an devrilmeye hazır dengeler baş göstermişti… Bu savaş ne sadece güç, ne de saltanat meselesiydi. Bu, Lavinia`nın geçmişinin, hatta doğumunun perde arkasında ki karanlığıydı... Ve o karanlık artık açığa çıkmaya hazırlanıyordu. Fantastik bir kitap değildir.

Ben çok küçükken annem bana bir masal anlatırdı, ‘Kibritçi Kız’ annemin bana anlattığı ve dinlemeyi en çok sevdiğim masal buydu. Masal boyunca tüm duyguları yaşadığımı anımsıyorum. Çoğunlukla beni hayal kurmaya iteleyen bu masalın aslında ne kadar hüzünlü olduğunu büyüdükçe kavrayabildim. Üşümüş ve herkesin mutlu bir şekilde evinde kutlama yaptığı o soğuk kış gecesinde dışarıda donarak ölen küçük kız çocuğu. Yaktığı her kibrit tanesinde kendisini hayallerine teslim eden kız çocuğu… Mutlu olduğu hayallere. Sert ve soğuk geçen kış gecesine rağmen küçücük bedeninin dayanabildiği son raddeye kadar hayallerinden vaz geçmeyen çocuk. Hayatımın her evresinde, küçük kızın bu durumu beni çok farklı duygulara sürükledi. Sonuçta bir çocuk hikayesi olsa da benim aklımdan hiçbir zaman çıkmadı. Kendimi kötü hissettiğim anımda bir kibrit yakıp Kibritçi Kız gibi hayallerime izin verirdim.

Abimin arkadaşı

Altı yıl önce doğum yaptığı hastanede, bebeği karışan bir anne; Mihra İdil Gürsoy Babasının zoruyla 18 yaşında evlenmek zorunda kalan, onlarca kızdan sadece biriydi.Yağmurlu bir ekim akşamı evi terkettiğinde yanında olan tek şey karnındaki 9 aylık bebeğiydi. Çocuğunu kucağına aldıktan 6 yıl sonra,doğum yaptığı hastanenin onu arayıp çocuğunun o gün hastanede karıştığını söylediğinde hayatındaki en büyük şoku yaşamıştı. 6 yıldır oğlu olarak bildiği çocuğu,aslında onun oğlu değildi.Yıllar önce aslında bir kız çocuğu doğurmuştu. Şimdiye kadar hep karışan bebek klasikleri okuduk.Peki ya bu sefer bebeği karıştırılan bir anne okursak? "Benim anılarım,sadece yaralardan ibaretti." [2042024]

Tarih 19 Martı gösterirken saatler 19.00`da durdu. Büyük bir patlama sesi ile şehrin her bir yanına çocukların acı çığlıkları oldu. Eflatun Kırca geçmişin kinini omuzlarında taşıyan kadın. "Geçmişin yükünü omuzlarımda taşıyorken bir de seni severken omuzlarıma yük bırakma, Onat"

Bir kızın hayat hikayesi....

"Senin bir gülüşüne ölürüm ben Asel. Nedir bunun adı aşk mı sevgi mi sevda mı.. "

Egemen, henüz çocuk yaşta hislerini ve kimliğini keşfetmeye çalışırken, çevresinin katı önyargıları ve kurallarıyla yüzleşir. Ailesinden öğrendiği kısıtlamalar, okulda karşılaştığı yeni arkadaşlar ve ilk aşkın karmaşasıyla birleşince, onun için dünya hem büyüleyici hem de korkutucu bir yer haline gelir. Yağmur altında geçen sessiz anlar, gençliğin masum hataları, arkadaşlıkların sınandığı ve kalplerin çarpıştığı anlar… Bu hikâye, aşkın ve kimliğin keşfini, toplumsal yargılara rağmen cesurca hissetmenin hikâyesini anlatıyor. Duyguların baskın, duyguların saf; sevginin ise sınır tanımadığını hatırlatan bir gençlik hikâyesi.