Bazı çocuklar oyuncaklarla değil, korkularla büyür. O, annesinin “seni koruyorum” dediği bir dünyada nefes almaya çalıştı. Ama her yasak, her bağırış, her aşağılanma… onu biraz daha susturdu. Kapılar kilitlendi, hayaller yasaklandı, gülmek bile suç oldu. Sevgi diye sunulan şey, aslında görünmeyen bir kafesti. Henüz küçücük bir çocukken yaşadığı karanlık bir olay, onun içindeki ışığı söndürdü. Ama kimse fark etmedi. Çünkü o konuşmayı değil, susmayı öğrendi. Yıllar geçtikçe büyüyen sadece bedeni oldu. İçindeki çocuk ise o gün, o evde, o sessizlikte kaldı. Bu hikâye; bir annenin yanlış sevgisinin, bir çocuğun ruhunu nasıl yavaş yavaş yok ettiğini… ve yine de o küllerin içinden bir umut kırıntısı arayan bir kalbin sessiz çığlığını anlatıyor.

Birgün daha kilit altında uyandım. İdamıma kaç gün veya kaç saat kaldığı hakkında hiçbir fikrim yoktu. Büyük bir belirsizlik ve bıkkınlık arasında kalmıştım. Bıkmış vaziyetteydim. Her an her şey olabilir her an bu ızdıraptan kurtulabilirdim. 6 gündür birkaç parça kuru ekmek ve sudan başka hiçbir şey verilmeden soğuk zindanda tutulmuştum. Üstelik sorun çıkarmamam için tek hücreye konulmuş olmam da cabasıydı. Bu ise bana daha büyük bir ceza olmuştu. YALNIZLIK... Ben normal bir gençtim , hala öyle hissediyorum , gezmeyi sosyalleşmeyi severdim ta ki o güne kadar...

Hatırlamanın yasak olduğu bu şehirde, ne var benim geçmişimde? Hatırladıkça tükendiğim. Zihnimdeki boşluklar neyin nesi? Anılarımı benden kim çaldı?