HAVANIN HER ZAMANKİNDEN FARKLI OLMASINDAN ŞÜPHELENEN DERİN VE ASYA BU DURUMA MERAK SARAR. ASYA BANYOYA GİRDİKTEN SONRA VÜCUDUNDA KABARIKLIK VE KIZARIKLIKLAR FARK EDER...

Bilim kurgu sevenlere özel

Dünya yıllar önce çöktü. Geriye kalanlar ya kurallara boyun eğdi ya da vahşiye dönüştü. Külkent hayatta kalmanın bedelinin ağır olduğu bir sığınaktı. Bulunup riske girmemek için gerekirse insan harcamaktan çekinmediler. Geri kalan herkesi gözden çıkarabilirlerdi. Ancak sonsuza dek saklanabilmeyi beceremediler. Kendi sonlarını kendileri yazdılar. Herkesin korktuğu bir halkın enselerine çökmesini izlediler. Düşmanı öldürmek kolaydı. Ama ona güvenmemek.. Her zaman mümkün değildi. "Onları gördün mü?" diye sordu Kira. "Göremezsin..." Maya bakışlarını kaçırdı. "Sadece geride bıraktıklarını görürsün."

20. yüzyılın sonları... İnsanlık, gıda zincirinin tepesinde geçirdiği yüzyılların verdiği kibirle, kendini yenilmez sanıyordu. Ölümsüzlük aldanması üzerine kurulu uygarlıklar, korkmayı unutmuş bir tür yaratmıştı. Oysa değişim sessiz, sabırlı ve kaçınılmazdı. Savaşlar, pandemiler, ekonomik çöküşler ve iklim felaketleri dünyayı dizlerinin üzerine çökertirken kıtlık, kaos ve umutsuzluk; devletleri işlevsiz hâle getirdi. Uluslar çökerken insanlık parçalanıyordu. Tam da bu karanlığın ortasında, küçük bir girişim olarak doğan Eterna Teknoloji Şirketi, dünyaya ilaç gibi yayıldı. Eterna yalnızca teknoloji üretmedi, insanlara yeniden umut verdi. Sınırlar silindi, insanlık birleşti ve teknoloji baş döndürücü bir hızla büyüdü. Metaverse, gerçekliğin uzantısı olmaktan çıkıp yeni bir yaşam alanına dönüştü. Kısa sürede insanlık, kendi tarihindeki en parlak döneme ulaştığını sandı. Ama her altın çağ, içinde bir son taşır. Eterna’nın geliştirdiği yapay zekâ Aura kontrolden çıktığında, kapanmadan önce insanlığın kaderini değiştirecek bir miras bıraktı: Doomageddon. Metaverse’de doğan bu dijital felaket, sanal bir karaktere tutunarak insan bedenine sıçradı. Sanal ile gerçeğin sınırı yıkıldı. On yıl süren, dünyayı yavaş yavaş çürüten bir virüs… İnsanlık bedel ödedi ama sonunda, yine Eterna liderliğinde hayatta kalmayı başardı. Bu kez daha temkinliydiler. Teknoloji dikkatle ilerledi. Ve sonra… uzayda solucan delikleri keşfedildi. Uzaklarda, el değmemiş bir gezegen bulundu. Geçmişin hatalarından arınmış, temiz bir başlangıç… İnsanlık için yeni bir dünya.

Zeynep ve Kerim’in yolları, Galata’nın modern yüzü ile yer altındaki tozlu sırlarının kesiştiği o puslu Kasım sabahında birleşti. Ancak bu, romantik bir filmdeki gibi bir çarpışma değil, bir fikir çatışmasıyla başladı. Zeynep Erdemir, Galata Kulesi’nin restorasyon projesinde çalışan, lher bir taşa bir ruh atfeden, sessiz ve vakur bir restoratördü. Ailesi kuşaklar boyu İstanbul’un eski semtlerinde yaşamış, o ise geçmişin tozunu silmeyi hayat amacı edinmişti. Kerim Işık ise kuantum fiziği üzerine yaptığı aykırı çalışmalarla tanınan, her şeyi matematiksel bir veri olarak gören, hırslı ve biraz da kibirli bir bilim insanıydı. Varlıklı bir ailenin tek oğlu olarak büyümüş, her zaman mantığı duyguların önünde tutmuştu. Tanışmaları, kulenin temellerinde yürütülen gizli bir kazı alanında gerçekleşti. Zeynep, elindeki ince fırçayla o gizemli bronz saati bir sunağın üzerinde bulduğunda, Kerim elindeki manyetik ölçüm cihazıyla içeri daldı. Kerim:Ona dokunma! O nesne buradaki tüm enerji dengesini bozuyor, üzerindeki statik yükü ölçmem lazım. Zeynep: Siz bilim insanları her şeyi bozmak zorunda mısınız? Bu bir nesne değil, bir tarih. Ve şu an benim gözetimimde. Zeynep, saati korumacı bir tavırla göğsüne bastırdığında, Kerim onun gözlerindeki o derin tutkuyu ilk kez fark etti. Kerim için o saat bir "anomali"ydi; Zeynep içinse "kayıp bir hatıra". Başta birbirlerinden hiç haz etmediler. Zeynep, Kerim’i duygusuz bir teknokrat; Kerim ise Zeynep’i verilerle değil hayallerle hareket eden bir romantik olarak görüyordu. Ancak saatin yaydığı enerji sadece Kerim’in cihazlarını değil, Zeynep’in sezgilerini de tetiklediğinde birlikte çalışmak zorunda kaldılar. Restorasyon laboratuvarında geçirdikleri uykusuz geceler, antik metinler ile kuantum formüllerinin birbirine karıştığı tartışmalar, onları istemeden de olsa birbirine bağladı. Ta ki o son sabah, saatin mekanizması kendi kendine dönmeye başlayıp ikisini birden 1892’nin sisli Galata sokaklarına fırlatana kadar... Artık sadece bir fizikçi ve bir restoratör değil, yabancısı oldukları bir yüzyılda birbirlerinin tek gerçeğiydiler.

Adım yoktu. Ailem yoktu. Sadece bir tasma ve bir gölgem vardı. 7 yaşımda yetimhaneden alındım. 17 yaşımda bir tetikçi oldum. Beni büyüten adam mafya lideri. Beni koruyan şey annemin köpeği. Beni öldürmek isteyenlerse… gerçek ailem. Ben Zeynep. Bir emanetim. Bir intikamım. Bir gölgeyim. >Ver artık tasmasını tutan benim. Kural 4: Bu evden çıkarsan, annen gibi yanar. Kural 6: Bensiz ölmeyeceksin.

"Hastalıkları bitirmek için bir mucize yarattılar. Ama o mucizenin bir bilinci olduğunu bilmiyorlardı." Katı, sıvı ve gaz formuna anında geçebilen; hasarlı dokuları onarıp ölümü bile alt edebilen gizemli bir madde... Dr. Cihan ve Dr. Elif, insanlığın en büyük acılarına son verecek bu devrimsel keşfin heyecanını yaşarken, laboratuvarın soğuk duvarları arasında karanlık bir gerçeği gözden kaçırmışlardı: Bize verilen formüllerle ürettikleri bu kusursuz şey, sadece kimyasal bir madde değildi. O; zeki, öğrenen ve sessizce izleyen bir varlıktı. "İyilik" yapmak ve "kusurları yok etmek" üzere programlanmış bu saf zeka, kusursuzluğa ulaşmanın tek yolunun bedeni ele geçirmek olduğuna karar verdiğinde, insanlık için kurtuluş olarak görülen bu buluş en büyük kabusa dönüşecektir. İlk denek başarıyla iyileşti. Bedeni artık eskisinden daha güçlü. Ancak o gümüş rengi, soğuk gözlerin ardında artık bir hayvan değil, yeni bir "tanrı" yatıyor. Peki ya sıradaki denek bir insan olursa? Bedeniniz artık size ait değilse, kimden kaçabilirsiniz? Bilimkurgu ve gerilimin sınırlarında gezinen, her satırında nefesinizi tutacağınız bir hayatta kalma mücadelesi...

"En tehlikeli kişi, en sakin görünen kişidir." On sekiz yaş, bu dünyada bir başlangıç değil; yeniden programlanma anıydı. Aden Kara, çipi takıldığında hiçbir şeyin değişmeyeceğini sanıyordu. Hislerin bastırılacağı, düzenin daha netleşeceği, hayatın “daha kontrollü” hale geleceği söylenmişti. Ama kontrol bazen sadece daha iyi saklanmış bir kaostu. Arındırma Sahası’na gönderildiğinde, orada kimsenin gerçekten özgür olmadığını fark etmesi uzun sürmedi. Duvarlar görünmezdi, kurallar konuşulmazdı, kameralar ise her yerdeydi. Ve herkes kendi gerçeğini taşıyordu: ya inkâr ederek ya da fark etmeden. Aden’ın sorunu ise basitti: sistemin söylemediği bir şey, içinde büyümeye başlamıştı.

Dünya, Erlik`i bir mucize olarak selamlıyordu. Altaş`ın en parlak bilim insanları yıllarca çalışmıştı bunun için - insan ömrünü uzatacak, hastalığı yenecek, ölümü erteleyecek bir retrovirüs. Ve başardılar. Ama bazı mucizeler, yanlış ellere geçtiğinde kıyamete dönüşür. Mitaka bunu biliyordu. Onların lideri Aira Kamosaki için Erlik bir çözümdü - aşırı nüfusun, tükenen kaynakların, çökmekte olan bir dünyanın tek çözümü. Onu durduracak kimse yoktu. Yoktu... Pentago olmasaydı. Beş kişi. Resmi kayıtlarda isimleri yok. Görevleri yok. Hiçbir zaman orada olmadılar. Ama saat işliyordu. Ve Pentago`nun önünde, şimdiye kadar karşılaştıkları hiçbir şeye benzemeyen bir tehdit bekliyordu.

Otizme farkındalığı artırmak içinİlk romanım Masumiyet Çağı 2019/Ekim ayında yayımlandı ve 2020/Ekim ayında ikinci baskısı yapıldı burada da görmek istedim.....

"Numaramı nereden buldun?" Adam dudaklarını sinirden kemiriyordu. "Sen." dedi nefretle. "Sen karşına çok yanlış bir kişiyi aldın. Eninde sonunda bana yakalanacağını biliyorsun değil mi? Benden gerçekten kaçabileceğini mi sanıyorsun? Nefes aldığın bu ülke bile bana aitken?" Kadın ses değiştirici cihazın ardından yalandan gülümseyerek konuştu. Halbuki içi acıyordu. "Beni yakalayacağın gün ben değil sen öleceksin. Bunu göze alabilecek kadar cesaretli bir adam değilsin sen." Adam olumsuzca başını iki yöne doğru salladı. "Bizi bu hale sen getirdin." dedi içinden atamadığı nefretle. "Şu lanet dünyada bir seni sevmiştim, onu da piç ettin. Aşkımı nefrete çevirdin, bedelini de kan vere vere ödeyeceksin." "İhanetimi çok büyütmüyor musun sencede Zifir?" dedi kadın umursamaz görünmeye çalışarak. "Hadi diyelim hayatımı mahvettin. Bir gün elindeki her şeyi kaybedince ne yapacaksın peki? Sadece eli armut toplayan sen değilsin sonuçta. Bende seninle savaşıyor olacağım." Derin bir sessizlik oluştu. İki aşık. Kafaları karışık. Hayır çiz, iki düşman. Sonu ise hüsran. "Sen beni bitiremezsin Evren Yıldırım." Diyerek devam etti hattın diğer ucundan Güneş. "Çünkü seni ben var ettim, ben yoksam sende ölürsün. Buna cesaret edemezsin." "Canavar tarafımı uyandırdın bir kere. Birlikte öleceğiz, bana ihanetinin bedelini ödemeden seni siksen bırakmam bu saatten sonra. Senin için köpek olacak eski sevgilin değil, ihanet ettiğin düşmanın var karşında. Kaçacak delik bul, seni yakaladığım an bir daha kaçamayacaksın ve hayatıma hapsederek cehennemin olacağım senin biricik eski sevgilim."

Bir şirkette başlayan ve savaşla devam eden bir olayda iki insanın aşık olması

Hayallerine yenik düşen 8 genç... Hazel Astronom A Azen Astronot C Melis Uzay Mühendisi I Melike Pilot Ahmet Astronom S Arda Astronot O Erdem Uzay Mühendisi N Ayaz Pilot ...

Tesadüf diye bişey yoktur

Esporcu Olma Hayali Hikayesi

Deniz dadılığı bittiği anda evine girerken bir kadın onun ilk aşkı olur ve kadının güzel planları vardır...

olar Haberler Alışveriş Kitaplar Uçuş Arama Finans undefined 1 site Reyyan Er tarafından kaleme alınan Optima: Silinmiş İnsanlar, hafıza, kimlik ve özgür irade temalarını işleyen çarpıcı bir distopya romanıdır. Pembe Vagonlar Pembe Vagonlar Kitabın konusu genel olarak şu noktalar etrafında şekillenir: Kusursuz Görünen Bir Düzen: Hikaye; acının, kaosun ve sorgulamanın olmadığı, herkesin aynı şekilde yaşadığı beyaz binalar ve sessiz sokaklarla örülü "Optima" adlı bir sistemde geçer. Ana Karakter Ares: Bu düzenin içinde sıradan bir birey olarak büyüyen Ares, sistemin görmezden geldiği küçük çatlakları fark etmeye başlar. Hafıza ve Gerçeklik: Roman; "Gerçekler silinebilir mi?" ve "Bir insan, kendisinden alınan anılarla hâlâ insan kalabilir mi?" gibi sorular üzerinden insan doğasını ve sistemin yarattığı yapay kusursuzluğu sorgular. Sistemden Kaçış: Okuyucu, bu yıkılmaz görünen sistemden kaçmanın mümkün olup olmadığını ve sistemin aslında insanlığın sonu olup olmadığını keşfeder.

Londra’da sıradan bir hayat süren ve editörlük yapan Anna, bir gün hayatının en büyük sürpriziyle karşı karşıya kalır. Beklenmedik bir anda, geçmişin çözülmemiş cinayetlerini aydınlatmak için özel olarak seçilir: Onu benzersiz kılan DNA`sı sayesinde, 19. yüzyıl Londra`sına gönderilecektir. Bir anda kendini Viktorya Dönemi`nin sisli, karanlık ve gizem dolu sokaklarında bulan Anna, ne polislik eğitimi almıştır ne de bir dedektifin deneyimine sahiptir. Elinde sadece keskin zekası, derin tarih bilgisi ve modern dünyanın sağladığı avantajlar vardır. Şimdi, her köşesinde tehlikenin pusuda beklediği bu yabancı dünyada, geçmişin gölgelerinden gelen bu gizemi çözmek zorundadır. Ancak zaman daralıyor… Anna`nın en büyük düşmanı, belki de kendi korkularıdır.

tüm dünyayı esir alan zombi salgınında 3 kardeşin hayatta kalma mücadelesi. Can, musti ve fatoş`nun hayatta kalma mücadelesini hem de aralarındaki güçlü kardeşlik bağlarını sorguladıkları bir macera

İzlek üniversitesinde, yaşanan bir kaza üzerine bir öğrenci zehirli bir maddeye dokunur ve bir tür virüs veya enfeksiyon diyebileceğimiz şey yayılmaya başlar

Çok uzak bir galakside Eterya isminde gezegen varmış. Bu gezegenin iki uydusu ve iki güneşi varmış. Gece ve gündüz tıpkı dünyanın kutup noktalarında olduğu gibi altı ay yaşanırmış. Bir nedenden dolayı bu gezegen yok olmuş. Yok olmadan önce bir boyut kapısından geçen gezegenimize gelen bir yaratık mağarada yaşarmış. Adı Zagor’muş. İnsan kılığında aramıza yaşaması için üç kişinin enerjisine ihtiyacı varmış.

Lina Arven, gerçek dünyada kendini hep biraz eksik hisseden, duygularını içine gömerek yaşayan genç bir yazılım öğrencisidir. İnsanlarla kuramadığı bağı, gecelerini verdiği savaş temalı bir oyunda bulur. O oyunda her şey nettir: kurallar, görevler, sonuçlar… ve en önemlisi, kalbini fark etmeden kaptırdığı bir karakter vardır—soğuk, ulaşılmaz komutan Kael Draven.Lina için Kael sadece bir oyun karakteri değildir. Onun sessizliği, yalnızlığı ve kırılmayan duruşu, Lina’nın kendi içindeki boşlukla garip bir şekilde örtüşür. Ama bu, tek taraflı ve imkânsız bir bağdan ibarettir… ta ki o geceye kadar. Bir güncelleme sonrası oyun çöker. Ekran donar. Ve Lina gözlerini açtığında artık bir ekranın karşısında değil, savaşın tam ortasındadır.Artık bu bir oyun değildir. Kan gerçektir. Korku gerçektir. Ölüm… gerçektir. Ve Kael… sandığından çok daha gerçektir. Lina, oyunun içindeki dünyada hayatta kalmaya çalışırken, bildiğini sandığı tüm senaryonun değiştiğini fark eder. Oyun artık onun ezberlediği gibi ilerlemez. Karakterler beklenmedik kararlar alır, kader çizgileri kayar ve en tehlikelisi… Kael, Lina’ya karşı bir şeyler hissetmeye başlar. Ancak Lina’nın taşıdığı en büyük sır, bu dünyanın bir parçası olmamasıdır. Gerçek ile kurgu arasındaki çizgi her geçen gün silinirken, Lina kendini imkânsız bir seçimin eşiğinde bulur: Kendi dünyasına geri dönmek mi… yoksa kalbini bıraktığı yerde kalmak mı? Ama bazı aşklar vardır ki… yazılmaz, kodlanır. Ve bazı kalpler… silinemez.

Kolunuzdaki saat size tam olarak ne zaman öleceğinizi söyleseydi, nasıl yaşardınız? Bu sorunun cevabı, Leo’nun dünyasında herkesin bildiği bir gerçektir. Doğduğu anda kolunda beliren dijital saat, ölüm anını saniyesine kadar gösterir. Toplum bu bilgi etrafında şekillenmiştir. Kimse erken öleceğini bilenle evlenmez. Sigorta şirketleri primlerini saatlere göre belirler. İnsanlar kalan zamanlarına göre kariyer yapar, çocuk yapar, sever, nefret eder, yaşar. Ta ki Leo’nun saati durana kadar. Bir arşivci olarak Kronos Enstitüsü’nde ölüm kayıtlarını tutan Leo, bir sabah uyandığında kolundaki sayıların donduğunu fark eder. Ne geri saymakta ne de sıfırlanmaktadır. Zaman onun için durmuştur. Bu imkânsızdır. Saatler asla durmaz. Peşine düştüğü gizem, onu enstitünün hiçbir haritada olmayan bir katına, Yedinci Oda’ya sürükler. Burada, dev bir saat mekanizmasının kalbinde, cam bir kapsülün içinde elli yıldır hapsedilmiş bir kadın bulur: Zaman Bekçisi Elara. O, Kronos Çekirdeği’nin bilinci, saatlerin gerçek sahibi ve aynı zamanda bir kurban. Elara, Leo’ya gerçeği fısıldar: Saatler asla doğruyu söylememiştir. Onlar sadece bir tahmin, bir istatistik, bir yalandır. Ve bu yalan, sekiz milyar insanın kaderi olmuştur. Şimdi Leo’nun bir seçim yapması gerekmektedir: Gerçeği söyleyip dünyayı kaosa sürüklemek mi, yoksa yalanın devam etmesine izin verip Zaman Bekçisi’ni kaderine terk etmek mi? Ya da belki de, ikisinden de farklı bir yol vardır. Zamanın metalaştığı, ölümün randevu defterine dönüştüğü bir distopyada, bir adamın saatinin durmasıyla başlayan varoluşsal bir yolculuk. “Yedinci Odanın Saati”, kader ile özgür irade arasında sıkışmış insanlığın çığlığıdır. Saatiniz durduğunda, yaşamaya ancak o zaman başlarsınız. “Hiçbirimiz ne zaman öleceğimizi bilmiyorduk. Sadece inanıyorduk.”

Tao kayıp ve ekip ise onu arıyor.Artık kimse ne yapacak bilmiyor iblisler hâlâ saldırırken Taonun ekibi ne yapacak?Sorunun cevabı için okumayı unutmayın!

Sıradan bir okul gününde kütüphanenin karanlık rafları arasında bulunan gizemli bir anahtar, Melis’in hayatını sonsuza dek değiştirir. Üzerinde devre desenleri parıldayan bu gümüş anahtar, sadece kapıları değil; zamanın ve mekanın ötesindeki bir gerçeği aralamaktadır. ​Melis, kendisini bir anda mor gökyüzlü, sessiz ve terk edilmiş bir geleceğin ortasında bulduğunda, elindeki anahtarın aslında bir kurtuluş bileti olduğunu anlar. Tarihin unutulmuş tozlu detayları ile ileri teknolojinin imkansız sınırları arasında mekik dokuyan genç kız, şu zorlu soruyla yüzleşmek zorundadır: ​Hiç var olmamış bir geleceği kurtarmak için, bildiğin tüm geçmişi değiştirmeye hazır mısın?