Görücü usulü ile başlayan aşkk

Yıllar önce kavga eden liseli iki genç yıllar sonra Hakkari Çukurca`da biri Üsteğmen, diğeri Yüzbaşı olarak karşılaşırlar. Ciddi ve derin temeller üzerine kurulacak aşkları sayesinde bütün sorunları birbirlerine sığınıp aşacaklar. Peki ya sonları mutlu mu olacak?

Lara Sönmez, hayatını düzenli bir öğretmenlik rutinine ve abisine olan sarsılmaz bağlılığına adamıştı. Ancak Karan Arslan, hayatına bir fırtına gibi girdiğinde tüm kurallar yerle bir oldu. Karan, sadece teşkilatın en sert polisi değil; abisinin en yakın dostu ve Lara’nın ulaşamayacağı en tehlikeli yasaktı. Karan sadakatine mi sadık kalacaktı, yoksa önüne çıkan bu tutkuya mı yenilecekti? Bazen en büyük yangınlar, en güvenli sanılan kapıların ardında başlar. Alıntı "Abinin bana emanetisin, Lara," dedi Karan, elini sertçe duvara vurarak. Gözlerinde artık bir dostun koruması değil, bir avcının hırsı vardı. "Ama şunu unutma; ben bir şeyi korumak için değil, ona sahip olmak için yemin ederim."❤️

Kusursuz bie simetri. Sonsuz bir kaos. ​"Kurallar esnetilmek içindir," diye karşılık verdim, içimdeki o tasarımcı asiliğine engel olamayarak. Dünyayı piksellerle değiştirebileceğine inanan biriydim sonuçta. "Hepsini düz çizgilere hapsederseniz, yaratıcılık ölür."

Sıradan bir günde çalıştığı kafede görevini yaparken bir terör saldırısı meydana gelir. Bunun üzerine kaos anında saklanan Efsun`a her iki taraftanda yardım eli uzatılır. Efsun hangisini seçecektir? Gökhan Alp mi? Dante mi?

"Bana uyumadan önce sayı sayma mı söylemişti ama saydıkça bir insana yaklaşabileceğimi söylememişti" Bir operasyon sonrası ağır yaralanan yüzbaşı Aras Ege Sancak ölümün kıyısından dönmüştür. Onun için sıkıcı ve boğucu geçen hastane günlerinden bir gün kapısını küçük bir kız aralar hasta olan bu küçük kız Aras Ege`nin içine dokunur. Elindeki künye`yi sahibine veren küçük kız Aras Ege`ye "uyuyamıyor musun o zaman uyumadan önce sayı say uykun gelir"demesiyle her şey başlar. Nereden bilebilirdiki sayı saymanın ilk başta hayalde olsa sonradan gerçek olan birisini Aavcı Eylül Aksoy`u vereceğini

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

Yanıyorum... Yok olmak için değil Yeniden doğmak için Anka kuşu misali Vatanım için ……… bir görev dönüşü kimsenin beklemediği fakat herkesin hayranlık duyduğu ankayım ben . yanıyorum yok olmak için değil anka kuşu gibi yeniden doğmak için Bu beden de olduğum sürece umut her daim var olucak Kaybedecek bir şeyim yoksa neden korkayım ki Ölünce üzülücek kimsen yoksa ölümden neden korkayım ki Sadece Vatanım için yaşayan kişiydim ben Ben... Kıdemli üsteğmen asena`yım şehitlik bir ödüldür benim için o zaman ........ Şehadet şerbetini içme vakti

Mağaranın girişindeki hareketlilik yeniden başladığında gücümün son kırıntılarını tüketiyordum. Yanıma yaklaşan bir asker fark ettim. Üzerinde özel kuvvetlerin operasyon üniforması vardı. Gelmişlerdi. Asker bana yaklaştıkça görüşüm, yarı açık göz kapaklarımın arasından biraz daha netleşiyordu. Odağımın seçebildiği son şey, sol göğsünün üzerinde yazan Gökbörü soyadıydı. Kokusunu ayırt edebildiğim anda ise bilincim tamamen karanlığa gömüldü.

Balkan ve Hristiyan bir doktorun mezun olduğu gün önünü kesen bir araba sonucunda tüm hayatı değişir ve Şırnağa gitmek zorunda kalır. Orada tanıştığı asker sayesinde bütün planları değişir fakat asker gerçekleri öğrendiğinde tüm her şey altüst olur.

Kore Vatandasi Her Erkek Kore Cumhuriyeti Anayasasi ve Askerlik Hizmeti Kanunu’nun 3. Maddesi Gereğince Zorunlu Askerlik Hizmetini Layikiyla Yerine Getirir

"İki komutan. Biri disiplinle, diğeri ateşle savaşır. Kuralların hüküm sürdüğü bir birlik, ama aralarındaki kıvılcım hiçbir kurala uymaz."

🇹🇷🪖Babasının şahadetiyle vatanı kimsesi, yalnızlığı kalesi yapan bir kadın: Asena. Yüzündeki derin yarıkta feda edilmiş bir gençliği ve sarsılmaz bir yemini taşıyan bir adam: Metehan. Kendi acılarını bayrağın gölgesinde unutan bir tim; yarası vatan, merhemi intikam🇹🇷🪖

Karşımda oturan bana mahçup gözlerle bakan adama baktım. Yanımdaki sırıkta benim gibi kollarını göğüsünde birleştirmiş bekliyordu. “Ne yani?! Şimdi bu sırık benim kocam mı?!” Adam başını salladı sadece. “Turan Bey, sizin eşiniz. Kayıtlarda öyle gözüküyor ve hemen boşanma ihtimaliniz düşük. Çünkü büyük bir olay ve çözülmesi gerekiyor. Aynı zamanda bunu yapan kişi kayıp. Onun bulunup sorguya alınması gerek. Maalesef bir süre evli kalacaksınız.” “Kamera şakası falan mı? Hilal mi yaptı şakayı? Yoksa Selin mi?! Vallaha kızmayacağım!” Herkes sessizleşti. Sağdan soldan Hilal ya da Selin de çıkmadı. “Ağlarım bak!” Adam mahçup bakışlarını atarak masadaki açılmamış şişeyi uzattı bana. Dolu gözlerimle bir şişeye, birde adama baktım ve başımı ters yöne çevirdim. Adam şişeyi geri yerine koyarken sırık konuştu. “Yapanın kimliği belli mi?” Kalın ve sert sesiyle göz ucu baktım ona. Upuzun boyu yapılı vücudu vardı. Gözüme çarpan damarlı elleri bir an kalbimi tekletti ama hemen tekrar başka yöne baktım. Ben esmer sevmem! Sanki sevsen ne olacak salak Nazlı?! Adamla evlisin şuan! Bu hacker mıdır nedir?! Beni mi buldu cidden?! Allah belanı versin pis hacker! 🪷 Nazlı&Turan

Biri hemşire diğeri ise yüzbaşıydı . Ama onların hikayesi bir hemşire ve yüzbaşıdan daha fazlaydı . Her şeyden önce biri teyze diğeri ise amcaydı . Biri canından çok sevdiği ablasını diğeri ise abisini kaybetmişti . Ve geriye onlara dünyalar güzeli bir emanet kalmıştı . `Eylül ` Biri yetimhanede büyümüş diğeri de kimsesizdi . Ama artık onlara emanet edilen cocuk vardı . Bir çocuk nasıl büyütülür bilmezlerdi . Ama mecburlardı . Bir de işin içinde imkansız bir aşk vardı . İmkansızlar bir gün imkan kılınır mıydı ? İmkansızlar imkan kılınca sigaralar bir bir sönecekti bir daha yanmamak üzere ... İmkansızlar için yakılan her bir sigara sönecekti ...

Ayağımı bir kez daha burkunca kendimi usulca taşların üzerine bıraktım. Allah aşkına beni taşımanız için asker dışında ne olmam lazım ilk yardım çantası mı Kaan Demir: Hayır karım olman kâfi

Bir tarafta vatanı için savaşmaya yemin etmiş bir asker... Diğer tarafta ailesinin karanlığından kaçıp adalete sığınmış bir savcı... Pars Ateş Karahan, Şimşek Timi`nin teğmeni ve hayatını görevine adamış bir adamdı. Sert bakışlarının, suskunluğunun ve güçlü duruşunun ardında kimsenin bilmediği bir kalp taşıyordu. Lara Vesper ise güçlü bir mafya ailesinin kızıydı. Ancak babasının karanlık dünyasını reddetmiş, kendi yolunu seçerek adalet için savaşmayı tercih etmişti. Bir gün ailesinin sırları ile karşısına çıkan adam arasında kalacağını bilmiyordu. Bir görev onları karşı karşıya getirdi. Pars`ın amacı gerçeği bulmaktı. Lara`nın amacı ise ailesini korumaktı. Ama bazen düşman sandığın kişi, kalbini en çok güvendiğin insan olur. Yalanlarla başlayan bir yakınlık... Güvenle büyüyen bir sevgi... Ve kaderin önlerine koyduğu imkânsız bir seçim... Şimşek vurduğunda gölgeler ortaya çıkar. Peki bir insan, sevdiği kişiyi korumak için ne kadar ileri gidebilir? Bazı aşklar savaşla başlar. Bazıları ise bir ömür sürecek bir iz bırakır. 💞 Kitabın tüm hakları bana aittir çalınması durumunda adli işleme başvuracağım 💞

🦋 1. Bölüm 🦋 540***: Belgin neredesin kafede seni bekliyorum 540***: Belgiiiiiinnnn ~ Çevrimiçi ~ ~ Yazıyor… ~ 540***: Belgin kanka yarım saattir ne yazıyorsun 572***: Sanırım yanlış kişiye yazdınız

Bazı insanlar doğarken yalnız kalır. Bazılarıysa yaşarken eksilir... Neva, annesinin yarım kalmış hayalini tamamlamaya çalışan bir cerrah. Barlas, babasının izinden yürüyen bir asker. İkisi de güçlü, ikisi de yalnız. Hayat, yollarını hiç beklemedikleri bir yerde kesiştirir. Aşkın ve ölümün, bekleyişin ve vazgeçişin arasında, bir çizgi kadar ince, bir vatan kadar büyük bir hikâye başlar. Bu, iki ruhun buluşma hikâyesi. Ama belki de en çok... yarım kalanların tamamlanma hikâyesi.

Sizleri 1921`in Sakarya`sına götürüyorum. 22 gün 22 gece süren Sakarya Muharebesi`ni Emin ve ailesinin gözünden okuyacağız. Keyifli okumalar dilerimm 🤍 ( Kurgu bana aittir. Lütfen kullanmayınız)

Küçük bir mesaj sayesinde adam sevmeyi kadın ise sevilmeyi öğrenmişti. Adam Yüzbaşı kadın ise doktordu, kadının doktor olması belki kaderiydi bilinmez ama Yüzbaşının kaderi daha onbeş yaşındayken başlamıştı ve seçilmişti. . . . (ASKER KURGUSU umarım beğenirsiniz) . . .

Yüzbaşı Yaren Akyel, gökyüzünde görev yapan, kurallara bağlı ama geçmişinin izlerini hâlâ taşıyan başarılı bir pilottur. Onun için her görev yalnızca tamamlanması gereken bir emirdir. Binbaşı Mert Koral, timinin "Bozkurt" diye tanıdığı, adamlarını her şeyin önünde tutan bir kara kuvvetleri subayıdır. Soğukkanlılığıyla tanınır, fakat verdiği her kararın arkasında ağır bedeller vardır. Bir gece başlayan operasyon, yollarını ilk kez kesiştirir. Telsizlerde başlayan anlaşmazlıklar, ortak görevlerle birlikte daha da büyür. Birbirlerine güvenmek zorunda kalan iki asker, hem görünmeyen düşmanlarla hem de geçmişlerinden taşıdıkları yaralarla mücadele ederken kendilerini beklenmedik bir savaşın içinde bulurlar. Gökyüzü ve yeryüzü... İki farklı dünya. Tek bir görev. Ve her şeyin değiştirecek bir karşılaşma. Bazı savaşlar emirle başlar. Bazıları ise kalpte sessizce büyür. ✦

“Unutmak bir seçimdi… hatırlamak ise bedeli olan bir savaş.”

Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım. ​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?" ​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi: ​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?" ​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi? "Evet, benim. Siz kimsiniz?" ​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu: "Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum." ​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı. "Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?" ​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-" ​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!" ​Kadın sesi biraz daha netleşti: "Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu." ​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu. ​Telefondan tekrar ses geldi: "Mara Hanım, orada mısınız?" ​Sesim titredi, boğazım düğümlendi: "E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum." ​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.

Esirine tutsak bir asker