Cinayete tanık olan Çilay mafya tarafından kaçırılır....

gizli kurgu (bölüm yayınlanmayacaktır)

Dora ve Berk zengin ailesine alışma süreci ile lise hayatı derken birbirleri ile tanışma anı denk düşüyor ve ortalık fena karışıyor

10. sınıfta yeni bir okula giden sedefin başından gecenleri anlatan bir öyküdür

Jdkdkdnfkdkdkkd

taslak taslak taslak

Yıldızlardan asla vazgeçme.

İki tenisçi,aynı kortta ayni Sahada,rekabet tutuşmuş. Gözlerinden alev parlıyor.Nefesler tutuluyor,araya hırs ve aşk karışmış,birazda spor.Sanki sadece gözler konuşuyor.Bu kitap iki tenisçinin yoğun duygularını ele vermiş hayatlarını anlatıyor ama bildiklerinizden değil…

eski sevgilisi onu engellediğinden beri notlar kısmı olarak kullanan kız, bir gün yılbaşı kurabiyesi için not alırken, eski sevgilisinin engeli açtığını görür.

Kimdim ben? Veya kimindim?

Jsjskjskshskshkshskshhebele hubele am

Deniz yıllar sonra gerçek ailesini bulur. Ancak kimse düzenin bozulmasını istemez birileri dışında….

Miray sabahları alarm çalmadan birkaç dakika önce uyanırdı. Sanki bedenine yerleştirilmiş görünmez bir saat vardı; hata yapmayan, ertelemeyi bilmeyen. Yatağından kalktığında odası her zamanki gibi düzenliydi. Perdeler tam eşit aralıktaydı, çalışma masasındaki kitaplar büyükten küçüğe diziliydi. Annesi bu düzene bakıp “olması gereken” derdi, babası ise sadece başını sallardı. Onların dünyasında Miray’ın başka bir seçeneği yoktu zaten. Ayna karşısında saçını toplarken yüzüne baktı. İfadesiz, sakin, mesafeli. Okuldakilerin bildiği Miray buydu. Kimsenin bilmediği ise bu yüzün ardında sürekli tetikte duran bir yorgunluktu. Yanlış yapma korkusu, yetersiz olma endişesi, bir anlığına bile kontrolü kaybederse her şeyin yıkılacağı hissi. Okula vardığında koridorlar gürültülüydü. Kahkahalar, bağırışlar, ayak sesleri… Miray bu kalabalığın içinden sessizce geçerken bakışlar ona takılırdı. Kimi çekinerek, kimi sinirle, kimi de düpedüz nefretle bakardı. O bakışlara alışmıştı. Hatta artık beklerdi. Sınıfa girdiğinde Batu çoktan yerindeydi. Batu, okulun merkezinde duran biriydi sanki. Yanında olmasa bile varlığı hissedilirdi. Rahat duruşu, kolay gülümsemesi, insanları kendine çeken o umursamaz güven… Kızların gözleri istemsizce ona kayar, erkekler ya onunla arkadaş olmak ister ya da onu geçmeye çalışırdı. Miray, Batu’ya baktığını kimse fark etmesin diye çantasını sırasına koymakla meşgul gibi yaptı. Onu izlemek tehlikeliydi. Çünkü Miray’ın içinde sakladığı şey, kontrolsüzdü. Batu’nun bir anlık gülüşü bile kalbinin ritmini bozabiliyordu. Batu ise Miray’a baktığında bambaşka bir şey görüyordu. Soğuk. Kibirli. Herkesi küçümseyen, kuralları kendi koyan bir kız. Miray’ın sessizliği ona göre bir üstünlük taslamaydı. Derslerdeki başarısı, öğretmenlerin ona olan saygısı, koridorda insanların yol vermesi… Batu’nun gözünde bunların hepsi Miray’ın “zorba” imajını besliyordu. İlk ders boyunca Miray not aldı, tek bir gereksiz hareket yapmadı. Batu arada sırada arkasını dönüp sınıfa bakarken gözleri istemeden ona kaydı. Miray’ın yüzünde en ufak bir duygu izi yoktu. Bu, Batu’yu daha da sinirlendiriyordu. Teneffüste sınıf hareketlendi. Miray yerinden kalktı. Tam o sırada Selin içeri girdi. Selin, kitaplarda sıkça rastlanan o “fazla iyi” kızlardandı. Yumuşak sesli, çekingen, insanlara çarptığında defalarca özür dileyen… Okula yeni sayılırdı ve henüz bu düzenin nasıl işlediğini tam kavrayamamıştı. Miray, Selin’i fark ettiğinde içinde tanımlayamadığı bir rahatsızlık yükseldi. Selin’in masumiyeti ona kendi olamadığı her şeyi hatırlatıyordu. Zayıflığı, korunmaya muhtaç oluşu… Miray bunu kendine bile itiraf etmek istemedi. “Yoluma bak,” dedi Miray, Selin çantasını düşürdüğünde. Sesi yükselmemişti ama sertti. Keskin. Selin telaşla yere eğildi. “Özür dilerim, ben—” “Her seferinde aynı şey,” diye devam etti Miray. “Biraz dikkatli olmayı denesen?” Sınıf sessizleşti. Herkes bu sahneyi bekliyormuş gibiydi. Tam o anda Batu ayağa kalktı. “Yeter,” dedi. Sesi netti, tartışmaya kapalıydı. “Abartıyorsun.” Miray başını kaldırdı. Gözleri Batu’nunkilerle buluştu. İçinde bir şeyler kırıldı ama yüzüne yansımadı. “Karışma,” dedi sakin bir tonla. “Seni ilgilendirmiyor.” “İlgilendiriyor,” dedi Batu. “Herkesi ilgilendiriyor. İnsanlara böyle davranman normal değil.” Selin şaşkınlıkla Batu’ya baktı. Birinin onun için ayağa kalkmasına alışık değildi. Miray’ın elleri yumruk oldu ama kimse fark etmedi. İçinde yükselen utanç, öfke ve hayal kırıklığı tek bir noktada düğümlendi. “Ne gördüğünü sanıyorsun?” dedi Miray. “Beni mi tanıyorsun?” Batu bir an duraksadı. Sonra omuz silkti. “Gördüğüm kadarı yetiyor.” Bu cümle Miray’ın içine işledi. Çünkü haklıydı. Batu sadece gördüğünü sanıyordu. Ve Miray kendini anlatabilecek biri değildi. Zil çaldığında herkes yerine döndü. Selin, Batu’ya çekingen bir gülümseme gönderdi. Batu da karşılık verdi. O an, Miray’ın kalbi gereksiz bir sızıyla burkuldu. Günler ilerledikçe Selin ve Batu’nun yakınlaştığı fark edilir oldu. Kantinde yan yana oturuyor, ders aralarında konuşuyorlardı. Selin Batu’nun yanında daha az korkak görünüyordu. Batu ise onun yanında daha sakin, daha yumuşaktı. Miray uzaktan izledi. Kimse Miray’ın Selin’e neden sert davrandığını bilmiyordu. Kendisi bile tam olarak bilmiyordu belki. Bildiği tek şey, Batu’nun gözünde her geçen gün biraz daha kötü biri hâline geldiğiydi. Akşam eve döndüğünde babası deneme sınavı sonuçlarını sordu. Annesi telefonunu neden sessizde tutmadığını. Miray cevapladı, dinledi, başını salladı. Odasına geçtiğinde kapıyı sessizce kapattı. Yatağına oturdu. Gün boyunca bastırdığı her şey şimdi göğsüne yığılıyordu. Başroller hep iyi kız mı olur bu kanunu kırmaya var mısınız Kötü kızın tarafındanda bakalım;)

...aşkında böylesi ayolll

Umarım beğenirsiniz

İki göz, uzun bir yola benzeyen o yangın mavisi olan göz, Ben Zehra, bir kır çiçeği olarak anılan Zehra,ama yolun sonundaki o yangın mavisi gözler beni sadece bir çiçekle anar. Lavinia çiçeği,anlamı ölüm olan o çiçek. Tıpkı bana benzeyen o çiçek. Kabulleniyordum çünkü ne kadar masum görün semde içimdeki o ölü çocuk asla bunu kabullenmeyecekti. Çünkü onun kabullenmediğim şeyleri kabullenirsem benim en büyük ihanetim bu olur. 15 yaşındaki o kız çocuğu bu dünyayı tam rengarenk yaşayacakken biri onun dünyasını mahvetti. O artık o gri dünyada tutsak kalmıştı, Biri onu oradan kurtarana dek. Ben Zehra,varlığı sadece babası ve abileri için olan o Zehra. *+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-* "Neden kendine bu kadar acımazısın lavinia?" dediğinde derin bir nefes aldım. "Kendime acımasız değilim,benim içimdeki o çocuk bana acımasız.Ben ne yapsam zoruma gidiyor çünkü içimdeki o çocuk sıkışmış kalmış başka bir dünyada,onun için yapılan haksızlıkları ben şimdi yapamam.Onun yaşayamadığı şeyleri ben yaşayamam" dediğimde elimin üstünde sıcaklık oluştu. "İzin ver ben kurtarayım o çocuğu.Ama yeter ki...Gitme demeyeceğim ama gitme Lavinia" ilk kez içimdeki o çocuğun dünyası renklendi. Hemde bir sözle renklendi...

Bir bardaydık.Birini arkamda hissetim.Nefesi Alkol kokuyordu. "Selam güzellik.Bi dans-"arkadan yumruk geçirdiğinde onun kim olduğunu anladım. "Sen kime güzellik diyorsun lan!Canınamı susadın!"

`Geceleğin parlayan ay, sonsuza kadar gözler üstünden çekilmezmiş.` `Desene, çok koruyacağım seni o gözlerden.` ~ Oldukça varlıklı bir aileye mensup olan Ilgın Koralp -Vedat Koralp`in kızı- uzun zaman sonra, hem eski okulu burnunda tüttüğü için, hem de yeni okuluna ne kadar alışmaya çalışsa da beceremediği için, zor olsa da annesine kabul ettirerek eski okuluna nakil alır. Hiç sürmeden eski okuluna uyum sağlar, eski neşesine geri kavuşur. Fakat bilmez ki; koridorda çarpışıp argo yağdırdığı kişi onun `biricik öğreticisidir`. ___________ Ağır bir kitap değildir ! GirlxGirl bir kitaptır ! Öğretmen-Öğrenci arasında geçen hikayeyi konu alır ! Dilerim ki zevk alırsınız !

Yarı texting bir hikayedir.

2026 yılında dünya da bir salgın çıkar türkiyeye kadar yayılır ve herkesi etkisi altına alır hayatta kalanlar ve sağlıklı olanlar bir kaç topluluk oluşturur Işıl saye 20li yaşlarda bir üniversite öğrencisidir. Tek başına Hayatta kalmaya çalışırken işler yolunda gitmez ve bir adamla tanışır

Talya Kandemir için tenis, sessizlikti. Kendi çizgileri, kendi yalnızlığı ve kimseye anlatmadığı bir mücadele. Karan Keskin için basketbol, gürültüydü. Kalabalıklar, alkışlar ve herkesin gördüğünü sandığı bir hayat. Aynı okulda, iki farklı sahada yolları kesiştiğinde, asıl maç çizgilerin dışında başladı. Yanlış bakışlar, konuşulmayan cümleler ve büyüyen dedikodular… Bazen bir çiçek, bazen bir suskunluk her şeyi değiştirmeye yeterdi. Talya gördüklerine inandı. Karan anlatmadıklarına güvendi. Ama bazı şeyler açıklanmadığında, gerçek bile yanlış anlaşılabilir. Çizgilerin Arasında, iki farklı dünyada oynanan ama tek bir sessizlikte kaybedilen bir hikâye.

Bu kitabı sadece zevk amaçlı yazıyorum!!!Lütfen ciddiye almayın!!! yinede eğlenmek için okuyabilirsiniz okuyanlar için iyi okumalar

400 Kazanmak İçin Hatırlamak Zorundasın! Bir sabah uyandığında kendini, 13–19 yaş arası gençlerin katıldığı bir oyun geliştirme merkezinde buldu. Kim olduğunu bilmiyordu. Ailesine, geçmişine, hatta kendi adına dair hiçbir şey hatırlamıyordu. Artık yaz aylarında, ekranlar aracılığıyla halka sunulan oyun gösterilerinin bir parçasıydı. İzlenen, değerlendirilen, puanlanan biriydi. Farkında olmadan bir oyunun içine düşmüştü. Ve çok geçmeden, seyircilerin yıldızı olacaktı. ~ Not: Bir aksilik olmazsa her çarşamba yeni bölüm yayınlanacaktır.

Helin, şu zamana kadar olan yaşamı boyunca bütün parfümlerden nefret etmekteydi. Bir gün spor salonuna gittiğinde ise yanından geçen kişinin parfümü diğer parfümler gibi rahatsız etmemişti onu. Aksine hoşuna gitmişti bu koku, acilen o parfümü öğrenmeliydi.

Yokluğumda yaşattıklarımı temizliyorum