İlk bakışta hissettik birbirimizi. Bu hikaye nereye varacak bilmeden, Tekrar karşılaşır mıyız bilmeden, Birbirimize ne kadar iyi geliriz bilmeden.

Vicdan ve hayatta kalma arzusu arasındaki o ölümcül çizgi... Sıradan bir hayat, tek bir kuralla korunuyordu: Asla müdahale etme. Ancak o gün, her şey değişti. Genç bir Muhafız, kendi yarattığı dünyanın karanlık köşelerinde asla yapmaması gereken bir şeyi yaparak, ölmek üzere olan gizemli bir yabancıya elini uzattı. Bu bir iyilik miydi, yoksa sonun başlangıcı mı? Yardım ettiği o yaralı beden, peşindeki karanlıkla birlikte kahramanımızın güvenli limanına sığındığında, artık sadece bir hayatı değil, imkansız bir sırrı da koruması gerekiyordu. Çünkü bu yabancı, ait olmadığı bir dünyada, hiç basmaması gereken bir toprağa ayak basmıştı. Onun gerçek kimliği açığa çıktığı an, sadece saklanan değil, saklayan da hedef haline gelecekti. Şehir sessiz, takipçiler ise nefes kadar yakındayken tek bir gerçek vardı: "Kimse onun insan olduğunu anlamamalıydı! Yoksa her ikisi de ölecekti."

Kader böyleydi ya; Balığın gönlü çöle vurulmuştu ama çöl, zaten kavrulmuştu.

Okuyun işte pişman olmazsınız

“Sümeyra… Bir mesajla hayatı kararan, Bir gecede büyüyen Sümeyra” Alperen: “Söylesene Sümeyra… Ben senin sevdanla, Yanıp tutuşurken, Rabime yalvarırken, Sen bunları kimin, İçin yapıyordun…” Akgün: “Ben seni hiç sevemdim Sümeyra… Yemin ederim, Sevmeyi çok denedim, Ama ben seni sevmiyorum Sümeyra” Alperen:“Sana bakan gözlerimdeki şeyi görme, görsen de bilmezden gel Sümeyra” Sümeyra: “Ölmek istiyorum. Ölmek” Alperen: “Sarmaşık bir gül gibisin Sümeyra” Akgün: “Sen benim gözümde, güzel değilsin Sümeyra” Sümeyra: “Senin gözünden başkası Umrumda değildi” Alperen: “Sen Sarmaşık Gül’sün Sümeyra” Sümeyra: “Alperen haklıydı. Ben Sarmaşık Gül’düm”