Gün yüzündeki ışığını bulamayanlara...

Kim Taehyung, yeni başladığı lisede matematik öğretmeni olarak görev yapacaktı... Ancak matematikte oldukça zorlanan Jeon Jungkook yüzünden hiç beklemediği zorluklarla karşı karşıya kalacaktı.

Babasından şiddet gören Lâl yıllar sonra tesadüfen çocukluk arkadaşı Batın`la anlaşmalı evlilik yapar.

Tek dayanaklarından biri olan babasının ölümden sonra Defne babasının akrabaları tarafından bir mafya ile evlendirilmeye çalışır. Defne mafya adamla evlenmemek için direnirken bir taraftan da ailesini karşısına almak zorunda kalır.

acılarla dolu hayatımda kendimi bu yaşıma getirmiştim peki ya bu acıları boşa çektiysem...

‎Kardelen, adını taşıdığı çiçek gibi, yaşadıklarını toprağın altında saklayan ama soğuğa rağmen hayatı sevmeyi bilen biri. ‎ ‎Kütüphanede karışan iki kitap kısa sürede sahiplerine ulaşır... Ama Kardelen`in karşısına kitabından fazlasını getiren biri çıkmış, istemeden hayatına sızmıştır. ‎ ‎O kitapla birlikte yalnızca notlar değil ‎sığınacak bir cümle, beklenmedik bir anlayış, insanın kendine bile söyleyemediği şeyleri sessizce fark eden bir göz teması getirir. ‎Akay’ın gelişi de böyleydi. ‎ ‎Aralarında adını koyamadıkları bir mesafe vardı; yaklaşmakla kaçınmak arasında kalan o ince çizgi. ‎ ‎Yanlış bir kitap, doğru bir anda karşılaşan iki insan… ‎Ve birbirlerine zarar vermemek için dikkatle yürüdükleri, her adımda biraz daha derinleşen bir çizgi... ‎

Gerçek hayat hikayesinden alınmıştır. For my sister🫶🏻

İyi okumalarrr Karanlık ve bir o kadar aydınlık gözlerinden öpseydim çok ağlatırlar mıydı? Ne düşünüyordum bilmiyordum ama bu ben değildim. Ben erkeklerden nefret ederdim ki.. Bana ne oluyordu? Derdi Sil Yeter adıyla yazılmış ilk kurgudur. Tüm hakları saklıdır.

Önceki ailesinde sadece abisini seven ve onunla anlaşabilen Asi, acaba yeni ailesinde neler yaşayacak? Hemde 5 tane abisi, kardeşi ve üçüzleriyle. --- Başlangıç: 22/10/24 @tinyminybook

sekiz gencin çocukluktan gelen ve asla bozulmayan arkadaşlıkları ve biten bir aşkın ilişkinin yenide doğması

Cennette 7 Dakika...

"Şehrin sahibiydi. Aren Sergei Markov." "Onun eli, benim cehennemim." Lina Aslan, Tuna ile ilişkisinde giderek daha kötü sorunlarla karşılaşır. Sevgilisi Tuna, uyuşturucunun kontrolsüz bataklığına saplandıkça öfkesini kaybeder. Lina, bir gün Tuna`yı uyarmak ve konuşmak için yemeğe davet eder. Yemekte Tuna yeniden kriz geçirir, öfkesine yenik düşerek Lina`ya tokat atar. Tam o anda, Yeraltı dünyasının en güçlü ve korkulan figürlerinden biri, şehrin gerçek sahibi Aren Sergei Markov içeri girer. Tuna`nın elinden Lina`yı kurtarır, gözünü kırpmadan Tuna`yı vurur. Lina, ilk kez gerçek bir güven duygusunu hissederken, bu güven kısa sürer. Lina, eski yaşamını geride bırakmak zorunda kalır; artık kendini, tehlike ve ihanetin iç içe geçtiği bir dünyanın tam ortasında bulmuştur. Hayatını korumak için tek çaresi, şehrin hakimi ve acımasız patronu Aren`in yanına sığınmaktır. Artık her adımı, her nefesi tehlikeyle dolu bir oyun sahnesinde atılacaktır.

İki farklı spor dalıyla ilgilenen iki gencin bir rekabet sonucu yakınlaşmasını okuyacağız bu kitapta kitap da yeni başladığı için çok bir bilgi vermek istemiyorum ma okumanızı tavsiye ediyorum

Açıklama yok http

Onunla ilgili ilk fark ettiğim şey elleriydi. Uzun parmaklı, kemikli, her zaman sakin görünen eller… İnsan o ellerin bir gün boğazına dolanacağını düşünmez. Ben hiç düşünmemiştim. Adım Lina. Yirmi iki yaşındayım. Omuzlarıma dökülen koyu kahverengi saçlarım var, çoğu zaman dağınık bırakırım. Gözlerim ela ama ışığa göre rengi değişir; annem “kararsız gözler” derdi. Zayıf sayılırım, kemiklerim biraz fazla belli olur. Güçlü görünmem ama içimde hep güçlü kalmaya çalışan bir yan vardı. O yanım, Aras sayesinde ayakta duruyordu. Aras uzun boyluydu; yüzü sert hatlı ama gülünce bütün keskinliği eriyen cinsten. Siyah saçlarını hep geriye doğru tarardı, çenesi hafif köşeliydi. En çok da gözleri… Soğuk bir gri. İnsan baktığında kendini güvende hissederdi, çünkü o bakışlar “arkandayım” derdi. Ya da ben öyle sanmıştım. O gece her şey normal başladı. Hatta fazla normaldi. Mutfakta oturmuş, çay içiyorduk. Camdan sızan sokak lambası yüzünü yarı aydınlatıyordu. Telefonu masadaydı. Sessiz. İlk defa değildi ama içime bir huzursuzluk çöktü. “Bir garipsin,” dedim. Başını kaldırmadan gülümsedi. “Yorgunum.” İnsan sevdiği birine inanmak ister. En saçma yalana bile. Ben de inandım. Sonra kapı çaldı. Beklemiyorduk kimseyi. Kapıyı ben açtım. Karşımda takım elbiseli, sert bakışlı bir adam duruyordu. Kırklı yaşlarının başında, yüzünde resmi bir ifade. Elinde bir dosya vardı. “Lina?” dedi. “Evet…” “Ben Kemal. Konuşmamız gerekiyor. İçeri girebilir miyim?” Aras arkamda belirdiği an, adamın bakışları değişti. Keskinleşti. O an içimde bir şey koptu ama henüz nedenini bilmiyordum. Oturduk. Kemal dosyayı açtı. Masaya birkaç kağıt koydu. Fotoğraflar… Belgeler… İmzalar… “Bunları tanıyor musun?” diye bana sordu. Fotoğraflardan biri benimdi. Evimizin önü. Ben. Saatler. Tarihler. Yanında Aras’ın imzası vardı. Kalbim deli gibi atmaya başladı. “Bu ne?” dedim, sesim titreyerek. Kemal derin bir nefes aldı. “Aras, son altı aydır seninle ilgili her bilgiyi karşı tarafa aktarıyor.” Güldüm. İstemeden. Sinirden. “Ne demek istiyorsunuz siz? Ben sıradan biriyim.” Kemal başını iki yana salladı. “Değilsin. Ve o… senin sevgilin değil sadece.” Başımı Aras’a çevirdim. İlk defa bana bakmıyordu. Gözleri masadaydı. O gri gözler kaçıyordu. “Aras?” dedim. “Ne diyor bu adam?” Sessizlik. O an içimdeki umut, camdan atılmış gibi paramparça oldu. “Konuşsana!” diye bağırdım. Sesim bana bile yabancıydı. Sonunda başını kaldırdı. Yüzünde pişmanlık yoktu. Sadece yorgunluk. “Bilmen gerekiyordu,” dedi sakin bir sesle. “Ama böyle değil.” Kalktım. Sandalye yere devrildi. “Beni mi sattın?” dedim. “Beni mi kullandın?” “Bu bir satış değildi,” dedi. “Bu bir görevdi.” Görev. Ağzımdan tek kelime çıkmadı. Görev kelimesi kulaklarımda çınladı. Meğer sarıldığım kollar, beni korumak için değil; izlemek içindi. Meğer gece ağladığımda sırtımı sıvazlayan el, rapor tutan bir elmiş. “Benimle ilgili ne verdin?” diye fısıldadım. “Her şeyi,” dedi. O an içimde bir şey öldü. Aşk değil sadece. İnanç. Güven. Kendim. “Beni hiç sevdin mi?” dedim. Bu soru ağzımdan kendiliğinden çıktı. En aptal soru ama en gerekli olanı. Gözleri bir an doldu. Sadece bir an. “Sevmemem gerekiyordu,” dedi. “Ama sevdim.” İşte asıl ihanet oydu. Beni satması değil. Sevmiş gibi yapması değil. Sevmesine rağmen vazgeçmemesi. Elimi göğsüme bastırdım. Nefes alamıyordum. “Defol,” dedim. “İkiniz de.” Kemal kalktı. Aras yerinden kıpırdamadı. “Lina…” dedi. “Adımı ağzına alma,” dedim. “O hak bitti.” Kapıyı açtım. Kemal çıktı. Aras hâlâ duruyordu. Son bir kez baktım ona. O gri gözlere. Artık soğuktu. Yabancıydı. “Beni en iyi sen tanıyordun,” dedim. “Ve en derin yerimden vurdun.” Kapıyı yüzüne kapattım. O gece anladım: İhanet her zaman başka bir bedende olmaz. Bazen, en güvendiğin kalbin içinden çıkar. Ve insan, buna asla hazır olmaz.

O gün anladım ki beni en çok yaralayan şey, sevilmemek değil; kendimden vazgeçmiş olmamdı. Kapıyı kapattım ve arkamda kalan her şeyi geçmişte bıraktım. İlk defa kendim için yürümeye başladım. Ben Eslem. On sekiz yaşındayım. Okuyup avukat olmak en büyük hayalim. Ama ailem bu hayali hiçbir zaman desteklemedi. Onlara göre bir kız çocuğu en fazla ilkokulu bitirmeli, sonra evde oturup ev işleri yapmalıydı. On sekizine geldi mi de evlenmeliydi. Ne kadar tuhaf, değil mi? Hangi devirdeyiz? Bizim buralarda çoğu kişi kız çocuklarını on sekiz yaşında evlendirir. Hepsi de eski kafalıdır. Ben okumak için neler çektim… Yemediğim dayak kalmadı. Günlerce odamda kapalı kaldım, aç ve susuz bırakıldım. Ama yine de aileme rağmen okudum. Bir gün annem odama geldi. Yüzü her zamankinden daha soğuktu. “Yarın seni istemeye geliyorlar,” dedi. Ne demek istemeye geliyorlar? “Bu yıl üniversiteye gideceğim,” dedim. “Asla olmaz. Evlenmeyeceğim.” Bunu dememle yüzümde bir sıcaklık hissettim. Annem tokadı yapıştırmıştı bile. Bağırıyor, çağırıyordu. O sırada babam geldi. O da bir tokat attı. “İster iste ister isteme,” dedi. “Biz istedikten sonra senin isteyip istememen pek de önemli değil. Yarın gelecekler, seni isteyecekler. Ben de vereceğim.” Sonra arkasını dönüp çıktı. İşte o an… Bardağı taşıran son damlaydı. Artık aklımdan geçen şeyi yapacaktım. Bu evden gidecektim. İstanbul’a kaçacaktım. Gece saat bire geliyordu. Bizimkiler genelde on bir, on iki gibi uyurdu. Hemen bir valiz hazırladım. Çekmecemden altın takılarımı aldım. Cüzdanımda bin lira nakit vardı. Sessiz ve yavaş adımlarla evden çıkıyordum ki… Arkamdan biri bana dokundu. Arkamı döndüm. Arkadaşlar ilk defa yazıyorum hatalarım varsa söyleyin lütfen takip ve yorumlarınızı bekliyorum

Küçük bir kızın hikayesi insanların gözünde o neşe saçan, mükkemmel kızın iç dünyası... Kalp kırmak nedir bilir misiniz? Ben bilirim bilmek zorunda kaldım çok değer verdiğim birini kırınca öğrendim. eskiden pek önemli değildir benim için çünkü insanlar gözümde değersizdi bir yerden sonra bu kitabı da bu yüzden yazıyorum laf üstündeki özürlerin hiçbir faydası yok kelebeğim belki bunun faydası olur...

Bazı geceler vardır; insanı çocukluktan koparır, sessizliğin içine fırlatır. Zeynep o gece on altı yaşındaydı . Bir çığlıkla büyüdü , bir nefesle yanlız kaldı . Annesini kaybetti. Babasını. Evini. Ve konuşmayı...

İçimden beni kovalayan köpeğe ve kendime lanet ederken göz göze geldiğim çocuk usulca bana yaklaşmaya başlamıştı bile. Issız sokağın karanlığına gömülürken içimde sadece buradan sapa sağlam gitme isteği vardı. Ruhum daha fazla kırılmadan kaçıp gitmek istiyordum hayatımdan. Gözümden bir damla yaş akarken kaderimin bana oyunuyla bir kez daha başa çıkmam gerektiğini anlamam uzun sürmedi. Hızla yerde geri doğru çekilmeye çalıştığımda çocuğun ağzından dökülen kelimeler kanımı dondurmaya yetmişti. "Bu gece ki eğlencemizi bulduk."

Çocukluktan berei sadece insanları iyileştirmek istiyen bir kadın ve çocukluktan beridir sadece onu iyileştirmesini istiyen bir adam…

Liseli bir grubun okulda kendilerince bir ticaret sistemi kurması ve kurulu düzenlerini bozan birtakım olaylar... (Bu kitap okulda sıkılmamak için başlayıp sonradan devam ettirmek istediğim ve yazarkende eğlendiğim bir kitap. Bolca kusur bulunabilir o yüzden görmezden geliyoruz...:])

iki kan davalı ınsanların aralarındaki husumetı sonlandırmak ıcın cıhangır kordagahlının kızı asmin ve nezır yardımcının oğlu baran evlılıklerı sayesınde aradakı kan davası bıtecek pekı ya Asmın ıle baran nasıl olacak merak edıyorsan okuuu ccaanııımmm

Birçok şey ve hiçbir şey üzerine

Bir genç kızın ölümle burun buruna gelmesi ve ikinci bir şansın eline geçmesiyle beraber hayata yeniden başlaması. Bu yeni kitabımda herkesin ikinci bir şansa sahip olup olamayacağı,olanlarında bu şansı kullanıp kullanamayacağıyla ilgili.

"Bazı insanlar dışarıdan bakıldığında aşılmaz dağlar gibidir; heybetli, soğuk ve ulaşılmaz. Ama o dağların arkasında, sadece bir kişinin keşfedebileceği bir vaha gizlidir." Aslan Madencioğlu; disiplini bir zırh gibi kuşanan, ciddiyetiyle etrafına duvarlar ören, tam bir Karadeniz fırtınası. Hayatı boyunca herkes ona saygı duymuş ya da ondan çekinmişti. Ama kimse onu gerçekten merak etmemişti. Ceren Aksoy; hayatın her anını bir oyun parkına çeviren, kuralları esnetmeyi seven, neşesiyle en karanlık odaları bile aydınlatan bir diş hekimi. Onun için en büyük başarı, birinin yüzündeki o samimi gülüşü görebilmek. Yolları hiç beklenmedik bir anda kesiştiğinde; Ceren, Aslan’ın o sert bakışlarının ardındaki yorgunluğu gördü. Aslan ise Ceren’in çocuksu enerjisinde, yıllardır unuttuğu bir sıcaklığı hissetti. Aslan, dışı kıtır tutmuş, sertleşmiş bir lezzet gibiydi; Ceren ise o kabuğu kırmaya ve içindeki o yumuşak, süt kokulu merhameti ortaya çıkarmaya kararlıydı. Bu hikaye; birinin sizi sadece görmesinin değil, gerçekten hissetmesinin hikayesi. Yanındayken kendiniz olabileceğiniz, sertliğin yerini şefkate bıraktığı o eşsiz kıvamın peşinde bir yolculuk. "Sahi, sen hiç Kaymaklı Sütlaç gibi birini sevdin mi? Dışı dünyayla savaşmak için sert, içi sadece senin için yumuşacık..."