Mizgîn, kalabalığın ortasında kendi sessizliğine çekilir ve içinden gelen bir yüzü çizmeye başlar. Kim olduğunu bilmeden çizdiği bu yabancıya her geçen gün daha da bağlanır. Kendi çizdiği bir portreye âşık olmak... Olur mu böyle bir şey? Ancak gün gelir, o hayal sandığı yüz karşısında durur. İmkânsız gibi başlayan bu bağ, gerçeğe dönüşür. Aşkları büyür, derinleşir... ta ki portre yırtılana kadar. Artık resim yoktur, ama aşkı gerçek yüzüyle karşısındadır. Mizgîn’in kendi elleriyle çizdiği aşk, resim yırtıldığında hayata karıştı. Aşk bir resmin içinde doğdu, resim yırtıldığında gerçek oldu. Aşk, bir tuvale sığar mıydı zaten? (Lütfen içerik almayınız emeklere saygı duyalım emek hırsızlığı yapmayalım)