Karadeniz’de yaşayan genç bir kadın, kimyanın kurallarını ezberden bilen, düzenle nefes alan bir zihne sahiptir. Hayatı; ailesi, küçük bir lokanta ve her sabah denize açılan bir tekne kadar sade görünür. Ta ki zaman, bir çocuğun nefesiyle yarışmaya başlayana kadar. Bir hastalık. Bir ameliyat. Ve yetişmeyen bir para. Yıllar önce kaybolduğu sanılan bir formül, gizlice yeniden üretilmeye başladığında bu yalnızca bir suç değildir; geçmişin kapısını açan bir hatadır. “Kristal” adıyla Rusya’ya ulaşan bu madde, orada tek bir adamın dengesini bozar. O adam, karanlığı düzen hâline getirmiş bir mafya lideridir. Ve düzeni bozan unsuru ortadan kaldırmak için Türkiye’ye gelir. Başta sorun olarak gördüğü o kadın, kısa sürede başka bir bağımlılığa dönüşür. Onun sessizliği, dikkati, soğukkanlılığı… Adamın dünyasında ilk kez bir şey tehdit edilerek çözülemez hâle gelir. Zorlama ile başlayan bağ, tehlikeli bir yakınlığa; korku, geri dönülemez bir tutkuya evrilir. Kadın için bu, ailesini kurtarmak adına girilmiş bir karanlıktır. Adam içinse, kontrol edemediği tek şey. Kristal, suçla başlayan, tutkuyla derinleşen, aşkın en tehlikeli hâlini anlatan bir roman. Çünkü bazı aşklar vardır; insanı kurtarmaz. Ama kaçmasına da izin vermez.

Karadeniz`in sisi altında çocuklukları aynı acının gölgesinde büyüyen iki beden: Meva ve Mirhan. Onlar birbirlerinin hem celladı hem de tek sığınağı olmak için mühürlendiler. Meva Soykan, okyanus mavisi gözlerinde bir Karadeniz fırtınası saklayan, gururu kırıldıkça daha da dikleşen o hırçın kız... Mirhan Çakıroğlu, zifiri karanlık bakışlarında geçmişin intikamını taşıyan, zifiri gözlerinde biriktirdiği o karanlık otoriteyle, Meva`nın mavisini yutmaya ant içmiş bir adam. Şimdi barut maviye çalıyor. Nefret en derin yaralarla harmanlanıyor. Birbirlerini yok etmek mi daha kolay, yoksa okyanus mavisi bir gözün içinde boğulurken zifiri bir karanlığa teslim olmak mı?hangi yolun sonunda küle döneceklerini, hangi bakışın altında can vereceklerini bilmiyorlar. İntikam mı daha yakıcıdır, yoksa imkansız bir aşkın küllerinde yeniden doğmak mı? Meva`nın buz mavisi bakışları, Mirhan`ın karanlık duvarlarına her çarptığında, tek bir gerçek kalıyor geriye: "Bu savaşta kazanan olmayacak; ya beraber yanacaklar ya da birbirlerinin küllerinden yeniden doğacaklar."

İlk kitapım değil daha òncede oldu fake hesapımı kullanmaya karar verdim inş beğenirsiniz

Elem unutmayı denedi. Unutmak için şehir değiştirdi, kimliğini değiştirdi, kalbini değiştirdi. Ama bazı insanlar insanın kalbinden değil, kaderinden silinirdi. Barut gittiğinde geriye sessizlik kaldı. Ve Elem o sessizliğin içinden bir kadın, bir avukat, bir savaşçı doğurdu. Fakat Barut geri döndüğünde, yıllardır susturduğu kalbi yeniden konuşmaya başladı. O, terk edilişten sonra kendini yeniden yazdı. O ise yarım bıraktığı hikâyenin sonunu tamamlamak için geri geldi. “Unutmak soğutur sanmıştı, ama bazı hatıralar ateşten daha sıcaktı.”

Deniz ve kıyının savaşı... İmkânsız Karadeniz aşk hikâyesi. ⚓ Karadeniz dalgaları, affetmez alır götürür sevdiğini. Geri vermek gibi de bir huyu yoktur. Senden koparır bir parçanı. Geriye sadece dalgaların vurduğu kıyılarda yasını yaşamak kalır. " Biz hep aynı kıyıya vuran iki dalga gibiyiz birbirimize çarpıp dururuz ama bir olamayız. "

Kan ve Vahşet bulunabilir. 🪷🪷🪷 " Sende pek güçlü değilsin. " " sende pek adam değilsin." Mihra Koral. Sevgiden her zaman uzak büyütülmüş bir kızdır. Güveni kırılmış ama yıllar sonra ilk defa kalbinin kapılarını açınca onu kıracak kişinin farkına varamamıştır. Annesinin intikamı için Mihrayı kullanan Alkan, aylar sonra Mihrayı seveceğini bilmiyordur. Mihra da öyle. Biri ihanetin biri de sevginin tohumlarını büyütürken aynı sevgiye sahip olmak ya onları birleştirecek ya da onları ömür boyu bir sevdaya hasret bırakacaktı. 🪷🪷🪷 iyi okumalar 🪽🪽🪽

Yeni gelen Alman teknik direktörden sonra yaşadığı sakatlık üzerine Yavuz için artık altyapısından çıktığı Trabzonspor defteri acı bir şekilde kapanmıştır. Yeni başlangıçlar için geldiği Demirliman Spor Kulübü’nde “Alabora” taraftar topluluğunun hedefi haline gelir. Gece Mavisi ve Çelik Grisi formanın ağırlığı tüm bedenini sarmışken Demirliman Kadın Futbol Takımının kaptanı Asiye de dertleri arasına eklenir. Liman Kızı, kulübün rekor para vererek kadrosuna kattığı Yavuz’u boğmamak için kendini zor tutarken, ikinci şansını iyi değerlendirmek isteyen Yavuz tüm bu zorluklara göğüs gerebilecek midir? Kuzeyin Oğlu ile Limanın Kızı... Bu gri şehrin gördüğü en tutkulu fırtına.

"Vefakâr sevgisi geçici olmayan kişiye denir, ben seni sevmekten bir an bile vazgeçmedim." Diye konuştu genç kız narin sesiyle. Yeşil gözleri karşısındaki adamın çakır gözlerini bulduğunda usulca yutkunup acı bir tebessüm kondurdu solgun dudaklarına. "Sen ise beni bir an bile sevmeyi düşünmedin Civan Mert." Başlama tarihi; 23/ 03/ 2025

" bir kağıt parçası nelere kadir be." " bir kağıt parçası dediğin DNA testi Büşra." " Ne o da Kağıt parçası değil mi? iyi yönünden düşünelim hayatım, bir kağıt parçası sayesinde kuzen çıktık kötü mü ayol?" " zaten tek iyi yönüde bu ayol." ☆ 14 yaşında öğrenilen iki gerçekten, iki çocukluk arkadaşının, iki kuzen çıkması. Dilek ve Büşra yan yana geldiklerinde o gün asla olaysız bitmezdi. Peki şimdi ikisi aynı evin içindeyken neler olacak? ☆ " Biz sizi kısıtlamıyoruz biz sizin yaşamanızı istiyoruz.Dirisine yeni kavuştuğumuz yavrularımızın ölüsünü görmek istemiyoruz.Ama siz de burnunuzun dikine gidip O adam için ailenizi bırakıyorsunuz" " O adam dediğin Ben baba diye çığlık attığımda Senin geleceğin yerde benim yanımda olan adam" ☆ " o sizi koruyabilecek mi Dilek ?Biz evlatlarımız için yapıyoruz Sizin için oradan uzaklaşıyoruz sizse bile bile o adamın yanına onunla birlikte ölmeye gidiyorsunuz." " O adam dediğin senin kardeşin baba bizim amcamız." ☆

Karadeniz`in dalgaları insanı iki şekilde büyütür: Ya içine çeker, ya da taş gibi sert yapar. Trabzon`un dar sokaklarında, yağmur kokan taş merdivenlerinde büyüdüler onlar. Aynı mahallede, aynı rüzgârın savurduğu çocuklukta. Tufan Çavdıranoğlu... Adı gibi. Gür, sert, yıkıcı. 28 yaşında, gözlerinde fırtına taşıyan bir başkomiser. Üniformasının altında kanun kadar katı bir adam. Mafyanın kirli dünyasına savaş açmış, adaletle nefes alan biri. Ama her güçlü adamın kalbinde kimsenin bilmediği bir çatlak olur. Sadem Atarca... 24 yaşında. İsmi sade ama kaderi değil. Gözleri Karadeniz sabahı gibi; puslu ama derin. Almanya`ya taşınan ailesiyle birlikte çocukluğunu yarım bırakmış bir kız. Gidişi bir vedaydı, dönüşü bir mecburiyet. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde, ortada ne masum mahalle günleri kalmıştı ne de çocukça umutlar. Ortada sadece iki aile, iki tehdit ve tek bir çözüm vardı: anlaşmalı evlilik. Bir çift alyans... Birbirlerine zincir gibi takılan iki halka.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

#isfad Fan fiction

Bilemezdi bir girdabın içine düşeceğini. Tahmin bile edemezdi... Hayatın nelere şahit olacağına asla inkar edemezdi Eflin. Yüzleşeceği bir gerçeğin , onun en derinlerde saklı olduğunu , en yakının da olduğunu bilemezdi. Peki, Karadeniz`de savrulan rüzgar ; Kadere de teslim olacak mıydı?... Eflin Çakır & Koray Soyhan

Trabzon’da bir aşk başladı. Kimse yüksek sesle söylemedi ama herkes bildi. Elif gitti. Mert kaldı. Yıllar geçti, hayat değişti, şehir büyüdü. Ama bazı duygular yerinden kıpırdamadı. Bu kitap; Karadeniz’in sertliğinde büyüyen bir aşkı, ailelerin sustuğu gerçekleri ve yıllar sonra aynı şehirde yeniden karşılaşmanın ağırlığını anlatıyor.

Savcı & Asker & Karadeniz Kapak ve kurgu şahsıma aittir. Bir Wattpad kurgusu. Bir kadın var eksik büyümüş. Hayatın acı gerçekleriyle küçük yaşta karşılaşmış. ... Ve bir adam var. Vatanı için ailesinden vazgeçen bir asker var. Vatanını seçtiği için evladından vazgeçen bir ailesi var. ... Bir kadın var. Karadeniz kadar inatçı, asi, hoyrat. ... Bir adam var. Karadeniz`in hırçın dalgalarıyla boğulacak olan.

İlk deneyimimdir Saygı çerçevesindeki tüm yorumlara açığım. ‘’ arkadaşların haklı bir süredir bu kamptayım su ana dek güvenlikle alakalı bir sorun çıkmadı ve kolun gerçekten müdahale istiyor ‘’sözlerimi fazla takmadı tam itiraz edecekken tekrar konuştum ‘’ hadi ama sadece 4 dakika ver bana elim hem hızlı hem de hafifdir saymaya başla istersen’’ dedim bir yandan masadaki cerrahi eldivenlere uzandım’’ 1 sn geçerse kalkar gidersin bende seni durdurmam olurmu’’ şimdi o beni süzmeye başladı gözleri önce saçlarımda sonra gözlerimde takılı kaldı ‘’ başla istersen süren geçiyor’’ dedi .

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

"Evlen benimle," dediğimde kendimden emin çıkan sesim beni bile bozguna uğrattı. İlk defa geldiğim bu şehirde, yabancısı olduğum bu dört duvarın arasında ve sadece bir kez gördüğüm bir adama evlenme teklifi ediyordum. "Ne saçmalıyorsun sen?! Böyle bir şey olmayacak!" Kaşları şiddetle çatılırken ses tonu bile öfkesini yansıtmaya yeterdi. "Ben niye tanımadığım bir kadınla evleneyim?!" Ben taraftaki eli yatağın üstünde yumruk hâlini alırken sesi kısıldı. "Üstelik bu hâldeyken..." Belden aşağısının felç olması evlenmemize engel değildi. "Görücü usulü diye bir şey duymadın mı sen hiç?" "Duydum duydum ama senin kadar ısrarcı bir gelin görmedim!" Kınayan bakışlarla bana baktı. Ardından gözleriyle kendini işaret etti. "Gerçekten hayatında sadece bir kez gördüğün ve felçli bir adamla evlenmek mi istiyorsun? Delirmişsin sen!" Benim de kendime göre birtakım sebeplerim vardı elbet. Hayatta hiçbir şeye böyle imkansız gözüyle bakmamalıydı, ona bunu öğretecektim. Oturduğum koltuktan kalktım ve odanın kapısına yönelirken duyacağı bir şekilde konuştum. "Gidiyorum ve dışarıdakilere yakında düğünümüz olduğunu söylüyorum." Ben odadan çıkarken öfkeyle söylendiğini duymuştum. "Deli kadın! Seninle evlenmeyeceğim! Git ve diğer görücülerini bekle!" ••• Bazen, sadece devam edebilmek bile müthiş bir meziyettir. Kaybedişlerin kucağında, hiçliğin ortasında. Bazen de bir uçurumun kıyısında... ••• Bu isimle yayınlanan ilk hikayedir.

Trabzon`dan Mardin`e uzanan bir hikaye Elimden tutan adam beni hiç bilmediğim bir şehre, bilmediğim bir eve ve tanımadığım insanların içine getirdi."Oğlum elinden tuttuğun kız kimdir?" Diye soran pala bıyıklı, aklar düşmüş, hafif kilolu bir ağa gibi duran yaşlı adam "Nişanlım sevdiğim kadın." Diyen elinden tuttuğum adama baka kaldım. Daha ben onu tanıyalı bir hafta olmuştu. Benim gibi şok olan karşımdaki kişiler "Ne nişanlısı? Sen zaten Evin`le nişanlısın."Diyen yaşlı kadın. Bu annesi olsa gerek. Duyduklarımla bir kez daha şok yaşadım. Ne demek başkasıyla nişanlı? Kendi kendime sorduğum soruyu yanıtlayan elimden tutan Nişanlım olduğunu söyleyen Siyam oldu. "Onunla hiç bir zaman nişanlı olmadım. Size onu sevmediğimi söyledim. Onu kardeşim gibi gördüğümü söyledim. Ama siz kendi kafanıza göre oynamaya devam ettiniz." Dedi ve bana döndü. "İster kabul edin ister etmeyin. Ben Açela`ýı seviyorum onunla evleneceğim. Ha yine de yok diyorsanız bundan sonra ne adımı duyar, nede beni görürsünüz." Dedi elimden tuttuğu gibi beni merdivenlere doğru yukarı çıkardı. Arkamızda şaşkın bakışlar bırakarak çıktık.

Bir adam, en yakın arkadaşına verdiği sözü unutmamak zorundadır. Bir kadın, geçmişinden kaçarken tek umudunu ona bağlar. Leyla Esin’in abisi ve Emir Baran yıllar önce asker arkadaşıydı. Ama kader, onları ayırdı; Kadir Urfa’da hayatını kaybettiğinde geriye sadece bir vasiyet kaldı: Leyla, Emir Baran’a sığınmalıydı... Peşindeki karanlık güçler artarken, Leyla Esin çaresizce Trabzon’un sert rüzgârları arasında, kendini Emir Baran’ın dünyasında bulur. İki farklı hayat, bir söz ve yemin… Ve henüz anlatılmamış bir hikaye… Güvenin ve aşkın sınandığı bu yolculukta, herkesin gizlediği sırlar ortaya çıkacak. Leyla Esin ve Emir Baran’ın hikayesi, sizi sayfalar boyunca nefes nefese bırakacak.

Karadeniz’in hırçın dalgaları, on dokuz yaşındaki Marin için bir sığınak değildi artık, acımasız bir hapishaneydi.Karnında sır gibi sakladığı bir mucize, sırtında ise güvendiği adamın ihanetinin sapladığı hançeri vardı. ‘Elâlem ne der’ utancıyla suçlandığı, babasının çaresiz gözyaşları ve annesinin öfkesiyle dolu bir evde kapana kısılmıştı. Marin’in tek kurtuluşu, o sonu belli olmayan İstanbul uçağıydı. Belki de Karadeniz’in bu hırçın denizinden daha karanlık bir belirsizlikdi bu.Marin, Karadeniz’in inadından kaçarken; yüzlerce kilometre ötede, Mardin’in kadim topraklarında, Alaz da kendi kanlı kaderinden ve aşiretinin ateşinden kaçıyordu.Biri ATEŞ, diğeri SU.Biri GÜNEY, diğeri KUZEY.İstanbul, bu iki yaralı ruhu bir araya getirdiğinde, Marin’in hırçın dalgaları Alaz’ın ateşini söndürebilecek miydi?Yoksa Alaz’ın ateşi, Karadeniz’in inadını ilk defa küle mi çevirecekti?“Kader, bu ülkenin iki ucundan alıp bir araya getirmişti bizi.Ben Karadeniz’in hırçın, dalgası dinmeyen deniziydim;o ise ,Mardin’in taş duvarlarıydı.Benim dalgalarım onun duvarlarında kırılacaktı;onun duvarlarıysa, bu fırtınalı denizime inat, dimdik duracaktı.‘Döneceğim Karadeniz. Beni boğduğun denizinde tekrardan dirileceğim. Ha bu da sana Laz kizi sözü olsun!’

Siz:Bana bak balıkçı, Gürel soyadında birisini bizim çay tarlamıza adımını attığını veya bizim restoranımıza geldiğini görürsem seni mahvederim!(20.34) Eren:Bu bir tehditmi? (20.34) Siz:Ne anlamak istersen o. (20.34)

Ailesinden gizli işler çeviren kardeşler. Ve Abimin arkadaşı.

"Buzdan bir hayata, ateşten bir aşk düştü." Karam… İstanbul’un zarif sokaklarında baleye tutunmuş bir kadın. Ama soyadında karanlık taşıyor. Gözlerinin ardında saklanan sırlar, geçmişten gelen bir gölge gibi peşinde. Ailesi, yeraltı dünyasının susturulmuş çığlığı. Araz… Bir zamanlar bir kalbi kurtaran doktordu. Şimdi elleri kanlı, yüreği sessiz bir adam. Karadeniz’in hırçınlığını taşıyor damarlarında. Babasının mirası, onun kaderi oldu. Sakladığı şey ise yalnızca silahlar değil… Yıllardır gömülmüş ölüler, unutulmamış günahlar var topraklarında. Bir sokakta kesişen yol, Bir bakışta tanınmayan tanıdıklık. Karam’ı kurtardığında, aslında kendini de ateşe atmıştı. Ve o ateş, zemheride yanıyordu. Yalanlar, geçmişten gelen kan izleri, ölü sanılan dedeler, saklanan cesetler… Her şey ortaya çıktıkça, aşk bir yangına dönüşüyor. Ama bazen yanmadan sevemezsin. Bazen tüm sevdiklerin ölür… Sen hayatta kalırsın. Ve bu, bir kurtuluş değil; kefarettir. "Zemheri Ateşi", buzun içindeki kıvılcımla yanmaya başlayan bir aşkın, sırlarla örülmüş kanlı bir geçmişle yüzleşmesinin hikâyesi. Bu romanda herkes susar. Ama kalpler bağırarak konuşur.

Hırçın denizlerin karalığına tutulup ailem için aşkından vazgeçen bir kadın oldum. Buradayım ve hep olacağım, ben Defne Karabekiroğlu asi denizlerde savaşan ama kaybetmeyi bilmeyen o kadınım. Bilemezdim ki kızımın babasına yeniden aşık olup imkansız olacağımızı. Miran Demirhan Mardin’in en güçlü aşiretinin veliahtı. Ben ise Trabzon’un en köklü ve en düşman sahibi Defne Karabekiroğlu bu ise bizim hikayemiz.