Soğuk bir kış gecesi, kimsenin cesaret edemediği o ormana adım attı Yankı Sönmez. Ama bu sadece bir macera değildi. Bu, bir tuzağın başlangıcıydı. Terk edilmiş bir ev. İçeriden açılmayan bir kapı. Ve duvarlara kazınmış kanlı bir mesaj: “Yalnız olduğunu mu düşünüyorsun?” Yankı, karanlık bir labirentin içine hapsolduğunda, yalnız olmadığını fark etti. Her adımda bir sır, her köşede bir tehdit. Ve her şey, onun için hazırlanmıştı. Bu evde ölüm sessiz değil. Bu labirentte çıkış yok. Ve bu hikâyede, hayatta kalmak bir ihtimal değil—bir mücadele. Dilay Türk’ten psikolojik gerilim ve korkunun sınırlarını zorlayan bir roman: KANLI LABİRENT Adımını attığın anda, artık geri dönüş yok.

Onlar beş kişiydi. Kanla yemin ettiler. Adaletlerini mahkemelerde değil, karanlık sokaklarda aradılar. Ve her biri "sessizlik yasası"na, yani Omerta`ya bağlı kaldı. Bir gece, infazın eşiğindeyken düşmanlarından biri diz çöktü: "Beni değil, kızımı alın. Hayatta bırakın..." O geceden sonra her şey değişti. Beş erkek ve tek bir kız. Önce savaşlar, sonra sırlar, ardından... bağlılık. Kız, onların kurallarını öğrendi. Onlar, onun cesaretini. Ama biri vardı ki, en katı olan... O, aşık oldu. Ve Omerta`nın ilk kuralı şuydu: "Aşık olma. Zayıflarsın." Artık sadece düşman değil, duygular da hedefteydi. Ve sessizlik... sonsuza kadar süremezdi.