Kitapta yer alan kişi ve kurumlar kesinlikle gerçeği yansıtmamaktadır. Kitap kurgudan ibarettir.

Bir Mafyanın hikayesidir

Otelde işlediği cinayetin ardından otelden ayrılırken yaşanan bir araba kazası sonucu Ilgın, gözlerini karanlık, izbe bir kulübede, tabut gibi bir kutunun içinde açar. Öldüğünü düşündükleri için bu şekilde bırakıldığını sanıyordu. Maalesef gerçekler onun düşündüğü kadar basit değildi. Daha acımasız ve daha korkunçtu. Çünkü tam karşısında Gömüt`ün kralı, kendisinin de kocası olduğunu iddia eden bir adam duruyordu. Hem de üç yıldır birlikte olduklarını ve yaptığı kötülüklerin cezasını çekmeden ölmeyeceğini söylüyordu. Ilgın için asıl cehennem tam da burada başlıyordu. Artık mesele hayatta kalmak değildi. Mesele, kimin yalan söylediğini anlamaktı. Ve daha da korkuncu... belki de bu adam doğruyu söylüyordu...

Her şeyin başlangıcı olan o podyumda yolları kesişen Anastasia ve Carlos hayatlarının dönüm noktasını yaşayacaklardı.Kaderin en sert ve acımasız tarafına denk düştüler.Onların toksik bağı zamanla tehlikeli bir tutkunun esiri olacaktı...

KAPI DELİĞİ "Hayat küçükken güzeldi... Sonra birileri zihnimizdeki kapıların kilidini kırdı." Simon Andersen için hayat, pazar sabahları mutfaktan gelen kızarmış ekmek kokusu ve babasının bilgece öğütlerinden ibaretti. Kusursuz, huzurlu ve güvenli... Ta ki o "Kapı Deliği"nden sızan karanlık, her şeyi yutana kadar. Simon, kendi elleriyle tetiklediği bir felaketin ardından, bir zamanlar hayatının anlamı olan Ellie ile arasına kanlı bir uçurum girdiğini fark eder. Sevdiklerinin katiline dönüşen bir adam, zihnindeki sahte cennetin prangalarından kurtulup gerçeğin soğuk yüzüyle karşılaşabilir mi? "Veri Sunağı"nın gölgesinde, Kartel`in zihin kontrol ağları arasında ve vicdanın o sağır edici çığlığında Simon; dostu düşmandan, aşkı ihanetten ayırmaya çalışıyor. Simon, Ellie ve Yavuz Komiser’in kaderlerinin kesiştiği bu karanlık labirentte; tek bir soru yankılanıyor: İnsan, kendi ruhuna sızan bir canavarı nasıl öldürür? İhanetin en deriniyle mühürlenmiş, intikamın çeliğiyle dövülmüş ve "benim olamasan da" hıçkırığıyla son bulmuş bir modern trajedi... "Bak Simon, o gece Yavuz Komiser’i vuran silahın balistiği değiştirildi. Ama senin zihnindeki mermiyi kimse değiştiremeyecek."