Hüma & Alihan "Hey sana diyorum, burada insan gibi özür dilemeye çalışıyorum... Demek istediğim sen haklı-" sözünü sertçe kestim. "Söylediğin her sözden beş dakika sonra pişman mı olursun sen." Başımı ona çevirip tek kaşımı kaldırdım. Yüzündeki o mahcubiyet umrumda değildi. "Bende seni her sözünün arkasında duran biri sanmıştım." Alayla gülüp başımı salladım hafifçe. "Gerçi senin gibi bir kendini beğenmişin sözünü aklı olmayan dinler değilmi?" Dişlerimi sıktım. "Çünkü her sözün arkasında durmak yiğitlik ister." Baştan aşağı onu süzdüm aşağılarcasına. "Sende ise o yiğitlik kalmamış." Diyerek başımı önüme çevirdim. 🪶🪶🪶 Yekren & Taryen "Bazen, gerçekte kim olduğunu öğrenmeyi çok istiyorum." Dedi. Sözlerinin dudaklarının arasından çıkan kelimelerle sınırlı olmadığını anlayabiliyordum. Onu çok iyi tanıyordum, ama aslında hiç tanımıyordumda... Bakışlarımı ondan kaçırırken başımı iki yana salladım hızlıca. Söylediklerinin farkındmıydı bilmiyorum. Onun bu söylediklerini zihnimin süzgecinden geçirince ortaya hiç iyi bir manzara çıkmıyordu benim için. "Gerçekte kim olduğumu öğrenirsen eğer... seninle eskisi gibi olamam." Anlayamaz ifadesi ile maskenin altından bana baktığına emindim. Gözlerinin rengini bile bilmezken, onu sözlerimle kırmaktan korktuğum tek insandı... Yine. bir kişiliğim olduğunu bilen tek insansın. Bu şekilde konuşabildiğim, bu şekilede yanında rahat davranabildiğim tek insansın." Bakışlarım tekrar ona döndüğünde sesim boğazıma takılı olan cihaza inat acı çektiğini belli etti. "Ben bu şekilde özgürüm... Özgürlüğümü elimden alma." 🪶🪶🪶 Yazım aşamasındadır düzenlenecektir.

Beklemediği anda kasıklarına tam isabetle çarpan dizim ile acı dolu bir nida döküldü dudaklarından. Nefesinin kesilmesini fırsat bilip onu çevirip tam üstüne oturdum. Bir elim boğazını sararken dağılmış saçlarımla üstten baktım. "Sana gardını ne olursa olsun düşürmemeni söylemiştim, Yüzbaşı..." "Tüm geleceğimi baltaladın!" dedi can çekişir bir tonda. "Üzgünüm, kaşındın..." Sırıtışımı gizleyemiyordum. Yerim de rahat olsa gerek hiç kalkasım gelmiyordu sanırım hâlâ oturduğuma göre... "Ulan... Tüm neslimin amına koydun... Hâlâ kaşındın diyorsun!" Kahkahamı bastıramadım. Bu kadar çaresizken gerçekten çok güzel görünüyordu. "Böyle işin ızdırabını..." Neyse ki kalkmak aklıma geldi. O ise hâlâ yerdeydi. Ben kalkmak için hareket edecekken beni kolumdan yakalamasıyla neye uğradığımı şaşırdım. Tutup tek hamlede üstüne çekti. Şimdi yüzlerimizin arasında milimetre vardı. "Senin yüzünden hiçbir hemcinsin tarafından kabul edilmezsem, ömür boyu kâbusun olurum, Kara!" dedi sıkılı dişlerinin arasından. "Ne yapabilirsin ki? Hakkımla dövüştüm ve kazandım." Aramızdaki mesafeye rağmen mantıklı cümleler kurabildiğime inanamıyordum. "Eğer öyle bir şey olursa az önce bineceğin dalı kestin demektir, Kara!" 03.09.2024 ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

bir gün emir gelir göreve gidiyorsunuz pençe timi. Bir kız çocuğnu kurtarmaya… o günden sonra time giren kız çocuğu timin kaderini tamamen değiştirir

"Şirket şubelerine yatırımlarınız ne kadar tutuyor Aslan Bey?" "Sizi geçen hafta Mood Bar`dan sarışın bir hatunla çıkarken görmüşler. Bu doğru mu?" "Aşk hayatınızda farklı şeyler mi var?" "Kaç ülkede ev ve iş yerine sahipsiniz? Size göre başarının sırrı ne?" Bunlar gibi onlarca sorular... Hepsi de tek bir kişiye yöneltiliyordu; Aslan Bozyel`e. Peşinde iz sürdüğüm adamı Taksim`de bir kafenin çıkışında yakalamıştım. Daha doğrusu diğer meslektaşlarım gazetecilerle yakalamıştık ancak soru sorma sırası henüz bana gelmemişti. Açıkçası bu karşılaşmaya mikrofonsuzluğum ve kameramansızlığımla hazırlıksız yakalandığım söylenebilirdi. O, diğer gazetecilerin sordukları soruları cevapsız bırakmakla birlikte kalabalığı yarıp son model arabasına ilerlerken ani bir şekilde bozdum suskunluğumu: "Çevrenizde anlaşmazlıklar yaşadığınız veya aranızın iyi olmadığı rakiplerinizin peş peşe ölümü hakkında ne düşünüyorsunuz?" Durdu. Sırtı bana dönük olan bedenini bedenime çevirdi ve birkaç ağır adımla yanıma yanaştı. "Azra Özşan," dedi küçük harflerle ve kulağıma eğilerek fısıldamaya devam etti, "Eğer internetteki son dakika gelişmelerinde ölüm haberin olsun istemiyorsan o lanet çeneni kapa ve bir daha sakın karşıma çıkma." Beni onlarca insanın içinde sessizce tehdit edişini iğneleyici bir tebessümle karşıladım. Elbette görüşecektik. Mahkeme salonunda.

Pençe Timi... TSK`nın ileri gelen Timlerinden biriydi. Her biri Bodo bereli ve vatanlarına bağlı birer Türk evladı, ana kuzusu, eş, sevgiliydi. Ancak bir Türk evladı şuan düşmanın elinde acı çekiyordu, ve Pençe Timi buna izin verecek değildi. Onu kurtaracak ve vatanına getireceklerdi. Ancak o askerinden getirecek şeyler vardı... Belki bir abla belki bir kardeş, belki... Belki bir aşk.