Aşk bazen kumar gibidir her an kazanıp her an kaybederiz peki biz kazandıkmı? kaybettikmi?

Işık ile gölgenin birbirini yok etmek için değil, tanımak zorunda kaldığı bir dünyada… Elyonlar ve Noxarlar, yüzyıllardır aynı gökyüzüne bakıp birbirlerinden kaçmayı öğrendi. Gerçekler saklandıkça derinleşir, ışık ise her zaman aydınlatmaz. Bazen yalnızca gölgeyi daha belirgin kılar. Bir adım atıldığında geri dönüş yoktur. Ve bazı seçimler… yalnızca bir dünyayı değil, varoluşu değiştirir.

İlk mühür kırıldı. Ve karanlık bir kalp buldu. Arda artık kayıp değil. O, Kalp Yutan’ın taşıyıcısı. Bir zamanlar korumak için kendini feda eden adam… şimdi ikinci kapının anahtarı. Elif ise ilk kez gerçekten yalnız. Ama güçsüz değil. İçindeki mühür uyanıyor. Ve her uyanış bir bedel istiyor. Kael kendi içindeki şeytanla savaşırken, gölgeler bir taht hazırlıyor. Çünkü ikinci mühür açıldığında… Dünya ikiye bölünecek: Kurtaranlar ve Yakanlar. Aşk artık bir zayıflık değil. Bir silahtır. Ve bu kez soru şu değil: Kimi seçecek? Soru şu: Onu durdurabilecek mi?

Bazı kaderler doğumla yazılır.
Bazıları ise daha anne karnındayken mühürlenir. Bu hikâye; bir lanetin, bir intikamın ve bir çağrının hikâyesi.
İnsan ile cinler âlemi arasında sıkışıp kalmış bir kaderin…
Seçme hakkı elinden alınmış bir kızın… Naya, daha dünyaya gelmeden bir bedel olarak işaretlendi.
O, bir gün geri alınmak üzere mühürlendiğini bilmeden büyüdü.
Zaman aktı, yıllar geçti…
Ve çağrı vakti geldi. Cinler âleminde güç merhamet tanımaz.
Aşk bile bir savaş biçimidir.
Ve bazı bağlar… koparılamaz. Bu hikâye;
korkunun, öfkenin ve karanlığın içinden doğan bir yüzleşmenin başlangıcıdır. Mühür artık uyanıyor.
Ve kader… çağrısını yaptı.

Boşlukta bir süre süzüldükten sonra yeni hayatına başlayan Jamz, eski bir tanıdık görür ve hafızasını geri kazanır. Ama kendi içindeki boşluğu doldurmak için hareket etmesi gerekir...

Köyünde mutlu şekilde yaşarken ailesini korkunç bir şekilde kaybeden fani, intikam yolunda asla içinde bulunması gerekmeyen olayların içerisine girer...

Ateş ve gölge, aynı aynada kırıldığında… aşk küllerinden doğar. Solarya’nın alevlerle yoğrulmuş diyarında büyüyen Kira, cesur, inatçı ve kaderine meydan okuyan bir Ateş Bekçisi. Onun ateşi yalnızca yakmak için değil, korumak için yanar. Nimbrath’ın karanlıklarında yetişmiş, gölgelerin sessizliğine yeminli Riven ise, savaşın ortasında bile kalbinin suskunluğunu koruyan bir Gölge Elçisi.Ateş ve gölge, aynı aynada kırıldığında… aşk küllerinden doğar. Solarya’nın alevlerle yoğrulmuş diyarında büyüyen Kira, cesur, inatçı ve kaderine meydan okuyan bir Ateş Bekçisi. Onun ateşi yalnızca yakmak için değil, kor Kadim bir lanet onları aynı büyülü aynada hapseder. Zıt elementler… tek bir bedende çatışan iki ruh. Aynanın çatlaklarında geçmişin ihanetleri, kaderin yükleri ve bastırılmış duygular yankılanır. Ama aşk, bazen en büyük düşmandan doğar. Ve bazı aynalar… yalnızca birbirine bakan iki zıt ruhla yeniden bütünleşir. “Ateş ve gölge, birlikte yanınca… Ya dünyayı yakar ya da yeniden doğar.”

Travmalar suçtu. Bu travmaları yaşayanlar ve yaşatanlar ise suçlular. Evet, yaşayanlar da suçluydular. Çünkü onlar hastalıklıydı. Toplumun düzenini kirleten pis zihinlerdi. İyileşme şansları tabi ki de vardı ama ya iyileşmezlerse... Vera 17 yaşında bir genç kızdı. Hayatının baharı denilemezdi çünkü Sordvarn`da hayat yoktu. Kurallar, düzen ve itaat vardı. Bir de çok sağlıklı zihinler öyle değil mi?

Hiç bilmediğiniz bir yerde, tanımadığınız varlıkların arasında bir şeytana bağlı olduğunuzu öğrenseniz, ne yapardınız? Üstelik tüm varlıkların soyu sizin elinizde olsa... Asıl soru, siz hiç bir şeytana sonunu bile bile aşık oldunuz mu? Onun ateşinde kül olacağınızı bildiğiniz halde... (KİTAP YASAL OLARAK KORUMA ALTINDADIR. KURGUSUNUN KOPYALANMASI VEYA ÇALINMASI YASAKTIR.) (Wattpadte bir milyon okunmayı aşmış, düzenlenmiş bölümleriyle buraya tekrar yüklenmiştir.)

Kaybolduğunu sandığında belkide sadece başka bir evrene adım atmışsındır

Pusulanın dört yönünün tam merkezinde onlar vardı. Geceleri sokaklarda gezinen, kendileri gibileri bulup onlara güçlerini kullanmayı öğretmek üzere gruplarına götüren onlardı. Kamer hayatının çıkmaza girdiğini bildiği bir anda kaderinin kollarında hiç bilmediği bir yere doğru sürüklenir. Gözlerini açtığında kendini bir efsanenin içinde bulur. Onlar Ay’ın Çocukları… Ay’ın Çocukları yıldız yapabilme gücüne sahip kimsesizlerdi.

Bazı kehanetler geleceği kurtarmaz; sadece kimin feda edileceğini söyler. Thalvoria`da ışık ve gölge birbirini yok etmek için değil, birbirini tamamlamak için var olmuştur. Bu denge, gölgelerin kanla beslendiği bir çağda sarsıldığında, adı fısıltıyla anılan bir kehanet ortaya çıkar. Laryndis, ışık ve gölgenin soyundan geldiğini öğrenirken, taşıdığı gücün bir kurtuluş mu yoksa bir lanet mi olduğunu ayırt edemez. Karanlıklar Efendisi ise, geçmişinin yaralarıyla hükmeden, sevmenin bile karanlığa bulaştığı bir ruhtur. Birbirlerine çekilirler; çünkü aynı anda hem şifa hem de yıkımdırlar. Kırılma, kehanetlerin yanlış okunduğu, ihanetin sevgiyle iç içe geçtiği bir dünyada geçiyor. Güç, sadakat ve aşk; burada kurtarmıyor, daha derine batırıyor. Kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu da değil. Ve Thalvoria`yı değiştirecek olan şey, bir zafer değil, bir kırılma anı.

"En son hatırladığım şey, yatağımda gözlerimi kapatıp uykunun huzurlu derinliklerine adım attığımdı. Ancak gözlerimi açtığımda karşılaştığım manzara bir rüya olamayacak kadar ürkütücüydü: Bileklerimi sıkan sarmaşıktan kelepçeler, başucumda bekleyen yeşil, tuhaf bir yaratık ve ardında uğuldayan devasa bir geçit... Tüm hayatımın koca bir yalandan ibaret olduğunu, aslında bir orman perisi olduğumu ve ait olduğum yerin o Soluk Şehir olmadığını söylüyorlardı. Tüm bunlar sadece korkunç bir yanlış anlaşılma mıydı, yoksa annemin beni içine hapsettiği o sessiz yalanlardan çekilip çıkarıldığım, yüzleşmem gereken tek gerçek miydi?"

Ravnoy… Karın hiç dinmediği, korkunun soydan soya aktarıldığı bir ülke. Burada kehanetler fısıltıyla konuşulur, gerçekler ise kanla yazılır. Anya Morozova, kim olduğunu bilmeden bu topraklara adım attığında, çoktan bir ölüm hükmü verilmiştir. Adı, asırlık bir kehanetin merkezinde yer alır: Morbus Borrealis, diğer adıyla Beyaz Ateş. Bir mucize mi, yoksa herkesin korktuğu bir son mu? Anya ile Magnus’un yolları kesiştiğinde, kehanet artık sadece bir yazgı değil, bir tehdittir. Aşk, ihanet ve kan arasında sıkışan bu iki ruh için tek bir soru vardır: Kehaneti yok mu edecekler… yoksa kehanetin kendisi mi olacaklar? “Öleceksin Anya. Öldürecekler seni.” Magnus’un sesi sakindi ama kelimeleri bir idam fermanı gibiydi. “Ya öleceğim… ya da bu topraklar benim olacak.” — Anya Morozova

Bir sabah büyük bir heyecanla kilometrelerce yolu aşarak arkeoloji kazısına gittim. Meğerse o heyecanım, beni oraya çeken ruhum yüzündenmiş. Orada hiç bilmediğim o evrene açılan bir kapının aralanacağını bilseydim, yine de gider miydim? Eğer o kapının beni kaçırıldığım hayatıma götüreceğini, orada ailemi, ırkımı ve aynı doğanımı bulacağımı bilseydim, yine de gider miydim? Günlerce bunu düşündüm ama artık geri dönüş yoktu. Dünya ardımda kalmıştı. Burada yaşayacak, buraya ayak uyduracaktım çünkü ait olduğum yer burasıydı. Aslında büyük bir sorunum vardı. Buranın Yöneticileri, doğduğum anda beni öldürmek istemişti. Ve hâlâ istiyorlardı. Aynı doğanımla yan yana olduğumda daha da güçlenen büyüm, onların varlığını tehdit ediyordu.

İYİ OKUMAALLLLAAAAAAARRR

Üç kafadar kuzenin misafirliğe gittiği evde amansız macerası

"değdi mi baba?" "Değdi mi annem ve benim ölmem? Hiç mi düşünmedin?" "Hayır... Ne sen nede annen umrumda bile değilsiniz, tek istediğim o dünyaya tamamen hükmetmek anladın mı?" ...

FANTASTİK KURGU SEVENLER BURAYA! Kitaba dair: Neera, annesiyle dünyada yaşayan sıradan bir kızdır. Bir gece ansızın evlerini basan süvariler tarafından annesinden koparılarak Efrandiya diyarına götürülür. Burada haberi bile olmadığı sihir güçlerini keşfedecek ve kendi dünyasına ait sırları öğrenecektir... Elfler, kahinler, büyücüler ve daha bir dolu macera sizleri bekliyor!

Gözlerini açtığında artık kendi dünyasında değildir. En sevdiği kitapta, Karanlık Sırlar romanında uyanmıştır. Ancak bir problem vardır. Uyandığı beden... Leydi Alina da Luxen `in bedenidir. Karanlık Sırlar Romanının kötü karakteri... Karanlığın Prensesi ve Britanya Krallığının sonunu getirecek o kişidir. Kaderini kabullenmeyip değiştirmeye çalıştığı bu macera dolu yolculuğu merak ediyorsanız... Yolculuğa 1.Bölümden okumaya başlayarak Alina `ya eşlik edebilirsiniz.

Üniversiteli genç bir kız olan Erza ormanda bir yılan ısırığıyla başka bir evrende uyanır fakat bu evrende işler normalden farklı ilerliyodur .Buradaki insanlar hayvana dönüşüp güçlere sahip olabilirler ve Erza `nın hayatı bambaşka bir hal alır.

Bir evin karanlığı bazen dışından değil, içindeki sessizlikten yayılırdı. Bazı evler sessizce ağlar, bazı yaralar da görünmeden kanardı. Bazen insan en çok kendi ruhunun gölgesinden korkardı. En çokta o gölgenin aralığının içinden çıkacaklardan...

Özge için bir ev, gidilecek bir yer değil, kalınacak bir kalpti. Yanmış bir evin ardından, geriye söylenmemiş cümleler ve susarak taşınan bir kırgınlık kaldı. Sana evim demiştim, değil mi? bir kadının kaybettiklerini sessizce hatırlayışının hikâyesi.

Velsera Gölü`nün puslu sularının derinliklerinden gelen o tiz çığlık bütün Merov Kasabası`nı korkuyla karışık bir meraka sürükler. Liraya ve Riven Velsera Gölü`nün sisli ve soğuk suları arasındaki gizemi ortaya çıkarabilecek mi ? 50 yıllık sır ortaya çıkabilecek mi ? Efsanevi Nerivane gerçekten bir EFSANE mi ? Yoksa gerçeğin ta kendisi mi ? İlk kitabımı çok sevdiğim fantastik seri olan Malamander serisinden ilham alarak yazıyorum umarım hoşunuza gider 😊🩷

“Saraydaki kayıp sevginin ışığı olabilir miydi?” Bir krallık yakıldı. Hanedan katledildi. Son varis olan küçük prensesin de o gece öldüğü ilan edildi. Ama o gece ölmedi. Beş yaşındaki kız, sarayın karanlık bahçesinde saklanırken düşman krallığın on yaşındaki prensi onu gördü. Onu ele vermek yerine gizlice sarayın bahçıvanına teslim etti. Böylece prenses resmen öldü, gerçekte ise saklandı. Yıllar sonra, herkesin öldü sandığı o kız, ailesini yok eden krallığa hizmetçi olarak geri döndü. Sarayda kimse onun kim olduğunu bilmiyordu. Bir kişi hariç.